เล่ห์รักสองนรี

“เดี๋ยวฉันเอาไปใส่จานให้นะคะ”

ต้นรักคิดว่ายังดีที่เขายังคิดห่วงเธอไม่ได้ปล่อยให้ต้องหาอะไรทานเองเธอจึงอาสาจะจัดการกับอาหารพวกนี้ใส่จานให้แต่ยังมองหาห้องครัวไม่ยักจะเห็นเพราะที่นี่ค่อนข้างกว้าง

“ครัวอยู่ด้านโน้น”

เบนจามินรู้ว่าหญิงสาวองหาอะไรจึงชี้มือให้หญิงสาวเดินไปถูก

“ค่ะ”

ไม่นานอาหารหลากหลายก็เรียงรายอยู่บนโต๊ะอาหารโดยการจัดจานของหญิงสาว

“ทำไมคุณสั่งมาเยอะจังล่ะคะ”

ต้นรักเห็นว่าโต๊ะอาหารก็มีเพียงแค่เธอและชายหนุ่มแค่สองคนไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงสั่งอาหารมาหลายอย่างแบบนี้

“อาหารพวกนี้มีประโยชน์กับเธอทั้งนั้นเธอทานได้ทั้งหมดฉันถามหมอให้แล้ว”

เบนจามินไม่รู้ว่าหญิงสาวชอบทานอะไรเขาเลยสั่งมาหลายๆอย่างและทุกอย่างเขาถามน้ำใสมาแล้วว่าหญิงสาวจะทานได้หรือไม่ชายหนุ่มเลี่ยงที่จะตอบคำถามหญิงสาวว่าทำไมเขาถึงสั่งมาเยอะเพราะไม่อยากให้เธอคิดว่าเขาเป็๞ห่วงเธอมากเกินไปกลัวว่าหญิงสาวจะได้ใจ

“ขอบคุณค่ะ”

ต้นรักฉีกยิ้มเล็กๆขอบคุณชายหนุ่มที่ดูว่าเขาเป็๞ห่วงเธอบ้างถึงคำพูดจะดูไม่ค่อยจะหวานหูไปหน่อยก็เถอะเธอจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างสงสัยอยากจะรู้จริงๆว่าเขาเป็๞คนยังไงกันแน่บางทีก็ดูใจร้ายจนน่ากลัวแต่บางทีก็ดูใจดีเป็๞คนละคน

“มองอะไรทานสิจะได้ทานยา”

เบนจามินเหลือบมองหญิงสาวที่เอาแต่จ้องเขาอยู่

“ค่ะ”

ต้นรักหลุดจากภวังค์ความคิดพร้อมหันไปสนใจอาหารในจานหลังจากที่เธอจ้องเขาจนโดนจับได้

“อีกสองวันฉันจะบินไปอิตาลีสักสามสี่วัน”

เบนจามินต้องไปดูงานแทนพ่อของเขาอย่างเร่งด่วนเพราะพ่อของเขายังติดธุระบริษัทที่นี่อยู่หน้าที่นี้เลยต้องตกมาเป็๞ของเขาแทน

“ค่ะ”

ต้นรักพยักหน้าเข้าใจ

“เธออยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย”

เบนจามินแปลกใจนิดหน่อยที่เธอไม่คิดจะถามเขาบ้างหรือยังไงว่าไปทำอะไรกลับเมื่อไร

“งั้นฉันขอไปเฝ้าแม่ได้มั้ยคะ”

ต้นรักเห็นว่าหากเขาไม่ได้อยู่ที่นี่เธอเองก็ไม่จำเป็๞ที่จะต้องอยู่เหมือนกันเธออยากกลับไปดูแม่ของเธอใจจะขาดแล้วจึงใช้จังหวะนี้ขออนุญาตเขาทันที

“ฉันกลับมาจะต้องเจอเธอเข้าใจที่พูดมั้ย”

เบนจามินสีหน้าเปลี่ยนเป็๞ตึงขึ้นทันทีเขาคิดว่าเธอคงจะดีใจมากที่เขาไม่อยู่แต่เขาเองก็ไม่ได้ห้ามเธอให้ไปมาหาสู่ครอบครัวเสียเมื่อไรเพียงแต่เมื่อเขากลับมาต้องได้เจอเธอที่นี่ก็เท่านั้น

“เข้าใจค่ะ”

ต้นรักฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจนี่คงเป็๞รอยยิ้มแรกที่เธอยิ้มต่อหน้าเขาอย่างดีใจสินะ

“เธอ...”

เบนจามินอยากจะถามใจจะขาดว่าหญิงสาวไม่อยากที่จะไปกับเขาด้วยหรืออย่างไรหากเป็๞ผู้หญิงคนอื่นคงเกาะแกะตามติดเขาไปทุกที่เพราะอยากเที่ยวอยากช้อปปิ้งตามประสาผู้หญิง

“คะ?”

ต้นรักหันไปถามชายหนุ่มด้วยความสงสัยว่าเขามีอะไรจะพูดกับเธอ

“ไม่มีอะไรทานข้าวเถอะ”

เบนจามินเห็นว่าเธอยังอารมณ์ดีกับการที่จะได้ไปหาแม่ของเธออยู่เลยไม่อยากพูดอะไรกวนใจเพราะเขาเห็นเธอเป็๞แบบนี้ก็รู้คำตอบอยู่ในใจแล้วหละ

2 วันต่อมา

ตลอดเวลาที่ต้นรักอยู่เพนท์เฮ้าส์ของเบนจามินชายหนุ่มก็ไม่ได้กวนใจเธอมากนักเหตุเพราะยุ่งกับงานและการเตรียมตัวที่จะไปดูงานที่อิตาลีกับโจชัว

หญิงสาวเองก็ทำหน้าที่เป็๲แม่บ้านคอยจัดโน่นจัดนี่แก้เบื่อไปในตัวชายหนุ่มรู้สึกพอใจในการกระทำของเธออย่างมากเขาให้เธออยู่อย่างสบายๆไม่ชอบชอบที่จะหยิบจับทำงานโน่นนี่ตลอดเวลาดูไปดูมาเธอก็เป็๲แม่ศรีเรือนได้ดีคนหนึ่งเลย

สนามบินXXX

“ฉันไปละนะ”

“เดินทางดีๆนะคะ”

ถึงเวลาที่เครื่องของชายหนุ่มจะออกแล้วต้นรักไม่ลืมที่จะอวยพรให้อีกฝ่ายเดินทางดีๆตามมารยาทเพราะเขาลากเธอให้ตามมาส่งด้วยน่ะสิจะไม่เอ่ยอวยพรเขาสักหน่อยก็ยังไงๆอยู่

“เอ่อ..”

จู่ๆเบนจามินก็โผเข้ามากอดหญิงสาวอย่างไม่อายสายตาใครเพราเห็นว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติแต่มันค่อนข้างไม่ปกติสำหรับหญิงสาวเท่าไรที่กอดกับผู้ชายท่ามกลางผู้คนมากมายขนาดนี้

“เธอก็ดูแลตัวเองดีๆล่ะ”

เบนจามินสั่งให้ลูกน้องดูแลเธอตลอดอยู่แล้วแต่รู้สึกว่าเมื่อจะไปจริงๆก็รู้สึกเป็๲ห่วงหญิงสาวอยู่เนืองๆว่าเธอจะกินจะอยู่อย่างไรเมื่อเขาไม่อยู่

(ก่อนหน้านี้น้องไม่มีแกก็อยู่มาได้อิพี่เบนโถ่ววว)

“ค่ะ”

ต้นรักรีบรับคำชายหนุ่มพร้อมผละตัวออกจากเขาทันทีเหตุเพราะเธอไม่ชินพร้อมมองดูชายหนุ่มเดินเข้าไปจนสุดสายตาแล้วหันหลังกลับกับฮาเปอร์ลูกน้องของชายหนุ่มที่เขาสั่งให้มาดูแลเธอ

“เธอนั่นมันคุณเบนนี่นามีของเล่นใหม่อีกแล้วหรอ”

“หึ่..เดี๋ยวก็เขี่ยทิ้งใช้ผู้หญิงเปลืองเป็๞ว่าเล่น”

สองนางแบบสาวอลิซและน้ำหวานที่มาส่งเพื่อนของเธอที่นี่พอดีบังเอิญเห็นชายหนุ่มที่เคยควงพวกเธอเล่นกำลังกอดกับผู้หญิงหน้าตาจืดชืดอยู่คุยกันสนุกปากเพราะพวกเธอนั้นดูชื่อเสียงเรียงนามความใช้ผู้หญิงเปลืองของชายหนุ่มดีทั้งสองต่างก็คิดว่าหญิงสาวที่เบนามินกอดอยู่นั้นไม่นานก็คงจะมีชะตาเป็๲แบบพวกเธอเป็๲แน่

“คุณต้นรักจะไปไหนต่อครับ”

ฮาเปอร์ลูกน้องของเบนจามินอีกคนที่ชายหนุ่มสั่งให้ดูแลหญิงสาวอย่าให้คลาดสายตาตอนนี้เขาก็ทำหน้าที่ของเขาอย่างเต็มที่

“ไปโรงพยาบาลXXXค่ะ”

ต้นรักเองไม่ได้อยากให้ใครมาดูแลเธอหรอกแต่เป็๲เพราะคำสั่งของชายหนุ่มเธอจึงขัดอะไรไม่ได้มีคนตามอยู่ห่างๆก็ยังดีกว่าไม่ได้ไปไหนตอนนี้ที่แรกที่เธออยากจะไปก็คือไปหาแม่กับพี่สาวของเธอ

“หลิว”

ต้นรักมาถึงโรงพยาบาลก็ให้ฮาเปอร์รออยู่แถวหน้าห้องเธอเปิดประตูเข้าไปก็เรียกพี่สาวของเธอทันทีคิดไว้แล้วว่ายังไงพี่ของเธอก็ต้องอยู่แน่นอน

“รักมาได้ไงนึกว่าจะมาหาพวกเราไม่ได้ซะอีก”

ต้นหลิวรีบลุกขึ้นไปกอดคนเป็๲น้องอย่างห่วงใยคิดว่าเบนจามินจะไม่ปล่อยให้น้องเธอมาหาครอบครัวบ้างเสียอีก

“พอดีคุณเบนเค้าไม่อยู่เค้าเลยขอมาอยู่กับแม่”

“คุณเบนอะไรนั่นดีกับรักใช่มั้ย”

ต้นหลิวมานั่งคุยกับต้นรักที่โซฟาในห้องผู้ป่วยวีไอพีที่เบนจามินเป็๞คนจัดการเ๹ื่๪๫ค่าใช้จ่ายทั้งหมดหญิงสาวอยากรู้ว่าผู้ชายคนนั้นดีกับน้องสาวของเธอหรือไม่ถึงเขาจะเป็๞คนออกค่ารักษาพยาบาลให้แม่เธออย่างดีทุกอย่างแต่เธอก็ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรกับน้องสาวเธอบ้าง

“อืมม...ดีสิไม่อย่างนั้นเค้าจะช่วยออกค่ารักษาให้แม่เราหรอ”

ต้นรักต้องปั้นหน้ายิ้มออกมาให้พี่สาวเธอได้สบายใจอันที่จริงเขาก็ดีกับเธอทุกอย่างถ้าหากเขาไม่บังคับเธอบางเ๹ื่๪๫ที่เธอไม่เต็มใจเท่านั้นเอง

“เค้าเห็นรักยิ้มได้เค้าก็ดีใจเค้าขอโทษนะที่ทำให้รักต้องเจอเ๱ื่๵๹อะไรแบบนี้”

ต้นหลิวรีบขอโทษคนเป็๞น้องสาวของเธอด้วยสีหน้าที่เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดเพราะเ๹ื่๪๫ที่มันไม่ควรจะเกิดกับน้องสาวเธอก็กลับมาเกิดเพราะฝีมือเธอล้วนๆแถมคนที่ต้องรับผิดชอบยังต้องเป็๞น้องเธอทั้งหมดอีก

“...เ๱ื่๵๹มันก็ผ่านมาแล้วอย่าเศร้าให้มันทำร้ายจิตใจตัวเองเลย...”

ต้นรักเองทำได้แต่ยิ้มให้พี่สาวเธอสบายใจเธอไม่อยากให้พี่สาวของเธอคิดอะไรมากเพราะเ๹ื่๪๫มันก็ได้เกิดไปแล้วคงไปแก้ไขอะไรไม่ได้

“ถ้าวันไหนรักไม่โอเคเค้าบอกเลยว่าเค้าจะช่วยรักทุกวิถีทางแม้ต้องแลกด้วยชีวิตเค้าก็ยอม”

ต้นหลิวก็ยังยืนยันให้น้องสาวของเธอได้มั่นใจว่าเธอพร้อมเป็๞ที่พึ่งของน้องสาวเธอได้ตลอดเวลาแม้จะต้องแลกกับอะไรเธอก็ยอม

“ไม่หรอกหลิวเค้าโอเคจริงๆ”

ต้นรักกุมมือคนเป็๞พี่สาวแน่นยืนยันคำเดิมว่าเธอโอเคเพราะเธอได้ตัดสินใจไปแล้ว

“แล้วถ้าแม่ฟื้นมาเราจะบอกกับแม่ยังไง”

ต้นหลิวยังคงกังวลใจอีกเ๹ื่๪๫หากแม่เธอฟื้นมาแล้วรู้เ๹ื่๪๫ราวทุกอย่างวันนั้นมันจะเป็๞อย่างไรเธอรู้ว่าแม่ต้องผิดหวังในตัวเธอมากแน่ๆ

“อืมม...ให้มันถึงวันนั้นก่อนก็แล้วกัน”

ต้นรักเองก็ยังคิดไม่ออกว่าถึงวันนั้นแล้วมันจะเป็๞อย่างไรแต่ยังไงความจริงมันก็คือความจริงที่แม่ของเธอจะต้องรับรู้อยู่ดี

..................................................................................