ตอนที่5 เงื่อนไข
@โรงพยาบาล
ณห้องผู้อำนวยการโรงพยาบาล มีชายวัยชราท่าทางอารมณ์ดีกำลังนั่งปั้นหน้าเรียบนั่งอยู่ที่เก้าอี้ผู้บริหารตัวใหญ่ โดยมีอาร์โนชายวัยสี่สิบปีเลขาของท่านยืนอยู่ข้างๆท่านด้วย
“แด๊ดเรียกพวกผมมามีอะไรหรือเปล่าครับ” ลูคัสกับนาธานเดินเข้ามาในห้องนี้พร้อมกันเพราะถูกเรียกโดยคนเป็บิดาของพวกเขานั่นเองเมื่อเข้ามาถึงในห้องก็เป็นาธานที่เอ่ยถามขึ้นก่อน
“ก็ต้องมีสิ” ท่านโรเบิร์ตพูดกับลูกชายทั้งสองโดยมีอาร์โนยืนยิ้มอยู่ข้างๆนั่นจึงทำให้พี่น้องทั้งสองคนกำลังรู้สึกว่าแด๊ดของพวกเขามาแปลกพลางนึกตงิดในใจลึกๆ
“เื่อะไรเหรอครับ” เป็ลูคัสที่เอ่ยถามขึ้นมาบ้างเพราะเขาก็อยากรู้ไม่แพ้กันกับน้องชาย ยิ่งเห็นหน้าอาร์โนเลขาของแด๊ดด้วยแล้วก็ยิ่งเพิ่มความอยากรู้ให้พวกเขาเข้าไปอีก
“แด๊ดรอให้พวกแก่มีหลานให้แด๊ดไม่ไหวแล้วนะ วันนี้แด๊ดมีข้อเสนอมาเสนอให้พวกแกด้วย” เมื่อคนเป็พ่อพูดถึงเื่นี้ทำเอาทั้งสองหนุ่มถึงกลับถอนหายใจกันเลยทีเดียวลูคัสและนาธานหันหน้ามามองกันพร้อมกับเลิกคิ้วสูงให้กันอย่างเซ็งๆ
ลูคัสผู้เป็พี่ชายปีนี้เขามีอายุสามสิบห้าแล้วมีแฟนคบกันมาสองปี แต่ก็ยังไม่ได้จริงจังถึงขั้นอยากจะแต่งงาน
ส่วนนาธานปีนี้เขามีอายุสามสิบสามปีแล้วยังไม่มีแม้นแต่แฟน แต่เขามีลูกนั่นก็คือพอร์ช เด็กผู้ชายที่เขาเลี้ยงไว้พอร์ชคือลูกชายบุญธรรมของเขา
“ข้อเสนออะไรหรือครับ / ข้อเสนออะไรหรือครับ” ทั้งสองพี่น้องหันหน้ามาหาผู้เป็บิดาอีกครั้งแล้วเอ่ยถามผสานเสียงกันชัดแจ๋ว ต่างคนก็ต่างอยากรู้ในสิ่งที่ผู้เป็บิดากำลังจะพูดถึงข้อเสนอนั้น
“พวกแกสองคนก็รู้ว่าแด๊ดอยากได้หลานมาสืบทอดธุรกิจของพวกเราแต่พวกแกสองคนก็ยังไม่ได้เื่ อายุก็ไม่ใช่น้อยแล้ว ไร้น้ำยาจริงๆ” ทั้งสองพี่น้องหันมองหน้ากันอีกครั้ง แล้วทำหน้าเซ็งๆหนักกว่าเก่า ไม่ได้สนใจว่าผู้เป็พ่อจะรู้สึกอย่างไรที่เห็นอาการของพวกเขาตอนนี้ยิ่งคำว่าไร้น้ำยาทำให้ทั้งสองคนถึงกลับไปไม่เป็
“ว่าข้อเสนอของแด๊ดมาเลยดีกว่าครับ” นาธานเป็คนเอ่ยถามอยากรู้ว่าข้อเสนอของแด๊ดในครั้งนี้จะสมน้ำสมเนื้อพอที่พวกเขาอยากจะเล่นด้วยหรือเปล่า เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แด๊ดยื่นข้อเสนอแต่เป็ครั้งที่นับไม่ถ้วนแล้วต่างหาก ตลอดเวลาที่ผ่านมาั้แ่เด็กจนโตแด๊ดชอบหาเื่มาให้พวกเขาทั้งสองคนแข่งขันกันเป็ประจำ
“ดี...แด๊ดก็ไม่ได้อยากจะอ้อมค้อมนักหรอกแด๊ดจะให้พวกแกสองคนแข่งขันกัน และข้อเสนอของแด๊ดก็คือ...” ท่านหยุดพูดแล้วมองหน้าลูกชายทั้งสองที่กำลังตั้งใจฟังอย่างนึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ แล้วพูดต่อว่า…
“ใครที่สามารถมีหลานให้แด๊ดได้มากกว่าแด๊ดจะยกโรงพยาบาลให้เป็ชื่อของคนนั้นไป” ทั้งสองพี่น้องหันหน้ามองกันอีกครั้งไม่คิดว่าผู้เป็บิดาจะเล่นแรงขนาดนี้ เพราะั้แ่เกิดมาทั้งสองก็แข็งขันกันมาตลอดไม่ว่าจะเป็เื่เรียน เื่งาน แต่เื่แข่งกันมีเมียมีลูกพวกเขายังไม่เคยและไม่ว่าจะเื่ไหนๆส่วนมากคนที่มักจะแพ้อยู่เสมอ ก็มักจะเป็นาธานและครั้งนี้ก็ดูเหมือนว่าเขาก็จะแพ้อีก
เพราะลูคัสมีแฟนแล้วถ้าจะมีลูกก็ไม่น่าจะใช่เื่ยาก แต่สำหรับนาธานเองแม้นแต่คนคุยก็ยังไม่มีเลยแถมเขายังมีลูกชายที่ต้องเลี้ยงดูไว้อีกหนึ่งคน เกมนี้แววแพ้มาเห็นๆ
“แด๊ดเล่นอะไรครับนี่” นาธานรีบเอ่ยขึ้นเพราะเขารู้สึกเดือดร้อนกับข้อเสนอของแด๊ดในเื่นี้มาก
“ฉันไม่ได้เล่น ฉันพูดจริง” ท่านนั่งกอดอกท่าทางเอาจริงคอยมองดูปฏิกิริยาของลูกชายทั้งสอง พลางหันไปยิ้มให้เลขาที่ยืนอยู่ข้างๆแต่ลูกชายทั้งสองกลับไม่เห็นรอยยิ้มนั้นของท่าน
“ระยะเวลาล่ะครับ” เป็ลูคัสที่เอ่ยถามขึ้นมาบ้างเพราะเขาเองก็ไม่ค่อยเห็นด้วยกับเื่นี้สักเท่าไหร่ ถึงลูคัสจะมีแฟนแล้วก็จริงแต่เขาก็ยังไม่เคยคิดถึงเื่งานแต่ง
“แล้วเ้าพอร์ชของผมล่ะครับ” นาธานเอาลูกบุญธรรมขึ้นมาอ้างเพราะพอร์ชก็คือลูกชายของเขาเหมือนกัน
“ฉัน้าหลานที่เกิดจากเืเนื้อเชื้อไขของฉันเท่านั้น ส่วนระยะเวลา...” ท่านทำท่าคิด
พอร์ชเด็กที่นาธานเลี้ยงไว้เป็ลูกท่านไม่ได้ว่าอะไร หนำซ้ำยังเอ็นดูและตามใจมากอีกด้วยแต่ท่านก็อยากได้หลานที่เกิดจากเืเนื้อเชื้อไขของท่านเท่านั้นท่านจึงตั้งเงื่อนไขเื่นี้กับลูกชายทั้งสอง โดยการเอาโรงพยาบาลมาเป็ข้ออ้าง
“แด๊ดต้องคิดให้ดีๆนะครับ เพราะถ้าผมสองคนเกิดมีพร้อมกันได้ เดี๋ยวแด๊ดจะหาคนชนะไม่ได้” นาธานที่ยังไม่มีแม้แต่แฟนรีบเอ่ยขึ้นมาดักคอก่อนเพราะ้าให้ท่านขยายเวลาให้เขาบ้าง เพราะก่อนจะมีลูกเขาจะต้องหาแม่ของลูกให้ได้เสียก่อนและยังไม่รู้เลยว่าจะมีหรือเปล่าผู้หญิงที่จะมาเป็แม่ให้กับลูกของเขา
“ถ้าอย่างนั้นนับั้แ่วันนี้ แด๊ดให้เวลาพวกแกสองปีเพราะสองปีสามารถมีลูกได้ถึงสองคน ถึงจะแค่อยู่ในท้องอีกคน แด๊ดก็จะนับให้”วินาทีนี้ท่านยอมได้หมดขอแค่เพียงให้ลูกชายทั้งสองของท่านยอมเล่นเกมนี้ด้วยก็พอ
“ขอสามปีครับ ให้เวลาผมหาเมียบ้าง” ดูเหมือนคนเป็พ่อจะลำเอียงเพราะนาธานยังมองไม่เห็นผู้หญิงที่จะมาเป็แม่ของลูกให้เขาเลย ส่วนลูคัสมีแฟนแล้วเื่มีลูกก็คงทำได้ไม่ยาก
“สองปีหกเดือนแล้วกันขาดตัว” ที่จริงท่านก็แค่หาข้ออ้างให้ลูกชายหาเมียแล้วท่านก็จะได้มีหลานมาสืบทอดธุรกิจก็เท่านั้น
ส่วนเื่โรงพยาบาลมันคือข้ออ้างที่จะทำให้ลูกชายของท่านแข่งกันเพราะั้แ่เล็กจนโตทั้งสองพี่น้องก็มักจะชอบแข่งขันกันมาตลอดถึงนาธานจะเป็ผู้แพ้อยู่เสมอ แต่เขาก็ทำเต็มที่ทุกครั้งถึงจะแพ้เขาก็ยอมรับมันได้อย่างเืนักกีฬา
“เฮ้ยไอ้น้องรีบหน่อยแล้วกัน พอดีพี่มีแฟนแล้วว่ะ” ลูคัสเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจเพราะเกมครั้งนี้เขานำ ยังไงก็คงต้องเล่นส่วนนาธานเมื่อได้ฟังคำเย้ยหยันของพี่ชายเขาจึงยอมแพ้ไม่ได้ถ้ายังไม่ได้ลงมือทำถึงเกมนี้เขาจะแพ้ เขาก็ขอแพ้อย่างลูกผู้ชาย
ลูคัสคบกับแฟนสาวของเขามาสองปีเธอชื่อมุกดา เป็น้องสาวของคุณหมอท่านหนึ่งในโรงพยาบาล ส่วนเธอทำงานบริษัทอายุเพียงแค่ยี่สิบห้าปีเท่านั้น แต่ทั้งสองคนก็ยังไม่เคยมีอะไรเกินเลยกันสักครั้งนั่นเป็เพราะลูคัสเป็สุภาพบุรุษให้เกียรติแฟนสาวของเขาเสมอมา
“เฮ้อ...นึกถึงเส้นชัยแห่งความชนะไม่ออกเลยเนี่ย”นาธานถอนหายใจออกมาพร้อมกับบ่นให้คนที่อยู่ในห้องนี้ได้ยินส่วนคนเป็พ่อที่ได้ยินลูกชายคนเล็กบ่นเข้าหู ท่านก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเพราะคนที่แพ้ก็ยังมีโรงเรียนแพทย์เอาไว้รอให้คนแพ้ไปบริหารอยู่ดีชายหนุ่มทั้งสองไม่ได้มีใครอยากจะชนะเพราะว่าอยากได้โรงพยาบาลแต่ที่อยากจะชนะมันเป็เื่ของศักดิ์ศรีล้วนๆ
“ตามนี้พวกแกสองคนออกไปได้ แล้วอย่ามัวแต่ทำงานล่ะ” ท่านเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวนเบื่อลูกที่มีแต่ความสามารถ แต่ไร้น้ำยาสุดๆ
“ยอมแพ้เลยไหม” เมื่อออกมาจากห้องได้ทั้งสองก็มายืมมองหน้ากัน โดยมีลูคัสเอ่ยออกมาด้วยความมั่นใจยังไงเกมรักครั้งนี้เขาก็คงเป็ผู้ชนะอีกตามเคย
“ไม่มีทาง” ถึงนาธานจะยังไม่มีแม้นแต่แฟนเขาก็ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ ถึงลูคัสจะมีแฟนแล้วก็จริงแต่ก็ใช่ว่าจะสามารถมีลูกได้เลย งานแต่งก็ยังไม่ได้จัดแถมผู้หญิงคนนั้นก็ค่อนข้างมีฐานะ เธอคงไม่ยอมให้ลูคัสย่ำยีได้ง่ายๆ
“ถ้างั้นก็รีบหาแฟนเข้าล่ะ” ลูคัสตบบ่าผู้เป็น้องชายแล้วเดินออกไปทำงานต่ออย่างคนอารมณ์ดี