“บัดซบ! จนป่านนี้พวกแกยังหาตัวมันไม่ได้อีกรึไงวะ ไอ้พวกไร้ประโยชน์เอ๊ย!”เจคบ่นอย่างหัวเสีย ตอนนี้พวกเขากำลังเดินวนอยู่ในพื้นที่ป่าของหมาป่ากะโหลกเพื่อหาตัววาส
ดวงตะวันได้ลาลับฟ้าไปแล้วบนผืนนภาถูกแทนที่ด้วยดวงจันทร์เสี้ยวดวงใหญ่ น่าเสียดายที่วันนี้ท้องฟ้ามีเมฆหนาทำให้ทัศนวิสัยแทบกลายเป็ศูนย์
หากไม่ติดว่ากลุ่มของเจคได้จุดคบเพลิงไว้พวกเขาคงได้เดินงมหาวาสในความมืดมิดไปแล้ว
กลุ่มของเจคได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง เนื่องจากในเวลากลางคืนจะมีมอนเตอร์อันตรายหลายประเภทออกมาเพ่นพ่าน สุดท้ายพวกเขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากกลับมาจับกลุ่มกัน
สภาพของคนในกลุ่มขณะนี้เริ่มแสดงท่าทางอ่อนล้า การค้นหาใครบางคนในผืนป่าที่กว้างใหญ่และอันตรายเป็อะไรที่ผลาญทั้งแรงการและแรงใจไปไม่น้อย
ฝูงชนเดินเข้าไปในความมืดมิดอย่างเงียบเชียบโดยมีเสียงเจคสบถดังลั่นตลอดทั้งทาง ชายสมาชิกระดับสูงของกิลด์อัศวินแห่งแสงทั้งสองตีหน้าเครียด
การออกเดินทางในเวลามืดอย่างนี้มีความเสี่ยงเป็อย่างมาก ต่อให้พวกเขามีเลเวลที่สูงพอสมควรก็ยังไม่อยากเสี่ยงออกมาเดินเพ่นพ่านนอกเมืองในเวลากลางคืนเพราะนอกจากทัศนวิสัยรอบกายที่น้อยลงยากต่อการต่อสู้แล้ว ยังมีโอกาสเสี่ยงที่จะพบเผ่าพันธุ์ศัตรูได้มาก
ในที่สุดชายร่างั์ที่ถือโล่ก็ทนความอึดอัดไม่ไหวหันไปกล่าวกับเจคตรงๆว่า
“ผมว่าเรากลับกันเถอะครับคุณเจค ขืนเดินไปอย่างนี้มีแต่จะเสี่ยงมากขึ้นไปเปล่าๆ”
“แกเป็สมาชิกระดับสูงของกิลด์อัศวินแห่งแสงประสาอะไร แค่เดินป่าเวลากลางคืนแค่นี้ทำเป็ใจเสาะ เลเวลแกก็ไม่ใช่น้อยๆ เสียดายตัวตั้งใหญ่แต่ใจมด กลับไปเมืองคราวนี้ฉันจะไปบอกพ่อให้หากระโปรงให้แกใส่ ไอ้หมีควายใจเสาะ!”เจคพ่นคำด่าไม่ยั้งก่อนจะหันไปเดินหน้าต่อ ผู้คนรอบๆที่เห็นชายร่างั์โดนด่าไม่ยั้งก็แอบหัวเราะเงียบๆ
กรอด!
ขมับชายร่างั์ปูดโปนไปด้วยเส้นเืจนสุดท้ายเส้นความอดทนของเขาก็ขาดผึง
“ฉันจะไม่ทนแล้วโว้ย!”สิ้นคำชายร่างั์ก็ดึงร่างเจคให้หันมาก่อนจะหวดหมัดเข้าที่กรามเจคอย่างดัง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนรอบๆ
ใบหน้าของเจคสะบัดไปตามแรงกรามโยกผิดรูปสลบเหมือดกลางอากาศทันที ท่ามกลางสายตาตกตะลึงรอบๆ
“เฮ้ย! ไมค์นายไม่ทำเกินไปงั้นหรอ”ชายร่างผอมที่เป็สมาชิกระดับสูงของกิลด์อัศวินแห่งแสงเช่นกันอุทานดังลั่น
“ไม่ต้องห่วงหรอกราจ ฉันจะไปอธิบายให้หัวหน้าฟังเอง ตอนนี้พวกเรากลับกันเถอะแถวนี้มันอันตรายเกินไป”ราจชายร่างผอมฟังเช่นนั้นก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยแม้จะไม่เห็นด้วยกับวิธีการจัดการปัญหาของไมค์สักเท่าไหร่
คนทั้งหมดจะพากันหันหลังกลับ โดยชายร่างั์อาสาแบกร่างไร้สติของเจคพาดบ่าไว้
พวกเขาทั้งหมดเคลื่อนไปกลับออกไปโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องพวกเขาอยู่
‘ในที่สุดพวกมันก็กลับไปได้สักที’วาสถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขายังคงนั่งอยู่บนต้นไม้ต้นเดิมั้แ่่เย็น หลังนั่งมานานจนค่ำมืดเขาก็กวาดตามองไปเห็นกลุ่มของแสงไฟที่กำลังเคลื่อนที่มาหาตนทำเอาใจแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
จนเมื่อแสงไฟเคลื่อนที่มาหยุดลงที่ต้นไม้ที่เขาอยู่ โดยกลุ่มของเจคอยู่ใต้เท้าเขาพอดี วาสสามารถมองเห็นพวกของเจคได้อย่างชัดเจน
เขานั่งนิ่งจนแทบไม่หายใจ พยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับต้นไม้ สายตาจดจ้องไปที่เบื้องล่างเขม็งภาวนาให้เจคไม่เอะใจเงยหน้าขึ้นมาและผ่านตรงนี้ไป
จนในที่สุดคำขอของเขาก็สมหวัง พวกของเจคจะแตกคอกันเองจนถึงขั้นลงไม้ลงมือและจบด้วยการเดินจากไป
วาสมองภาพกลุ่มของเจคเคลื่อนที่ออกไปอย่างโล่งอก ร่างกายที่ตึงเครียดกลายเป็ผ่อนคลายขณะที่กำลังจะคิดหาทางออกจากป่านั้น
ตูมม!
วาสสะดุ้งสุดตัวจนแทบจะหล่นจากต้นไม้ในใจเต้นถี่รัว
‘บ้าน่า มันเจอเราแล้วงั้นหรอ’
“บัดซบเอ๊ย! ทำไมมันซวยอย่างนี้วะ”ไมค์ร้องะโดังลั่นอย่างหัวเสีย ภาพเบื้องหน้าของเขาคือร่างของหมาป่ากะโหลกตัวใหญ่ั์ที่มีขนสีแดงดุจโลหิตปลิวไสวไปกับสายลม มันจ้องมาที่พวกเขาไม่วางตาพร้อมกับขู่ในลำคอ
เหล่าสมาชิกกิลด์อัศวินแห่งแสงหลายคนขาสั่นพับๆ เมื่อสบเข้ากับั์ตาดุร้ายของมัน
“เอายังไงดีราจ นายคิดว่าเราจะรับมือหมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์ตัวนี้ไหวมั้ย”ไมค์เอ่ยถามราจเสียงเครียด
“ไม่ไหวก็ต้องไหว เพราะยังไงเราก็หนีมันไม่ทันแน่ความเร็วมันมากกว่าเราเยอะ ไม่ต้องห่วงจากข้อมูลหมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์มีเลเวลเฉลี่ยอยู่ประมาณ33 ทั้งฉันและนายต่างก็เลเวล25กันทั้งคู่แล้วแถมยังมีลูกน้องอีกตั้งหลายคน น่าจะเอามันอยู่ แต่ต้องรีบจัดการมันซะไม่งั้นมันเรียกพวกมาเพิ่มแน่”ราจพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ไมค์พยักหน้ารับก่อนจะหันไปพูดกับชาย2คนด้านหลังว่า
“แก2คนเอาไอ้ลูกแหง่นี้ไปไกลๆ แล้วคอยดูแลมันด้วยอย่าให้มันเป็อะไร ถ้าเกิดอะไรขึ้นให้ร้องดังๆแล้วฉันจะไปช่วยเอง เข้าใจนะ?”ชาย2คนพยักหน้าก่อนจะพากันแบกร่างเจคถอยฉากออกไป
“เอาละ รีบมาเริ่มจัดการมันได้แล้วพวกที่โจมตีระยะประชิดให้มาอยู่ด้านหน้า โดยให้พวกที่มีโล่อยู่หน้าสุด ส่วนพวกโจมตีระยะไกลก็โจมตีเข้าไปอย่าหยุด ถ้าเข้าใจแล้วก็ลุย!”ราจะโกึกก้องก่อนจะชักมีดคู่แวววาวออกมาถือในมือทั้งสองข้าง ส่วนไมค์ก็คำรามร้องปลุกใจเสียงดังลั่นก่อนจะพุ่งเข้าปะทะกับหมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์อย่างรุนแรง
วาสมองภาพาขนาดย่อมะหว่างคนของกิลด์อัศวินแห่งแสงกับหมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์ตัวมหึมาอย่างตื่นเต้น ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนเองยังอยู่ในสภาวะล่อแหลมไม่ใช่เวลามานิ่งนอนใจ
วาสกวาดตมองรอบๆ
ก่อนจะเหลือบไปเห็นชาย2คนที่กำลังแบกร่างที่ไร้สติของเจคออกมาจากสนามรบพาไปนอนพักที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่ห่างไกลจากจุดปะทะพอสมควร
ดวงตาของวาสวาวโรจน์ทอประกายเ็าจ้องเขม็งไปมองเจคที่สลบไสลไม่ได้สติอยู่
‘ถือโอกาสนี้ฆ่ามันซะดีไหมนะ’วาสคิดในใจเงียบๆ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด
‘ถ้าไม่ฆ่ามันซะตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอีกตอนไหน ขืนปล่อยมันไปไม่รู้ในอนาคตมันจะสร้างปัญหาไหนให้เราอีก รีบตัดไฟั้แ่ต้นลมดีกว่า’เมื่อตัดสินใจได้แล้ววาสก็กวาดตามองไปรอบๆเพื่อหาทางหนีทีไล่
โชคดีที่ป่าบริเวณนี้เป็ป่าทึบที่มีต้นไม้หนาตา ทำให้วาสสามารถเคลื่อนที่ไปยังจุดที่เจคอยู่ได้โดยการอาศัยกิ่งไม้ต้นต่างๆได้
วาสค่อยๆเคลื่อนที่อย่างช้าๆไปตามกิ่งไม้หนา เขามองกิ่งไม้แต่ละกิ่งอย่างระมัดระวัง หากตกลงไปในตอนนี้นอกจากเจ็บตัวแล้วยังจะถูกจับได้อีกด้วย
นอกจากจะคอยมองกิ่งไม้แล้ว วาสจะเหลือบสายตาไปมองการต่อสู้ที่เกิดขึ้นอีกด้วย สถานการณ์ตอนนี้ยังก้ำกึ่งอยู่ไม่มีฝ่ายใดได้เปรียบเสียเปรียบ แต่ท่าทางของเหล่าสมาชิกกิลด์อัศวินแห่งแสงเริ่มลนลานเพราะพวกเขา้าจบการต่อสู้นี้ให้เร็วที่สุด
ในที่สุดวาสก็มาหยุดอยู่ที่ต้นไม้ต้นที่เจสันนอนสลบอยู่ ชาย2คนยืนขนาบข้างเขาในมือพวกเขาต่างมีดาบชั้นดีคนละเล่มถืออยู่ดูจากท่ายืนที่มั่นคงพอสมควรและสายตาที่กวาดไปมองรอบๆอย่างระมัดระวังแสดงถึงประสบการณ์ที่มากพอสมควร
‘ต้องรีบจัดการ2คนนี้ให้เร็วที่สุด’วาสเลียริมฝีปากอย่างแ่เบา เขานำหอกระดับ3 2เล่มออกมาจากถุงมิติ สองมือกระชับหอกแน่น วาสกลั้นหายใจก่อนจะดีดตัวพุ่งลงไปเต็มกำลัง!
ฉึก! ฉึก!
อ๊ากกกก!
โชคดีที่ทั้ง2คนนั้น้าเฝ้าระวังภัยให้เจคอย่างเข้มงวดจึงทำให้พวกเขาอยู่ไม่ห่างกันเท่าไหร่จึงทำให้วาสพุ่งลงกางแขนแทงหอกเข้าไปในจุดตายร่างชายทั้ง2อย่างแม่นยำ!
ทางด้านบริเวณจุดปะทะคนของกิลด์อัศวินแห่งแสงกำลังรับมือหมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์อย่างยากลำบาก แม้จะมีจำนวนคนมากกว่าแต่ก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาได้เปรียบสักเท่าไหร่
“เฮ้ย! พวกที่โจมตีระยะไกลอย่าหยุดมือสิโว้ย! ถ้าพวกเอ็งไม่โจมตีมันพวกข้าก็ป้องกันลำบากสิวะ!”ไมค์ร้องะโดังลั่นก่อนจะกลิ้งตัวหลบกรงเล็บขนาดใหญ่ที่วาดผ่านหัวเขาไปอย่างฉิวเฉียด
“ขอโทษครับคุณไมค์ พอดีลูกธนูของพวกเราหมดเลยต้องเสียเวลาเอาออกมาจากถุงมิติ”นักธนูคนหนึ่งเอ่ยคำแก้ตัวอย่างลุกลี้ลุกลน
“เอาเวลาแก้ตัวไปยิงธนูสิวะไอ้บ้า มือนะให้ขยับมากกว่าปากเถอะ!”ไมค์บ่นอย่างหัวเสีย ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นกรงเล็บที่อยู่ห่างจากตนไม่ถึงครึ่งเมตร
เปรี้ยง!
ไมค์ยกโล่ขึ้นมาป้องกันได้อย่างฉิวเฉียด แรงปะทะที่ส่งผ่านมาจากกรงเล็บผลักร่างไมค์ให้ลอยไปไกล แต่แม้กระนั้นไมค์ก็ยังพูดขึ้นมาว่า
“ตอนนี้แหละราจ!”ร่างผอมกระโจนออกจากมุมอับสายตา สองมือไขว้กันเป็รูปกากบาท
สกิล คมกางเขน!
มีดในมือรอจเรืองแสงสีฟ้าอ่อน ก่อนที่เขาจะตวัดฟันใส่ร่างหมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์อย่างรุนแรง
ฉัวะ! โฮกกก!
รอยแผลรูปกางเขนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นที่สีข้างของหมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์ ที่จุดตัดของกางเขนลึกจนสามารถเห็นกระดูกของหมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์ได้ ไม่น่าเชื่อว่ารอยแผลนี้จะเกิดจากมีดเล่มเล็กๆ2เล่มรวมกับพละกำลังของมนุษย์
หมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์เซถลาอย่างทรงตัวไม่อยู่ ไมค์ตาเป็ประกายร้องะโดังลั่นว่า
“ตอนนี้แหละรุมยำมันเลย!”สิ้นคำสมาชิกกิลด์อัศวินแห่งแสงทุกคนต่างพร้อมใจระดมโจมตีหมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์ไม่ยั้ง จนกระทั่ง...
อ๊ากกก!
เสียงร้องด้วยความเ็ปดังขึ้นมาจากด้านหลังดึงความสนใจจากสมาชิกกิลด์อัศวินแห่งแสงให้หันไปมอง ก่อนจะเห็นภาพเพื่อนของพวกเขาทั้งสองคนที่ถูกหอกแทงทะลุร่างสิ้นใจทั้งที่ยืนอยู่ และมีร่างในชุดคลุมกำลังเงื้อมือที่กำลังถือมีดไว้เหนือหัวเตรียมจะแทงเข้าไปในร่างที่ไร้สติของเจค
“หยุดนะโว้ยไอ้เวรรร!”ราจร้องดังลั่นก่อนจะออกวิ่งด้วยความเร็วเต็มกำลังอย่างตื่นตระหนก คล้ายลืมไปแล้วว่าตนกำลังรับมือกับอะไรอยู่…
“ราจระวัง!”ไมค์ร้องเสียงหลงแต่ไม่ทันแล้ว
กร้วม!
หมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์ที่กำลังาเ็สาหัสใช้แรงเฮือกสุดท้ายอ้าปากกว้างก่อนจะกัดเข้าที่ศีรษะของราจ แล้วกระชากศีรษะขาดกระเด็นออกจากร่างเขา
น้ำพุสีเืพุ่งทะลักออกจากคอที่ไร้ศีรษะของราจ รดเข้าที่ใบหน้าของเหล่าสมาชิกกิลด์อัศวินแห่งแสงที่กำลังยืนนิ่งอึ้งอยู่
“แกฆ่าเพื่อนฉันนนนน”ไมค์คำรามลั่นด้วยความเ็ป ก่อนจะใช้สกิลที่วาสเคยโดนก่อนหน้านี้ออกมา
สกิล โล่ทะลวงศึก!
ตูม! กร็อบ!
โล่ขนาดใหญ่กระแทกเข้าที่สีข้างของหมาป่ากลายพันธุ์เต็มแรงซ้ำที่แผลเดิมที่ราจเคยทำไว้ ความแรงของสกิลส่งผลให้หมาป่ากลายพันธุ์กระดูกแตกร่างลอยละลิ่วกระเด็นไปไกลสิ้นใจตายทันที ความรุนแรงสกิลโล่ทะลวงศึกที่หมาป่ากลายพันธุ์และวาสได้รับแตกต่างกันราวกับอยู่คนละโลก
แสดงถึงความสามารถอันเหนือชั้นของไมค์
วาสที่เห็นว่าไมค์จัดการหมาป่ากลายพันธุ์ได้แล้วก็เบิกตากว้าง เขาไม่คิดว่าพวกกิลด์อัศวินแห่งแสงจะจัดการมันได้เร็วขนาดนี้
วาสไม่รอช้าตวัดมีดปักเข้าที่กลางศีรษะเจคทันที
ฉึก!
เสียงมีดแทงทะลุศีรษะดังขึ้นอย่างแ่เบา เจคสิ้นใจไปทั้งๆที่ยังไม่ได้สตินับเป็การตายที่ไม่คู่ควรกับเขาอย่างยิ่ง
“ไม่!”ไมค์ที่เห็นวาสฆ่าเจคกับตาร้องดังลั่น นอกจากเพื่อนของเขาจะตายแล้ว ตัวเขายังไม่สามารถรักษาชีวิตลูกชายเพียงคนเดียวของหัวหน้ากิลด์ตัวเองไว้ได้อีก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอะไรจะรอเขาอยู่หากหัวหน้ากิลด์ของเขาทราบเื่นี้
“แก! อย่าหวังว่าจะรอดไปได้”ไมค์คำรามลั่นด้วยความคลั่งแค้น แต่เนื่องจากระยะห่างที่มากพอสมควร วาสจึงไม่สนใจเขาเตรียมตัวจะออกวิ่งหนีไป แต่ทว่า..
สกิล ย่นระยะ!
ฟุ่บ!
เท้าของไมค์กระแทกพื้นดังลั่น ก่อนร่างเขาจะพุ่งพรวดราวกับภูตผีพริบตาเดียวเขาก็สามารถมาปรากฏด้านหลังวาสราวกับิญญา
ดวงตาภายใต้หน้ากากเบิกกว้างอยากตกตะลึง ไมค์จ้องมองร่างในชุดคลุมด้วยสายตาแดงก่ำเพราะมัน ชีวิตของเขาจึงพังทลายไม่มีชิ้นดีอย่างนี้ ไมค์หวดโล่เข้ามาเต็มแรงพร้อมกับะโอย่างคลั่งแค้น
“ตายซะ!"
ตูมม!!!!
91
