บทที่ 22 เข้าเฝ้าขุนหลวง
อันที่จริงจุดกำเนิดของไอศกรีมนั้นเกิดจากคนจีนยุคโบราณเอานมและผลไม้ผสมกับหิมะก่อนจะแพร่ออกไปทางยุโรปกว่าจะมาถึงไทยก็เป็่ของรัชกาลที่ 4 แล้วและมาบูมจริงๆ ก็ สมัยรัชกาลที่ 5 แต่จะเป็ของหรูหราสำหรับเ้าขุนมูลนายเสียมากกว่า อย่างไรก็ตามนินบอกไม่ได้ใช่ไหมว่าเขามาจากต่างโลกเขาจึงโม้ไปว่า
นิน “คุณป้าอาจจะไม่รู้ผมได้ยินหมอจีนและหมอฝรั่งคุยกันตอนนั้นผมเป็คนนำทางพวกเขาไปล่าสัตว์และเก็บสมุนไพรหมอจีนเล่าให้ฟังถึงเื่การนำเอานมและผมไม้ไปผสมกับหิมะทำให้ผลเกิดความคิดว่าถ้าเราหนาวแบบนั้นก็คงทำของกินแบบนั้นได้ตอนนี้ดีเลยเราทำน้ำแข็งได้แล้วผมว่าเราสามารถทำกินได้แต่ต้องลองดัดแปลงกันหน่อยครับ” พิมและไหมแก้วที่ชอบทำอาหารก็ดวงตาเป็ประกาย
ไหมแก้ว “นมรึต้องเป็นมแบบไหน” นินคิดสักพัก
นิน “ผมว่าลองทำไอติมกะทิก่อนดีไหมครับบ้านคุณป้ามีมะพร้าวเยอะแบบนี้น่าจะลองเอามันมาทำดู” ไหมแก้วประหลาดใจ
ไหมแก้ว” ไม่เรียกไอศกรีมแล้วหรือ “นินหัวเราะ
นิน”ผมตั้งขึ้นมาลอยๆน่ะครับเรียกได้สองแบบนั่นแหละครับแต่จริงๆไอติมมันเป็ภาษาปากน่ะครับส่วนไอศกรีมเป็คำที่ถูกต้องครับ “ทุกคนยิ้มท่านเ้าคุณกล่าวออกมา
” เอ็งช่วยทำน้ำแข็งให้ข้าสักกระมังได้ไหมข้าจะเอาไปกินกับสุราสักหน่อย “นินหัวเราะ
นิน” ได้สินลุงผมให้คนคนตัดเป็ก่อนให้เลยรับรองชื่นใจแน่นอน “ท่านเ้าคุณยิ้มออกมา
” เอ็งก็ต้องไปกินด้วย “นินยิ้ม
นิน” แน่นอนๆ เพียงแต่ผมขอคุยกับคุณป้าอีกสักหน่อยเดียวผมตามไป “นินนั่งคุยเื่สูตรของไอศกรีมกะทิและไอศกรีมนมสดโดยนินทำท่าช่วยคิดแต่ก็แอบชี้นำจนได้สูตรที่ถูกต้องในโลกของเขาวิธีทำเต็มอินเทอร์เน็ตอยู่แล้วดังนั้นเขาจึงรู้ทุกสูตรที่เคยกินมาอย่าลืมว่าเขาได้รับความสามารถของการหยั่งรู้เกี่ยวกับของที่เคยใช้และเคยเห็นทั้งหมด อีกความสามารถหนึ่งคือความรู้ของหนังสือที่เคยอ่านเขาจะจำได้ทั้งหมดและแยกแยะถึงแก่นแท้ของมันได้เลย ในตอนที่นินยังเรียนอยู่ห้องสมุดของโรงเรียนถูกเขาอ่านจนหมด นั่นเพราะเขาไม่มีสิ่งที่สนใจอื่นมากนักนอกจากออกกำลังกาย เล่นเกม และอ่านหนังสือและเขาอ่านหนังสือได้เร็วกว่าคนปกติมากช่างเื่ตอนเด็กเขาเถอะเพราะชีวิต่นั้นน่าเบื่อมาก หลังจากนั้นเขาก็ออกมาแล้วไปนั่งดื่มกับท่านเ้าคุณ จนเมาเละเขาพูดมั่วออกไปมากมายแต่ทุกคนก็เมากันหมดจนฟังนินไม่รู้เื่
” ไอ้นี่ดีทุกอย่างยกเว้นคออ่อน “พูดจบภาพท่านเ้าคุณก็ตัดไปเลยในตอนเข้าเมียพี่ทองก็มาตามเพราะลูกและสามีหายไปทั้งคืนนินเองก็ตื่นมาแล้วเห็นพี่ทองโดนเมียมาตามก็แอบหัวเราะ
ทอง” โธ่เมียจ๋าไว้ค่อยคุยกันที่บ้านไม่ได้หรือข้าอายเขาจะแย่” เมียทองจัดว่าหน้าตาดีเลยทีเดียวก็นะพี่ทองก็ดูดีอยู่จะหาเมียขี้เหร่ได้ไง เธอหันมาหานิน
“นี่หรือท่านเขยขอบใจมากน่ะจ๊ะสำหรับผลไม้” นินโบกมือ
นิน “โอ้ไม่ต้องขอบใจหรอกครับพี่สะใภ้เราคนกันเองทั้งนั้น” เธอพยักหน้าให้เขาแล้วพาลูกๆ กลับบ้านส่วนทองต้องช่วยงานนินต่อจึงอยู่ที่นี่ ท่านเ้าคุณจึงสั่งออกมา
“ไปอาบน้ำเถอะนี่สายแล้ว” ทุกคนจึงแยกกันไป วันนี้อาหารบนโต๊ะมีมากเป็พิเศษ
นิน “อาหารที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าบ้านลุงจริงๆ” ทุกคนยิ้มออกมา
ลิน “พี่นินพี่จะทำน้ำแข็งไสอีกไหมเ้าคะข้าอยากกินเ้าค่ะ” แก้วก็พยักหน้า
แก้ว “ใช่ผมยังไม่ได้กินเลยขอรับเมื่อว่าฝึกดาบเสร็จก็ค่ำแล้ว” นินหัวเราะ
นิน “ให้คุณพิมทำให้สิพี่บอกวิธีทำให้พิมและคุณป้าหมดแล้วพี่จะไปทำธุระในเมืองสักหน่อย” แก้วหันไปหาพี่สาว
พิม “ได้สิวันนี้พี่กับคุณแม่จะทำไอศกรีมด้วย” นินประหลาดใจที่สองคนนี้จะหัดทำกันเลยหลังท่านข้าวเช้าเรียบร้อยนินกำลังจะออกจากบ้านคนของร้านป้าศรีก็มาหาเขาที่หน้าบ้านพอดี
ทอง” มาหาใครหรือ “ชายที่ดูประหม่ายิ้มออกมา
” กระผมมาจากร้านตัดเสื้อป้าศรีน่ะครับมาหาคุณนินขอรับ “นินเดินลงบันไดบ้านมาก็ยิ้ม
นิน” ผมเองมีอะไรหรือ “ชายคนนั้นกล่าว
” นัดช่างทำเกราะได้แล้วขอรับคุณนินสะดวกวันไหนหรือขอรับ “ดวงตานินเป็ประกาย
นิน” วันนี้ก็ได้นะ “เขายิ้ม
” ถ้างั้นเป็่บ่ายได้ไหมขอรับ “นินพยักหน้า
นิน” แน่นอนงั้นตอนบ่ายที่ร้านประศรีใช่ไหม “ชายคนนั้นพยักหน้า จากนั้นพวกเขาก็ออกไปยังร้านเซรามิกเพื่อไปดูความคืบหน้า เมื่อมาถึงร้านเทียนก็มาตอบรับอย่างดี
เทียน “มาได้สักทีนะชักโครกเผารอบแรกไปแล้วผมออกมาอย่างที่นายพูดเลยสุดยอดไปเลย “นินยิ้มออกมา
นิน” ใช่ไหมล่ะผมบอกแล้วว่าไม่มีปัญหา “เทียนกล่าวขึ้น
เทียน” เรามีผลิตภัณฑ์ที่รับน้ำหนักได้ดีแบบนี้นอกจากชักโครกแล้วมันต่อยอดเป็อะไรได้อีกหรือ “นินยิ้ม
นิน” แน่นอนว่ามันคืออ่างอาบน้ำ “เทียนตาเป็ประกาย
เทียน “อ่างอาบน้ำอะไร “นินหัวเราะ
นิน “เรารอให้ขายชักโครกก่อนแล้วเราค่อยมาว่ากันเื่ต่อไปเถอะ” หลังจากดูความคืบหน้าของโรงงานเซรามิกแล้วนินก็ออกไปยังร้านสมุนไพรในเมืองหลวง
ทอง “ถ้าเอ็งจะดูร้านสมุนไพรทั้งพระนครสามวันก็ไม่เสร็จหรอก” นินขมวดคิ้วในยุคที่ไม่มีรถยนต์นี่มันยากจริงๆ
นิน “งั้นพี่เลือกร้านที่ไว้ใจได้และอยู่ไม่ห่างกันมาสักสามร้านผม้าของกักตุนของไว้จำนวนหนึ่งก่อนที่จะผลิตสินค้ามันจะได้ผลิตได้อย่างต่อเนื่องหากไม่มีของมาตุนไว้สินค้าอาจจะขาด่ได้หากมันขายดีขึ้นมา “ทั้งสองพยักหน้าแล้วพานินไปยังร้านสมุนไพรและร้านต่างๆ ในเมืองนินสั่งซื้อของที่เป็จำนวนมากจนเ้าของร้อนยังใสองร้านแรกไม่มีปัญหาพอถึงร้านที่สามพบว่าร้านนี้เปลี่ยนเถ้าแก่เป็คนใหม่ไปแล้ว
” เอามากขนาดนั้นเลยหรือ “ทองทำหน้าเข้ม
ทอง” มีปัญหาหรือของที่สั่งก็ไม่ใช่ของที่ทางหลวงสั่งห้ามมิใช่หรือ “เ้าของร้านยิ้ม
” มิใช่แบบนั้นเพียงแต่ข้าสงสัยว่าทำไมต้องซื้อปริมาณมากขนาดนั้น “นินหัวเราะในใจเ้านี่สอดรู้สอดเห็นไม่น้อยเลยนะต้องเป็ฉวยโอกาสแน่ๆ
เมื่อนินเห็นท่าทางของพ่อค้าคนนี้ก็รู้เลยว่าน้ำในเมืองหลวงลึกไม่เบาเลยโดยปกติเราจะถามลูกค้าทำไมว่าเอาไปทำอะไรปกติแล้วถ้าเป็สมุนไพรอันตรายพวกเขาก็จะแนะนำเท่านั้นแต่นี่มันกำลังหาข้อมูลจากเขาไม่ใช่หรือไม่แน่มันอาจจะกักตุนสินค้าแล้วขึ้นราคาของทีหลังก็ได้
นิน” ไปเราไม่ซื้อของร้านนี้แล้ว “เ้าของร้านใหาเขาพลาดลูกค้ารายใหญ่แบบนี้ไปล่ะก็นายใหญ่ต้องเล่นงานเขาแน่
” ช้าก่อนข้าไม่ถามแล้วก็ได้ “นินยิ้มออกมา
นิน” ผมจะซื้อก็ได้แต่ต้องทำสัญญาการซื้อขายกันว่าต้องปิดเป็ความลับและมีเงื่อนไขด้วยว่าเกิดทางร้านยกเลิกสัญญาแบบไม่แจ้งล่วงหน้าสองเดือนจะต้องจ่ายค่าผิดสัญญาให้เราห้าเท่าหากราคาแพงโดดอย่างไม่สมเหตุสมผลเราสามารถยกเลิกสัญญาได้ทันทีโดยไม่มีความผิดหรือชดใช้เงิน “เ้าของร้านยิ้ม
” แน่นอนๆ “หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินออกมา
แสน” จะดีหรือเ้านี่ดูเ้าเล่ห์น่ะ “นินยิ้ม
นิน” เ้าเล่ห์สิดีของแค่มันทำผิดสัญญาเราก็จะโกยเงินไม่น้อยเลย “จากนั้นนินก็ไปที่ร้านป้าศรีแล้วพบชายคนหนึ่งอายุราวๆ ห้าสิบเขาเป็ลูกครึ่งไทยจีนชื่อว่านายเหลียงนามสกุลจางย่าของเขาเป็คนไทยดังนั้นเกราะของเขาจึงไปทางจีนมากกว่า ตระกูลจางนี้อพยพหนีามาอยู่ไทยเป็ตระกูลช่างทำเกราะเก่าแก่ปู่ของเขาระหว่างหนีาพลัดหลงมาที่ไทยแล้วมาตั้งรกรากในเมืองหลวงั้แ่นั้นมาแล้วยึดอาชีพซ่อมเกราะทหารจนมาเปิดร้านทำเกราะเองพอ่สงบก็เปลี่ยนไปทำเกี่ยวกับพวกเสริมความแข็งแกร่งให้รถม้าเช่นทำเกราะป้องกันให้รถม้ารวมไปถึงเครื่องมือเกษตร
นิน “สวัสดีครับลุง” ชายคนนั้นยิ้ม
“ข้าชื่อเหลียงเรียกลุงเหลียงก็ได้” นินยิ้ม
นิน “ครับมีตรงไหนที่ลุงไม่เข้าใจหรือ” จากนั้นทั้งสองทีมระหว่างห้องตัดเสื่อและช่างเกราะก็ปรึกษากับนินถึงเื่ชุดสายลับของเขาจนสุดท้ายก็ได้ข้อตกลงกันในที่สุดว่าที่จะลงตัวก็เย็นแล้วพวกเขาจึงกลับมาที่บ้านก็พบว่าดูวุ่นวายกันใหญ่
นิน “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” มีบ่าวเห็นนินเดินเข้ามาก็เรียก
“ท่านเขยมาแล้วหรือขอรับคุณหญิงทำไอศกรีมแจกทุกคนอร่อยมากขอรับ “นินใครั้งแรกก็ทำได้เลยหรือช่างมีพร์เสียจริง เขาเดินขึ้นเรือนไปพิมเห็นเขาแล้วเรียก
” นายมาลองชิมดูหน่อยว่านี่ใช่แบบที่นายบอกไหม “นินเดินเข้าไปก็เห็นไอติมในกระมังก็พบว่ามันใช่เลยหมายถึงหน้าตามันใช่ต้องของคุณที่การทำปฏิกิริยาของมิตินี่มันรุนแรงมากจริงๆ ทำให้ตัวไอศกรีมแข็งตัวได้ราวกับตู้แช่เลยพิมตักให้เขาถ้วยหนึ่งนินตัดขึ้นมาชิมก็ตาโตความหวานมันนี่สุดยอดจริงๆ
นิน” อัจฉริยะเกินไปแล้วรสชาติมันใช่เลย “ทั้งสองคนยิ้ม
ไหมแก้ว “กว่าจะได้สองรสชาตินี้ก็ทำสองสามรอบนั่นแหละ” นินยกนิ้วโป้งให้
นิน “อร่อยมากครับไม่คิดว่ามันจะออกมาดี” นินมองแล้วคิดอะไรออก
นิน “ผมว่าถ้าลาดนมสดและโรยถั่วคั่วด้วยน่าจะอร่อยขึ้นนะครับ” ไหมแก้วดวงตาเป็ประกาย
ไหมแก้ว” น่าเสียดายที่บ้านเราไม่มีนมสดเลย “พิมพูดขึ้น
พิม” แต่ถัวเรามีนะเ้าค่ะลองเอามาโรยดู “เมื่อลองโรยถั่วลงไปก็พบว่ามันอร่อยขึ้นจริงๆ
ภา” ทำขายน่าจะทำเงินได้ไม่น้อยเลยเ้าค่ะ “แก้วกินไม่หยุด
แก้ว” ไอ้นี่อร่อยมากขอรับผมหยุดกินไม่ได้เลยครับพี่หญิง “ลินรีบเตือน
ลิน “อย่ากินมากเกินไปน้องกินไปสามถ้วยแล้วเดี๋ยวจะปวดท้องเอานะ” นินกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
นิน “ขายได้แน่นอนเพียงแต่ว่าภาและลินจะออกหน้าไปขายเองเลยหรือ” ภาพยักหน้า
ภา “ใช่เ้าค่ะพวกเราจะอยู่หลังร้านให้บ่าวขายด้านหน้าก็ได้แล้ว” เขาแค่ถามเขาจะไปยุ่งได้ยังไง
นิน” งั้นผมขอตัวก่อนนะครับยังมีงานต้องทำอีก “นินจะต้องหาคนงานและสูตรยาสีฟันที่แน่นอนเพื่อให้คนงานสามารถทำได้เลยแล้วเื่สัญญาเข้าทำงานอีกนี่ต้องละเอียดมากๆ และต้องเก็บเป็ความลับด้วย
นิน “โอเคเป็รูปเป็ร่างขึ้นมาเสียที “อย่างไรก็ตามแม้ทางเมืองหลวงสงบทว่าตอนนี้ภาคใต้ก็เกิดเหตุการณ์ศพหายแล้วเช่นกันเื่นี้เกินกว่าที่ศาลเมืองจะรับมือไหวแล้วแถมภาคอีสานก็ยังไม่คลี่คลายตอนนี้มาภาคใต้แล้วทำเอาพระยาพิเชษฐ์ถึงกับต้องนวดขมับ
” บัดซบมันเกิดเื่อะไรกันแน่ “และตอนนี้เขากำลังเดินทางไปที่วังหลวงเพราะโดนเรียกตัวแบบด่วนมากๆ เมื่อเข้ามาในวังเขาก็ต้องเจอกับกรมตระลาการที่และเ้ากรมตระลาการไม่ใช่ใครก็พระยาเดชนั่นเองพวกเขาถูกขุนหลวงสั่งให้ร่วมมือกันสืบคดีแล้วเร่งหาสาเหตุให้เร็วที่สุดทั้งสองออกมาหน้าตามืดมนนี่ไม่ต่างจากการงมเข็มในทะเลเลยไม่ใช่หรือทั้งสองมองหน้ากันก็เห็นถึงความลำบากใจ
“บ้าจริงเพราะเ้านั่นแหละที่ไม่ได้เื่คดีถึงตกมายังข้า” เพราะยาพิเชษฐ์หน้ากระตุก
“ไอ้เดชถ้าเอ็งแน่จริงเอ็งก็ไปสืบสิวะ” พระยาเดชหน้ากระตุกเขาเองก็ไม่รู้จะสืบจากไหนเช่นกันที่พูดออกมาเพราะถ้าพระยาพิเชษฐ์สืบได้คงไม่เดือดร้อนมาถึงเขา
“เหอะ…” ทั้งสองเดินออกจากวังไป อันที่จริงพระยาเดชก็ได้สืบเื่นี้มาบ้างเริ่มจากภาคเหนือมาภาคอีสานแล้วทำไมถึงโดดมาใต้ได้พวกเขาย่อมสับสนแต่สิ่งนี้บอกได้เพียงว่าเครือข่ายของมันไม่ธรรมดาเลยสามารถทำการข้ามภูมิภาคได้แบบนี้
เช้าวันถัดมาวันนี้นินไม่ได้ออกไปไหนวันนี้เขาเอาคนหมูมาทำแปรงสีฟันหลังการก็ง่ายๆ เขาให้ฟักและขมทำด้ามแปรงตามแบบที่เขาวาดไว้สองคนนี้มีความสามารถด้านงานฝีมืออยู่แล้วจากนั้นก็ใช้สว่านเจาะรูสว่านในยุคนี้ยังเป็สว่านมือที่เขาเคยเห็นในอินเทอร์เน็ตนินตระหนักได้ว่าต้องรีบทำมอเตอร์ความเร็วสูงให้ไวที่สุดแน่นอนว่ามันอีกยาวไกลมากแค่ถ่านไฟฉายเขายังทำไม่ได้เลยตอนนี้มีแค่หลอดไฟใช้เขาก็แทบจะกราบแล้ว จากนั้นท่านเ้าคุณก็เดินมาที่บ้านของเขา
” เอ็งกำลังทำอะไรอยู่วะ” เนินไม่เงยหน้าแต่ก็ตอบออกไป
นิน “ทำแปรงสีฟันไงใช้แทนกิ่งข่อยน่ะ “ท่านเ้าคุณหยิบด้ามที่ไอ้ฟักทำไว้ขึ้นมาดู
” เอ็งนี่มีความคิดมากมายจริงๆ คิดอะไรแปลกๆ เสมอ “นินเงยหน้ามองเขา
นิน “ลุงพูดมาตรงๆ เถอะมีอะไรให้ผมทำใช่ไหม” ท่านเ้าคุณยิ้มออกมา
“เอ็งเข้าวังกับข้าไหม” นินชะงัก
นิน” ไม่เอา “ท่านเ้าคุณกล่อม
” เถอะน่าข้ากราบทูลขุนหลวงเื่น้ำแข็งแล้วฝ่าาอยากพบเอ็งข้าบอกไปแล้วว่าเอ็งไม่ชอบงานในวังฝ่าาจึงบอกว่าแค่อยากพบเท่านั้น “นินกลอกตา
นิน” ไม่เอาหรอก” ท่านเ้าคุณกล่าวอีกว่า
“แบบนี้นะไอ้นินเอ็งกำลังจะค้าขายใช่ไหมจะต้องมีคนค่อยขัดขาเอ็งหรือมาฉกฉวยผลประโยชน์จ่กเอ็งไม่น้อยเลยถ้ามีตำแหน่งติดไว้บ้างจะไม่ดีกว่าหรือ” นินคิดสักพัก
นิน “แต่ผมไม่อยากเข้าไปทำงานในวังนี่อีกอย่างพ่อตาผมก็ใหญ่พอตัวนี่” ท่านเ้าคุณหน้ากระตุก
“ทีแบบนี้เรียกข้าพ่อตา” นินยิ้มออกมา
“เอาแบบนี้เอ็งไม่ต้องทำงานในวังแต่ถ้ามีความคิดที่ช่วยพัฒนาบ้านเมืองได้ก็แค่เสนอให้ขุนหลวงโดยตรงเป็ไง” นินสีคางไปมา
นิน “ผมไม่ใช้พระเ้านะจะคิดอะไรแบบนั้นได้มากมาย” ท่านเ้าคุณยิ้มออกมา
“จากการที่เอ็งเล่าแค่เอ็งได้ฟังคนต่างชาติคุยกันเอ็งก็สามารถสร้างไอติมได้แล้วข้าว่าการที่เอ็งได้อ่านหนังสือของพวกมันบางทีอาจมีความคิดอะไรอีกก็ได้” นินคิดสักพักเมื่อได้ยินคำว่าหนังสือเขาอยากอ่านหนังสือโบราณมากแต่หายากมากจริงๆ ยิ่งสูตรยาจีนในตำนานพวกนั้น
นิน” ก็ได้แต่ผมบอกก่อนนะผมไม่ทำงานหรอกนะผมจะทำการค้า “ท่านเ้าคุณยิ้มออกมา
” ดีงั้นพรุ่งนี้เข้าวังกับข้า” ท่านเ้าคุณเดินกลับไปอย่างอารมณ์ดี ทว่าไม่นานก็มีข่าวลือออกมาว่านินเป็เขยแต่งเข้านี่ไม่รู้ว่าใครปล่อยข่าวเหตุผลเพราะเขาไม่มีตำแหน่งในราชการและไม่มีอาชีพนั่นเอง ตอนนี้เขาได้รับฉายาว่าเป็ไอ้หนุ่มข่าวนิ่มไปแล้ว แต่นินหรือจะใส่ใจข้าวนิ่มนี่ดีนักจะได้กินง่ายๆ นินทำตัวอย่างแปรงทั้งหมดได้ยี่สิบอันเอาไว้เป็ตัวอย่างในการจ้างช่างไม้ทำด้ามเขาใช้กาวสูตรพิเศษในการยึดขนแปลงและตัวไม้กาวชนิดนี้มาจากธรรมชาติดังนั้นจึงปลอดภัยแปรงแต่ละอันมีอายุการใช้งานถึงสามเดือนนับว่ากำลังดีเลย ในมื้อเที่ยงนินก็เอามาแบ่งให้ท่านเ้าคุณและพวกพิมใช้ ทุกคนประหลาดใจมากที่นินทำของแปลกๆ ออกมาอีกแล้ว
นิน “ใช้แทนกิ่งข่อยได้เลยครับรับรองเปลี่ยนโลกแน่นอน” ท่านเ้าคุณกลอกตาทุกคนพยักหน้า หลังจากทานอาหารเรียบร้อยนินก็ตามท่านเ้าคุณออกไปวังหลวงหลังจากที่ขุนหลวงประชุมเช้าเรียบร้อยแล้วท่านเ้าคุณถึงจะไปพบขุนหลวงพร้อมนินเพื่อไม่ให้ทุกคนเพ่งเล็งตัวนินเกินไปเขาจึงต้องพาไปพบขุนหลวงเป็การส่วนตัว เมื่อเขาเห็นวังหลวงก็ต้องใเพราะมันถูกตกแต่งด้วยทองคำแท้ๆ และวังหลวงมันใหญ่และสวยกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากทุกอย่างที่เขาดูจากในละครนั่นไม่ได้เสี้ยวเดียวของที่นี่เลย ท่านเ้าคุณเห็นท่าทางของนินก็ยิ้มออกมาพวกเขาถูกมหาดเล็กนำทางเข้าไปด้านในห้องทรงงาน เมื่อเข้ามาก็พบว่ามีคนนั่งอยู่บนโต๊ะที่ยกสูงขึ้นขั้นหนึ่งส่วนทั้งสองคนยืนอยู่ข้างหน้า มีเสียงกล่าวออกมาเรียบๆ
“มาแล้วหรือ” ท่านเ้าคุณตอบรับ
“พ่ะย่ะค่ะ” ขุนหลวงวางงานลงแล้วมองลงมาก็เห็นชายหนุ่มที่หน้าตาไม่เลวทว่าท่าทางของเขานั้นดูแปลกๆ เพราะนินไม่รู้ธรรมเนียมในวังจริงๆจึงได้แต่ยืนกระอักกระอ่วนนินเผลอเงยหน้าขึ้นไปมองขุนหลวงแวบหนึ่งเขาเคยเจอคนระดับสูงมากมายพ่อค้ายาหรือเหล่าอาชญากรระดับชาติมาไม่น้อยยังไม่รวมผู้มีอิทธิพลของกองทัพทั้งไทยและต่างชาติมาก็มากทว่าเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันของคนที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้นินรู้สึกว่าตัวเองเหมือนมดที่ยืนอยู่หน้าูเาสูงใหญ่อย่างไรก็ตามเขาก็ดูหนังจีนมาเยอะเื่ของฮ่องเต้กับขุนนางมีให้เห็นบ่อยไปเขาจึงปรับอารมณ์ได้ในที่สุดขุนหลวงยิ้มออกมา
“นั่งลงเถอะ” ท่านเ้าคุณพานินไปนั่งด้านข้างขุนหลวงเอ่ยออกมา
ขุนหลวง “ได้ยินว่าเ้าคิดค้นวิธีสร้างน้ำแข็งงั้นหรือ” นินกล่าวแบบตะกุกตะกักาาศัพท์เขารู้ที่ไหนท่านเ้าคุณนวดขมับขายหน้าจริงๆ
“เ้าพูดธรรมดาเถอะแบบนี้ไม่รู้เื่กันพอดี” นินโล่งใจ
นิน “จะว่าผมคิดค้นไม่ได้หรอกขอรับทุกอย่างบังเอิญเท่านั้นขอรับ “นินเล่าให้ฟังขุนหลวงพอใจมากเพราะนินถ่อมตนเสมอแต่ก็ไม่ถ่อมตนเกินไปอยู่ในระดับที่กำลังดีเลย
” ไอ้เรืองคงบอกแล้วใช่ไหมว่าข้าจะอวยยศให้ “นินกล่าวรับ
นิน “ขอรับเพียงแต่ว่า” ขุนหลวงหรี่ตาลง
“ไม่พอใจรึ” นินโบกมือ
นิน “มิใช่เช่นนั้นขอรับหากอวยยศครั้งนี้แล้วถ้าผมทำความดีอีกจะเลื่อนยศได้เลยไหม” ทั้งสองมองเขาอย่างตกตะลึงแล้วก็หัวเราะออกมาท่านเ้ากล่าว
“ไหนเอ็งบอกว่าไม่มีของดีแล้วไง” นินยิ้ม
นิน “แค่ทำน้ำแข็งได้แล้วยศผมว่าก็แต่ไม่ได้กี่ขั้นหรอกใช่ไหมรอให้ผมทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ก่อนค่อยอวยยศให้สูงๆ เลยจะได้ที่เดียวจบขอรับ” พูดจบทุกคนเงียบขุนหลวงหรี่ตาลง
“ไม่ใช่ว่าเ้าไม่อยากทำงานให้เราหลอกใช่ไหม” นินส่ายหน้า
นิน “เอ่อคือแบบว่าผมไม่อยากทำงานเป็ขุนนางในวังขอรับจริงๆ ขอรับพูดง่ายๆ ผมไม่ชอบเล่ห์เหลี่ยมของพวกขุนนางมันเหนื่อยเกินไปน่ะขอรับผมมาจากป่าเขาสู้พวกเขาไม่ไหวจริงๆ เผลอๆ โดนใส่ร้ายยังไม่ทันรู้ตัวเลยแถมพ่อตาผมศัตรูรอบตัวอีกด้วยขอรับ” ท่านเ้าคุณหน้ากระตุกขุนหลวงยิ้มออกมาเขารู้ท่านเ้านี่ก็แค่ไม่อยากโดนผู้มัดในราชสำนักแต่ที่นินพูดก็มีเหตุผลนินไม่ได้โตมาเพื่อเป็ขุนนางจริงๆ
ขุนหลวง “งั้นเอาแบบนี้เอ็งทำงานให้ข้าในฐานะข้าราชการดำเนินงานไม่มีตำแหน่งขุนนางไม่ต้องเข้าวังเป็อย่างไร” นินสงสัย
นิน “คืออไรขอรับ” ขุนหลวงยิ้มออกมา
“กล่าวง่ายๆ ก็คือ” เขามองไปทางท่านเ้าคุณและนิน
“ข้าจะจัดตั้งกองวิทยาการให้เอ็งหน่วยนี้เป็หน่วยงานลับขึ้นตรงกับข้าคนเดียวและข้าจะมอบป้ายทองให้เอ็งความสามารถของมันน่ะหรือคือนอกจากข้าเอ็งสามารถเพิกเฉยต่อคำสั่งของขุนนางและเ้าหน้าที่ทุกคน “…
15K
