ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 18:00 น. เป็ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 27/06/68 ราคาเบา ๆ เพียง 89฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทที่ 3
เช้าวันถัดมา
ตึกเรียนรวม คณะภาพยนตร์และสื่อดิจิทัล
ฉันเดินเข้าสู่ห้องเรียนพร้อมพิม มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟ ส่วนอีกข้างถือชีทเรียน วิชาเช้านี้คือ พื้นฐานการเขียนบทภาพยนตร์ ซึ่งเป็หนึ่งในวิชาหลักของปีหนึ่ง
ถึงจะอยากโฟกัสกับบทเรียนมากแค่ไหน แต่ในหัวฉันกลับเอาแต่คิดเื่การเดิมพันระหว่างฉันกับธีร์ั้แ่เมื่อคืน
"เฮ้อ..."
"เฮ้ออะไรแต่เช้า?" พิมเลิกคิ้วพลางนั่งลงข้างฉัน "คิดแผนเอาคืนธีร์อยู่เหรอ?"
ฉันหันไปมองเธอ ก่อนจะพยักหน้าอย่างเหนื่อยใจ "มันต้องมีอะไรที่ทำให้ธีร์เสียหลักบ้างสิวะ..."
"แกแน่ใจเหรอว่ามันมี?"
"ต้องมีสิ!" ฉันกัดฟันแน่น "ฉันไม่มีทางยอมเป็ฝ่ายแพ้หมอนี่แน่!"
พิมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกอดอกมองฉันด้วยสายตาเ้าเล่ห์ "ถ้างั้นก็ต้องหาทางให้มันพลาดให้ได้ล่ะนะ"
ใช่...ฉันต้องหาทางทำให้ธีร์เสียหลักบ้าง!
่เที่ยงวัน
โรงอาหารกลาง
่พักเที่ยง ฉันกับพิมเดินไปที่โรงอาหารกลางของมหา’ ลัย ซึ่งเป็ที่รวมตัวของนักศึกษาจากหลายคณะ รวมถึงคณะวิศวะด้วย
และแน่นอนว่า เป้าหมายของฉันก็กำลังกินข้าวอยู่ตรงนั้น
ธีร์นั่งรวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ คณะของเขา โต๊ะที่พวกมันนั่งเต็มไปด้วยถาดอาหาร และเสียงพูดคุยเฮฮา
"โอ้โห นี่พวกวิศวะเขาแดกกันเป็กองทัพเลยเหรอวะ?" พิมพึมพำขำ ๆ
"อย่ามัวแต่ดูเื่นั้น" ฉันกระซิบกลับ "ตอนนี้ฉันต้องหาทางเอาคืนหมอนั่นให้ได้ก่อน"
"แล้วแกจะทำไง?"
ฉันเม้มปากแน่น มองหาโอกาสไปที่กลุ่มของธีร์ และไม่นานนักฉันก็เห็น...
โอกาสของฉัน!
บนโต๊ะของธีร์มีแก้วน้ำอัดลมอยู่ และมันวางอยู่ตรงขอบโต๊ะพอดี
ฉันหรี่ตาลงอย่างเ้าเล่ห์ ก่อนจะกระซิบกับพิม "แกดูไว้นะ!"
ฉันทำทีเป็เดินผ่านโต๊ะของธีร์ แล้วแกล้ง สะดุดขาเก้าอี้ ก่อนจะเอนตัวไปกระแทกขอบโต๊ะเบา ๆ
ป๊อก!
แก้วน้ำอัดลมของธีร์ เอียงก่อนจะล้มลง เทน้ำเย็น ๆ สาดใส่ตักของเขาเต็ม ๆ!
"เฮ้ย!! ธีร์สะดุ้งโหยง ก้มลงมองกางเกงตัวเองที่เปียกโชกไปด้วยน้ำอัดลม พวกเพื่อน ๆ ของเขาต่างพากันหัวเราะลั่น
ฉันต้องกลั้นขำสุดชีวิต ก่อนจะตีหน้าใสซื่อ "โอ๊ะ ขอโทษทีนะธีร์ ฉันไม่ได้ตั้งใจ!"
ธีร์เงยหน้าขึ้นมองฉัน สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยว่าฉัน ตั้งใจหรือเปล่า แต่ฉันรีบทำหน้าตาใใส่
"ฉันสะดุดขาเก้าอี้น่ะ ไม่คิดว่าจะไปโดนน้ำของนายพอดี ขอโทษจริง ๆ นะ" ธีร์มองฉันนิ่ง ๆ เหมือนกำลังประเมิน ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดกางเกงตัวเอง
"เธอนี่มัน..."
"อุ๊ย ขอโทษจริง ๆ นะ ฉันไปก่อนนะ!" ฉันรีบคว้าแขนพิมให้เดินหนีออกมา พร้อมกับหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
"โอ๊ย ฉันขำไม่ไหวแล้ว!" พิมกระซิบขำ ๆ "แกเล่นแบบนี้เลยเหรอ?"
"ถือเป็การเอาคืนแบบเนียน ๆ ไง!" ฉันยิ้มกว้าง "ดูสิว่าคราวนี้มันจะกล้ากวนฉันอีกไหม!"
ฉันกำลังรู้สึกสะใจสุด ๆ จนกระทั่ง...
"ซีน..." เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากข้างหลัง ทำให้ฉันหยุดเดินชะงัก พิมเองก็เงียบไป ก่อนที่เราจะค่อย ๆ หันกลับไป...
ธีร์มายืนอยู่ข้างหลังเราแล้ว!!!
ฉันยืนตัวแข็ง ขณะที่ธีร์ยืนอยู่ข้างหลัง สีหน้าเขานิ่งมากจนฉันเดาไม่ออกว่า เขากำลังคิดอะไรอยู่
"อ้าวธีร์..."
"เธอสะดุดเก้าอี้?" ธีร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองฉันอย่างจับผิด
"ก็ใช่น่ะสิ" ฉันยกมือขึ้นลูบท้ายทอย "นายคิดว่าฉันตั้งใจรึไง?"
ธีร์ไม่ตอบ เขาแค่กอดอกมองฉันเงียบ ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นหนึ่งก้าว
"งั้นเหรอ?" ให้ตายเถอะ ทำไมอยู่ใกล้ขนาดนี้แล้วฉันรู้สึกเหมือนจะโดนจัดการเลยวะ!?
พิมที่ยืนข้าง ๆ ฉันเหมือนจะรู้ว่าฉันกำลังลน เธอรีบสะกิดแขนฉันเบา ๆ แล้วกระซิบข้างหู "ถอยไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันช่วยดึงความสนใจมันเอง"
ฉันรีบพยักหน้ารับก่อนจะถอยหลังช้า ๆ แต่ยังไม่ทันได้พ้นจากระยะอันตราย...
ธีร์คว้าข้อมือฉันไว้!
"จะไปไหนล่ะซีน?"
"เอ่อ..." ฉันกลืนน้ำลายลงคอ "กลับโต๊ะไง"
ธีร์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มหน้าลงมาใกล้ฉันอีกนิด "ยังไม่ได้กินข้าวเลยไม่ใช่เหรอ?"
"..." เฮ้ย! นี่มันแผนอะไรของหมอนี่!?
ฉันพยายามดึงมือออก แต่ธีร์กลับจับแน่นกว่าเดิม ก่อนจะลากฉันกลับไปที่โต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่
เวรแล้วไง...
กลางโรงอาหาร
โต๊ะของธีร์
ฉันถูกบังคับให้นั่งลงข้าง ๆ ธีร์ เพื่อน ๆ คณะวิศวะมองฉันกับเขาอย่างสนอกสนใจ
"อ้าว ๆ ไอ้ธีร์ นี่อะไรครับ? กระต่ายน้อยที่จับมาได้เหรอ?"
"ไอ้พวกเวร" ฉันถลึงตาใส่พวกมัน แต่กลับได้รับเสียงหัวเราะกลับมาแทน
ธีร์ยกยิ้มมุมปาก "เธอเล่นข้าก่อนเองนะซีน"
"แล้วนายจะทำอะไร?"
"ไม่รู้สิ" ธีร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบช้อนของตัวเองขึ้นมา
"ไหน ๆ เธอก็มาแล้ว ก็กินข้าวด้วยกันสิ"
"ห้ะ!?" ฉันเบิกตากว้าง "ทำไมฉันต้องกินข้าวกับนาย!?"
"เธอทำข้าเปียก ข้าหงุดหงิด เลยอยากกินข้าวด้วย" เหตุผลอะไรของนายเนี่ย!!!
"ฉันไม่-"
"อ้อ แล้วก็เธอพนันกับข้าไว้ว่าจะชนะไม่ใช่เหรอ" ธีร์พูดขัดก่อนจะยิ้มเ้าเล่ห์ "แต่ถ้าจะหนีไปแบบนี้...ข้าว่ามันก็เหมือนแพ้ไปแล้วนะ"
ฉันกำหมัดแน่น ไอ้บ้านี่...นี่มันกำลังเล่นจิตวิทยากับฉันอยู่ชัด ๆ!
"ซีน ๆ ฉันว่านั่งกิน ๆ ไปเถอะ" พิมกระซิบข้างหู "ถือเป็การสู้ศึกก็แล้วกัน"
ฉันกัดฟันแน่น ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง หยิบช้อนขึ้นมาจากถาดข้าวตัวเอง โอเค! งั้นก็กินด้วยกันนี่แหละ! ดูสิว่าใครจะอึดกว่ากัน!
ผ่านไป 15 นาที
บรรยากาศบนโต๊ะเริ่มแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ เพราะตอนนี้ ฉันกับธีร์กำลังกินข้าวแข่งกัน
ใช่! ฉันกับมันไม่มีใครยอมใคร!
"เธอจะรีบกินทำไม?"
"ฉันแค่หิว!"
"หืม? หิว...หรืออยากชนะข้ากันแน่?"
"หุบปากไปเลยธีร์!" ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตักข้าวเข้าปากต่อ ขณะที่พวกเพื่อน ๆ คณะวิศวะพากันมองฉันกับธีร์สลับกันไปมา
"นี่มันาข้าวกลางวันหรือเปล่าวะ?"
"ไหนดูสิ...พี่ธีร์กับน้องซีนใครจะกินหมดก่อนกันน้าาา~?" สิ้นเสียงเพื่อนของเขา ฉันเหลือบมองจานของธีร์ หมอนี่กินเร็วมาก!
ฉันรีบเร่งสปีดการกินของตัวเอง ขณะที่ธีร์เองก็ไม่ยอมลดละ สุดท้ายแล้ว...
ตุบ!
ฉันกับธีร์วางช้อนลงบนโต๊ะพร้อมกัน!
พวกเพื่อน ๆ ของธีร์พากันอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะส่งเสียงเฮลั่น
"เสมอว่ะ!"
"โอ้โห แม่งไม่มีใครยอมใครจริง ๆ!" ฉันกลืนน้ำลงคอ ก่อนจะหันไปสบตากับธีร์อย่างท้าทาย นี่เป็ครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่า...ฉันกับหมอนี่อยู่ในระดับเดียวกัน
ธีร์เองก็ดูเหมือนจะคิดแบบเดียวกัน เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเบา
"ข้าจะถือว่าเธอยังไม่แพ้ก็แล้วกัน"
"เหอะ! รอดูเถอะ...ฉันจะเป็ฝ่ายชนะนายให้ได้!" ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋าขึ้นสะพายไหล่
"งั้นข้าจะรอดู"
80
