Sea xx La-ongfong 16
“ไอ้สารเลวเอ๊ย!!” ฉันะโออกมาลั่นห้องนอน ฟุบหน้าลงกับหมอนร้องไห้เป็วรรคเป็เวร บทจะเลิก เลิกเพราะแฟนเขาจะกลับมา ความรู้สึกฉันตอนนี้มันทั้งเจ็บและชาไปหมด เจ็บเจียนจะขาดใจมันเป็แบบนี้สินะ ความรักความเชื่อใจที่ฉันเคยให้เขามันคงตลกน่าดูในสายตาเขา
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมแฟนเรารีบออกไปแบบนั้น” พี่ดาววิ่งเข้ามาในห้องร้องถามอย่างเป็ห่วง ฉันโผเข้ากอดพี่สาวร้องไห้สุดเสียง ทั้งเจ็บทั้งจุกไปหมด
“ฮึก เขา ฮึก เขามีแฟนอยู่แล้ว เขาหลอกฟอง ฮื่อ”
“อ่า ให้ตายสิ พี่น่าจะตบมันก่อนกลับ” พี่ดาวเอ่ยเสียงเข้มอย่างไม่พอใจ แต่วงแขนยังกอดปลอบให้ฉันรู้สึกอบอุ่นอยู่อย่างเคย พี่ดาวอยู่เป็เพื่อนนานหลายชั่วโมง จนกระทั่งดีขึ้นบ้างถึงได้บอกให้ฉันไปล้างหน้าและลงไปงานเลี้ยงข้างล่าง
“ถ้ามันเลวก็ปล่อยมันไป ลูกสาวพ่อ พ่อดูแลเองได้” ยิ่งได้ยินพ่อพูดแบบนั้นฉันยิ่งเกลียดตัวเองที่โง่จนโดนหลอก โดนต้มจนเปื่อย
ระหว่างที่พักอยู่ไร่ฉันทำงานช่วยพี่ดาวทุกอย่างเพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน แม้จะไม่ร้องไห้แล้วแต่พอเห็นเขาถ่ายรูปแฟนเขาฉันก็อดที่จะสมเพชตัวเองไม่ได้ จึงตัดสินใจอันเฟรนด์และบล็อคช่องทางติดต่อของเขาทุกช่องทาง เพื่อนถามก็บอกแค่ว่าเลิกกันแล้ว แต่เหตุผลจริง ๆ ฉันไม่ได้บอกใครนอกจากคนในครอบครัว วันนี้ที่ไร่มีลูกค้ามารับผลไม้เข้าโรงงาน ทั้งพ่อและพี่เขยออกไปส่งผลไม้ั้แ่เช้ามืด ส่วนฉันและพี่ดาวสาย ๆ ถึงได้ออกไปที่สำนักงานเพื่อทำงานกันตามปกติ หลานตัวแสบไปเรียนั้แ่เช้าแล้ว เย็น ๆ นู่นแหละถึงจะกลับ ระหว่างทำงานไปสักพักโทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้าเป็เบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ลังเลใจเล็กน้อยแต่ท้ายที่สุดก็ยอมกดรับสาย
“สวัสดีค่ะ” ฉันเอ่ยทักปลายสาย
(...) มีแต่ความเงียบเท่านั้นที่ฉันได้รับกลับมา
“ฮัลโหล ได้ยินไหมคะ ถ้าไม่พูดจะวางแล้วนะ”
(ฟอง ฟองครับ) เสียงนี้...ผู้ชายคนนั้น
“...”
(หนูเป็ยังไงบ้าง) หึ เขาจะอยากรู้ไปทำไมนะ อยากทำให้ฉันหวั่นไหวแล้วกลับเหยียบย่ำความรู้สึกฉันอีกครั้งอย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ
“ยังไม่ตายค่ะ”
(ฟอง พี่ขอโทษ)
“ค่ะ แต่ฉันไม่ยกโทษให้ อ้อ ไม่ต้องโทรมาอีกแล้วนะเสียเวลารับสาย” ฉันตัดสายทิ้งอย่างไม่ใยดี ในเมื่อเขาเลือกที่จะเล่นกับความรู้สึกเรา เราเองก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำให้เรารู้สึกเจ็บแบบนั้นอีกแล้ว เมื่อมีบทเรียนเราเองก็จะสามารถปกป้องตัวเองได้
“ใครโทรมาทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” พี่ดาวถาม ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้ายังไงอยู่พี่ดาวถึงได้ถามแบบนั้น
“อ้อ พวกโรคจิตน่ะค่ะ พี่คะ พวกเอกสารอะไรต่าง ๆ หนูจัดการหมดแล้วนะ”
“ขอบใจมาก วันนี้ไม่มีอะไรแล้วล่ะ กลับไปพักก่อนไหม หน้าซีด ๆ นะ”
“ไม่เป็ไรค่ะ กลับแล้วฟุ้งซ่าน เดี๋ยวไปตัดองุ่นกับคนงานดีกว่าค่ะ” ฉันบอกพี่ดาว มือก็หยิบโทรศัพท์ติดมือมาด้วย ฉันเดินไปตามทางไร่องุ่น ในไร่มีคนงานกำลังตัดองุ่นเพื่อเตรียมส่งกันอยู่ ฉันเดินเข้าไปใกล้ หยิบกรรไกรตัดมาและเดินไปตัดองุ่นช่วยคนงาน ก็ดีกว่าอยู่เฉย ๆ แล้วฟุ้งซ่านนั่นแหละ ห้าโมงเย็นฉันกลับมาที่บ้านมื้อเย็นเราเป็อาหารง่าย ๆ มีคนในครอบครัวนั่งทานด้วยกัน มีความสุขที่สุดเลยล่ะแบบนี้น่ะ แต่ความสุขของฉันก็พังลงเมื่อแม่บ้านเดินเข้ามาบอกว่ามีคนมาหา
“ใครคะป้า”
“บอกว่าเป็เพื่อนคุณฟองค่ะ” ป้ารายงาน เพื่อนฉันไม่มีใครบอกว่าจะมาหานะ ใครกันหรือพวกมันนัดกันมาหาฉันเอง คิดอย่างสงสัยระหว่างนั้นก็เดินไปที่หน้าบ้าน ป้าบอกว่าเชิญเข้ามาแล้วแต่เพื่อนฉันไม่เข้ามา ฉันเดินเข้าไปใกล้คนที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้วยหัวใจที่เต้นแรงรัว คิดว่าตัวเองไม่เจ็บแล้วเวลาเจอเขาแต่ไม่เลย พอได้เจอเขาต่อหน้าแบบนี้ฉันยิ่งเ็ป
“มาทำไมคะ” ฉันถามอย่างไม่เป็มิตร ทำไมต้องใจดีกับคนที่หลอกฉันด้วยล่ะ จริงไหม?
“พี่มาขอโทษ” อีกฝ่ายบอกเสียงแ่ แววตาที่ส่งมาให้ ถ้าเป็เมื่อก่อนคงรู้สึกดีที่เขารู้สึกผิดและอยากมาขอโทษ แต่ตอนนี้ ฉันไม่อยากเชื่อใจอะไรคนอย่างเขาแล้ว
“ค่ะ แล้วยังไงต่อ” ฉันมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ
“พี่เลิกกับเขาแล้ว พี่ขอโทษที่ทำแบบนั้นกับฟอง พี่รักฟองจริง ๆ พี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีฟอง...” อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ แต่ฉันถอยหลังออกห่าง อีกฝ่ายถึงกับชะงักงันที่ฉันมีท่าทีแบบนี้ ไม่แปลก ไม่แปลกเลยที่ฉันทำแบบนี้เพราะฉันรู้สึกรังเกียจผู้ชายแบบเขายังไงล่ะ
“พี่ขอโอกาสได้ไหม ให้พี่ได้แก้ตัวได้ไหมครับฟอง” เขาคุกเข่าเอ่ยขอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ไม่มีให้หรอกค่ะ ในเมื่อคุณเริ่มมันด้วยการหลอกลวง ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันจริงใจกับคุณ รักคุณ แต่คุณกลับตอบแทนฉันด้วยการกระทำเื่เลว ๆ แบบนั้นมาั้แ่ต้น คิดว่าฉันจะให้โอกาสคุณอย่างนั้นเหรอ? เสียใจด้วยนะคะ ฉันไม่มีให้”
“ฟอง...” เขาเงยหน้ามองฉันอย่างรู้สึกผิด หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มที่ฉันเคยัั...แววตาแสนเ็ปกำลังจ้องมองฉันขณะที่ร้องขอโอกาส
“เชิญกลับไปได้แล้วค่ะ ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ”
“พี่ไม่กลับ จนกว่าฟองจะให้อภัยพี่”
“ฮา ๆ ๆ คุณคิดว่านี่มันเป็ละครเหรอ ที่พอทำผิดแล้วมาคุกเข่าหน้าบ้านให้ฉันอภัยให้ หึ ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น” ฉันยิ้มหยันอีกคน
“ฟอง พี่ขอโทษ พี่มันเลวเองที่ทำแบบนั้น แต่พี่รักหนู...”
“เก็บคำว่ารักของคุณไว้เถอะค่ะ มันไม่ได้คู่ควรกับฉันเลยสักนิด” ฉันบอกอีกฝ่ายตั้งใจจะเดินหันหลังกลับเข้าบ้าน แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเดินก็ต้องชะงักไปเมื่อเขาเอ่ยประโยคคำถามออกมา
“เคยรักพี่ไหมฟอง หนูรักพี่บ้างไหม” สิ้นเสียงฉันหันกลับไปมองเขาแล้วก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงที่ดูผอมลงเพียงเล็กน้อยแต่โดยรวมเขาก็ยังดุดีอย่างเคย พอเข้าใกล้ก็ตวัดฝ่ามือใส่ใบหน้าเขาเต็มแรงสองครั้งติด เรามองตากันนิ่ง ๆ มุมปากเขามีเืซึมออกมาเพียงเล็กน้อย ฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าเขาทำแบบนี้ทำไม และที่สำคัญสิ่งที่เขาเพิ่งเอื้อนเอ่ยออกมาฉันว่าควรเป็ฉันเสียมากกว่าที่ต้องเป็ฝ่ายถามเขา
“ถามตัวคุณเถอะค่ะ ว่าเคยรักฉันบ้างไหม” ฉันถามอีกฝ่ายพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
4K
