ข่าวลือและใบประกาศที่หลงเฟยสั่งให้เผยแพร่ออกไปทั่วแคว้นเป่ยหลิง สร้างความปั่นป่วนและความไม่พอใจให้กับขุนนางในราชสำนักอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างพากันสงสัยในตัว แม่ทัพเว่ยอู๋จี๋ ผู้เคยได้รับการยกย่องว่าเป็วีรบุรุษ แต่บัดนี้กลับมีข่าวลือว่าเขาคิดจะทรยศ แล้วไหนจะการกระทำอันโเี้ต่อชาวเจียงหนาน ภายในในท้องพระโรงของราชสำนักเป่ยหลิง ซึ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด ท่านอ๋องแห่งแคว้นเป่ยหลิง หรือ เว่ยจี้ ผู้ปกครองแคว้นเป่ยหลิงในปัจจุบัน ซึ่งเป็พระอนุชาต่างมารดาของเว่ยอู๋จี๋
นั่งอยู่บนบัลลังก์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เหล่าขุนนางต่างถกเถียงกันอย่างรุนแรงถึงเื่ราวที่เกิดขึ้น และเรียกร้องให้มีการสอบสวนเว่ยอู๋จี๋อย่างเร่งด่วน
"ท่านอ๋องขอรับ! ข่าวลือเหล่านี้สร้างความน่าสงสัยและเสื่อมเสียให้กับเกียรติภูมิของแคว้นเป่ยหลิงเป็อย่างมาก!" เสนาบดีซง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว "หากไม่จัดการเื่นี้ แคว้นของเราจะต้องแตกพ่ายในไม่ช้า!"
"ใช่แล้วขอรับ! หากแม่ทัพเว่ยอู๋จี๋คิดกระทำความผิดเช่นนั้นจริง เขาไม่สมควรที่จะเป็แม่ทัพของเราอีกต่อไป!" ขุนนางอีกคนเสริมขึ้น เว่ยจี้นั่งเงียบ ฟังคำกล่าวหาเ่าั้อย่างตั้งใจ ในใจของเขาแม้จะรู้ดีว่าเื่เหล่านี้อาจจะเป็แผนของศัตรู แต่ด้วยกระแสของขุนนางและความคลางแคลงใจ ภายหลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เว่ยจี้ก็ตัดสินใจออกคำสั่ง "เรียกแม่ทัพเว่ยอู๋จี๋ให้เข้ามาชี้แจงในท้องพระโรง!"
เว่ยอู๋จี๋ที่เร่งรีบเดินทางกลับมาได้ก้าวเข้ามาในท้องพระโรงด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวต่อสายตาของเหล่าขุนนางที่จ้องมองเขาด้วยความโกรธแค้น เว่ยจี้มองพี่ชายของเขาด้วยสายตาที่เ็ป "ท่านพี่... ข่าวลือเหล่านี้...เป็ความจริงหรือ?"
เว่ยอู๋จี๋หลับตาลงช้าๆ "หากเป็เื่ที่ข้าคิดคดทรยศนั้นหาเป็ความจริงไม่ แต่หากเป็เื่ชาวเจียงหนาน ข้าขอยอมรับผิดเพียงผู้เดียว...ข้าเป็คนออกคำสั่งให้เผาทำลายเมืองเจียงหนาน" คำสารภาพของเขาสร้างความใให้กับทุกคนในท้องพระโรง เว่ยจี้เองก็รู้สึกเ็ปเป็อย่างมาก เขาลุกขึ้นจากบัลลังก์ "ท่านพี่! ทำไมท่านถึงทำเช่นนั้น!?"
"มันคือคำสั่งลับจากอดีตท่านอ๋อง" เว่ยอู๋จี๋ตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ข้าจำต้องทำเพื่อป้องกันและเพื่อสร้างความมั่นคงให้แก่แคว้นเป่ยหลิง " เว่ยจี้เดินลงมาจากบัลลังก์ และเผชิญหน้ากับเว่ยอู๋จี๋ "แต่ท่านไม่จำเป็ต้องทำลายเมืองทั้งเมืองและสังหารผู้บริสุทธิ์ถึงเพียงนั้น!" เว่ยจี้ะโขึ้นด้วยความผิดหวัง เว่ยอู๋จี๋เงียบไป เขาไม่สามารถโต้แย้งได้ เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำลงไปนั้นโเี้เกินกว่าที่ใครจะให้อภัยได้
หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เว่ยจี้ก็ตัดสินใจ "ข้าในฐานะอ๋องแห่งเป่ยหลิง ขอสั่งให้แม่ทัพเว่ยอู๋จี๋...พักราชการไม่มีกำหนด และให้อู๋กวงขึ้นมาดูแลกองทัพชั่วคราว และให้ไปสืบหาต้นตอของข่าวลือนี้ " คำสั่งของเว่ยจี้ดังลั่นในท้องพระโรง มีบางคนมิเห็นด้วยแต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของท่านอ๋อง เว่ยอู๋จี๋พยักหน้ารับคำอย่างสงบ "ข้าน้อมรับคำสั่งเพราะทุกสิ่งที่ข้ากระทำก็เพื่อแคว้นของเราแม้แต่ท่านอ๋องต้องกชีวิตข้า อู๋จี๋ก็จะมิอิดออด ขอท่านอ๋องรักษาสุขภาพด้วย อู๋จี๋ขอลา " เขากล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะล่าถอยออกไปจากท้องพระโรงอย่างเงียบๆ ภายหลังจากส่งมอบกองทัพให้อู๋กวงแล้วนั้น เขาเดินทางออกจากเมืองหลวงของเป่ยหลิงเพียงลำพัง โดยทิ้งความรุ่งโรจน์และอำนาจในอดีตไว้เื้ัทั้งหมด
เขากลับไปยังกระท่อมไม้เล็กๆห่างไกล เพื่อใช้ชีวิตอย่างสงบและรอคอยโชคชะตาที่กำลังจะมาถึง มิมีซึ่งความกังวลหรือความกลัวแม้แต่น้อย
3K
