ด้านนอกมีเด็กสาวสิบกว่าคนยืนอยู่พวกเธอมองเห็นสองคนในลิฟต์ก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนที่จะดีใจหนึ่งในนั้นมีหน่วยกล้าตายคนหนึ่งถามว่า “คุณใช่เว่ยฉางเฟิงรึเปล่าคะ?”
เว่ยฉางเฟิงมองคนตรงหน้าตาพราวแต่ก็ไม่ยอมรับ ฉีเล่ออันที่มองอยู่ถือโอกาสพูดตัดบทว่า "ขอโทษครับ เขาไม่ใช่เว่ยฉางเฟิง"
ฉีเล่ออันเองก็หน้าตาดีไม่น้อยทำให้เด็กสาวชื่นชอบพวกเด็กสาวเห็นเขาพูดแบบนี้ ก็พยักหน้า หัวเราะว่า "เหมือนมาก"
ฉีเล่ออันก็หัวเราะจากนั้นรีบลากเว่ยฉางเฟิงออกจากลิฟต์
ตลอดทางเว่ยฉางเฟิงไม่ได้พูดออกมาสักคำเดียวเดินออกจากล็อบบี้ไม่นาน เขาก็ล้มตัวทับฉีเล่ออันอีกครั้ง
ฉีเล่ออันจนคำพูดเขากึ่งลากกึ่งจูงเว่ยฉางเฟิงมายังโรงแรมข้างๆ เพียงครู่เดียวโรงแรมหรูหราก็ปรากฏสู่สายตาเมื่อพวกเขาเดินเข้าไปพนักงานโรงแรมก็เข้ามาต้อนรับ "สวัสดีครับมีอะไรให้ช่วยไหมครับ?"
ฉีเล่ออันกำลังจะเอ่ยปากแต่ใครจะคิดว่าเว่ยฉางเฟิงที่พิงตัวเขาจะโพล่งขึ้นมาว่า "ไม่มี"
พนักงานยิ้มอย่างมีมารยาทเขาผายมือไปทางที่ตั้งของลิฟต์แล้วพูดว่า "คุณผู้ชาย ลิฟต์อยู่ทางด้านนั้นครับ"
ฉีเล่ออันแทบอยากร้องไห้เว่ยฉางเฟิงเป็ชายหนุ่ม ตัวเขาหนักมาก! ฉีเล่ออัน้าความช่วยเหลือนะ!
แต่หลังจากพนักงานบอกทางแล้วก็จากไปฉีเล่ออันได้แต่บอกกับเว่ยฉางเฟิงว่า "พี่เว่ย...พี่เดินเองได้ไหม?"
เว่ยฉางเฟิงแสร้งเมาไม่รู้เื่อีกครั้งฉีเล่ออันถอนหายใจ เขาออกแรงสุดแรงเกิดแล้วพูดว่า "เข้าใจแล้วไปกันเถอะ"
พูดจบเริ่มลากเว่ยฉางเฟิงขึ้นชั้นบนอีกครั้ง
โชคดีที่ห้องของเว่ยฉางเฟิงอยู่ใกล้ลิฟต์ฉีเล่ออันจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายของตนส่งเว่ยฉางเฟิงกลับเข้าห้องแล้วพาเว่ยฉางเฟิงไปนั่งที่โซฟาฉีเล่ออันพ่นลมออกจากปากผ่อนคลาย เขานั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวมองเว่ยฉางเฟิงอย่างเหนื่อยหอบ
เว่ยฉางเฟิงคล้ายกับเมาจริงหลังจากฉีเล่ออันพาเขานั่งพิงอยู่บนโซฟา ก็ไม่ได้เปลี่ยนท่าทางมุมปากยิ้มพรายอยู่ตลอด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ฉีเล่ออันมองดูอยู่นานเขาค่อยๆ เดินไปหาเว่ยฉางเฟิง พูดว่า "พี่เว่ย ผมจะกลับแล้วพี่อยู่ที่นี่คนเดียวได้ไหม?"
เว่ยฉางเฟิงนิ่งเฉย
ฉีเล่ออันย่อตัวลงให้ระดับสายตาของเขาตรงกับเว่ยฉางเฟิงเขาพูดว่า "พี่เว่ย ให้ผมโทรหาผู้ช่วยของพี่ไหม?”
เว่ยฉางเฟิงยังคงนิ่งเฉย
ฉีเล่ออันถอนหายใจยื่นมือออกไปหยิบโทรศัพท์ของเว่ยฉางเฟิง แต่คิดไม่ถึงว่าเขาเพิ่งจะยื่นมือออกไปเว่ยฉางเฟิงก็จับข้อมือเขาไว้!
แรงนั้นไม่นับว่าน้อยฉีเล่ออันเจ็บจนร้องออกมา ใบหน้าบิดเบี้ยว!ลำตัวของเขาเอนไปทางเว่ยฉางเฟิงครึ่งตัว เขาร้องว่า "พี่เว่ยปล่อยมือ!เจ็บ!"
เสียงร้องนี้ทำให้เว่ยฉางเฟิงรู้สึกตัวเว่ยฉางเฟิงปล่อยมือเขา ใบหน้าแสดงความเ็ป จู่ๆ เขาก็ผลักฉีเล่ออันที่อยู่ด้านหน้าออกเดินโซเซเข้าห้องน้ำไป
ฉีเล่ออันลูบข้อมือที่แดงของตนไปพลางมองแผ่นหลังของเว่ยฉางเฟิงไปพลาง ใจคิดว่าสรุปแล้วาาเมาหรือไม่ เขายังสามารถหาห้องน้ำเจอได้เอง!
เมื่อเว่ยฉางเฟิงปิดประตูห้องน้ำก็ไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแล้วฉีเล่ออันลุกขึ้นกวาดตามองห้องชุดนี้ ด้านนอกมีโซฟาและโต๊ะรับแขก บนโต๊ะรับแขกมีสคริปต์ละครสองสามเล่มวางกองอยู่ด้านข้างมีกระเป๋าเดินทางวางอยู่บนพื้น กระเป๋าเดินทางเปิดค้างไว้เห็นเสื้อผ้าของเว่ยฉางเฟิง
ส่วนประตูห้องนอนเปิดแง้มไว้ภายในห้องปิดม่านอยู่ทำให้ฉีเล่ออันมองการจัดแต่งภายในไม่ชัด
เขาถอนหายใจคิดถึงชายเมาที่อยู่ในห้องน้ำคนนั้นคือเว่ยฉางเฟิงผู้มีพระคุณกับเขาในชาติก่อนจึงเดินไปหน้าห้องน้ำ ใช้มือข้างที่ไม่เจ็บเคาะประตู
"พี่เว่ย? พี่ไม่เป็อะไรใช่ไหม?"
มีเสียงน้ำดังมาจากในห้องน้ำฉีเล่ออันใช้หูแนบประตูขมวดคิ้วฟัง ไม่นานเสียงน้ำหยุดมีเสียงฝีเท้าของเว่ยฉางเฟิงดังออกมา
ฉีเล่ออันรีบถอยไปอยู่ที่หน้าโซฟาเว่ยฉางเฟิงเปิดประตูออก ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยหยดน้ำ แม้แต่เส้นผมเปียกแฉะเสื้อยืดสีขาวเปียกแฉะ แนบกับหน้าอกของเขา ฉีเล่ออันมองเห็นกระทั่งจุดเล็กๆ สองจุดที่นูนขึ้นมาอย่างชัดเจน
เกิดความรู้สึกร้อนรนอย่างไร้ที่มาฉีเล่ออันก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนอารมณ์ของตน
เว่ยฉางเฟิงนวดคลึงขมับสีหน้ายังคงมึนๆ แต่เขาสร่างเมามากแล้ว เขาพูดกับฉีเล่ออันว่า "เสี่ยวอัน ขอบคุณมาก"
ฉีเล่ออันเงยหน้ามองคนที่สูงกว่าเขามากโลกนี้มีคนที่สร่างเมาเร็วขนาดนี้ด้วย?
น้ำที่อยู่บนหน้าผากของเว่ยฉางเฟิงยังไม่หยุดไหลฉีเล่ออันพูดว่า "พี่เว่ย...พี่ไม่เช็ดเหรอ?"
เว่ยฉางเฟิงพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี"เช็ด"
ทั้งสองคนมองตากันไม่มีใครเอ่ยปากพูดฉีเล่ออันลองเรียก "พี่เว่ย?"
เว่ยฉางเฟิงยืนพิงประตูห้องน้ำเขายังคงมีท่าทางอารมณ์ดี
ฉีเล่ออัน"..."
จะช่วยคนก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุดฉีเล่ออันเดินเข้าไปในห้องน้ำหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่มาหนึ่งผืน เขาพูดกับเว่ยฉางเฟิงว่า"พี่เว่ย ก้มลงมาหน่อย ผมเช็ดผมให้พี่"
เว่ยฉางเฟิงที่ยังคงมึนอยู่นั้นได้ยินก็ก้มหัวลงดวงตาคู่สวยมองฉีเล่ออันอย่างอ่อนโยน ฉีเล่ออันที่สูงเพียงแค่ลำคอของเว่ยฉางเฟิงเกิดความรู้สึกคอแห้งผากแต่เขายังเขย่งเท้าเช็ดหัวของเว่ยฉางเฟิง จากนั้นพูดอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่า"ไม่ได้พี่เว่ย...พี่มากับผม"
พูดแล้วฉีเล่ออันจูงเว่ยฉางเฟิงเดินมาที่โซฟาเดี่ยว ดึงแขนของเขาให้นั่งลง
สิ่งที่ฉีเล่ออันกระทำทั้งหมดเว่ยฉางเฟิงล้วนมีท่าทางอารมณ์ดี
ฉีเล่ออันถอนหายใจเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมให้เว่ยฉางเฟิง เช็ดๆ ไปเขาก็คิดว่าไม่ถูกต้องเช็ดยังไงก็เช็ดไม่แห้ง! จึงเดินไปหยิบไดร์เป่าผมในห้องน้ำออกมา
แต่ตอนเขาเดินออกมาก็เห็นคนที่นั่งอยู่บนโซฟาก้มหน้าลงลองเข้าไปดูใกล้ๆ พบว่าดวงตาคู่สวยนั้นปิดสนิทแล้ว
หลับแล้ว?
ฉีเล่ออันไม่รู้จะทำอย่างไรมองไดร์เป่าผมสีขาวในมือตนแล้วหันไปมองเว่ยฉางเฟิง สุดท้ายหยิบผ้าขนหนูที่เปียกไปครึ่งหนึ่งแล้วเริ่มเช็ดผมให้เว่ยฉางเฟิงต่อ
เว่ยฉางเฟิงไม่รู้สึกตัวจนเช็ดผมเสร็จฉีเล่ออันพาเว่ยฉางเฟิงเข้าไปนอนในห้องนอน เว่ยฉางเฟิงหลับลึกมากตอนที่ฉีเล่ออันพาเขาไปที่เตียงอย่างเหนื่อยหอบเพิ่งจะมีเสียงละเมอนิดหน่อยจากนั้นพลิกตัวหาท่าที่สบายที่สุดจากนั้นนอนต่อ
ผ้าม่านของโรงแรมหนามากโคมไฟหัวเตียงส่องแสงสีเหลืองนวล ฉีเล่ออันย่อตัวลงข้างเตียงมองผู้ชายคนนี้เมื่อเทียบกับเว่ยฉางเฟิงในไม่กี่ปีให้หลังที่เขาคุ้นเคยเว่ยฉางเฟิงในเวลานี้ยังมีแววตาแฝงความดื้อดึงและหยิ่งผยองของวัยรุ่นทั่วไปใบหน้าเป็ใบหน้าของชายหนุ่มโตเต็มที่แล้ว หน้าตาหล่อจนยากที่จะหาใครมาเทียบ
ฉีเล่ออันยื่นมือออกไปลูบใบหน้าเว่ยฉางเฟิงอย่างแ่เบา
สิ่งที่ััได้คือความอบอุ่นและอ่อนนุ่ม
คนคนนี้คือเว่ยฉางเฟิง...
ในใจเกิดความรู้สึกสงบและอ่อนหวานการได้พบกับเว่ยฉางเฟิงก่อนเกรงว่าจะเป็โชคดีที่สุดในชาตินี้เขาในชาตินี้นอกจากแก้แค้นแล้วเื่ที่สำคัญที่สุดคือคอยดูแลผู้ชายคนนี้อยู่ข้างกาย เพื่อปกป้องเขาและมองเขาประสบความสำเร็จทีละก้าว
เว่ยฉางเฟิงขอบคุณ
ฉีเล่ออันห่มผ้าให้เว่ยฉางเฟิงเสร็จแล้วเดินไปที่ประตูตั้งอุณหภูมิของแอร์ในห้อง แล้วปิดประตูเบาๆ เดินออกจากห้องนอนไป
ในห้องรับแขกยังมีกลิ่นเหล้าคละคลุ้งฉีเล่ออันแง้มหน้าต่างให้ลมพัดเข้ามาเล็กน้อย สุดท้ายเขามองไปรอบห้อง เดินไปที่โต๊ะรับแขกที่มีสคริปต์วางอยู่
แต่ฉีเล่ออันไม่ได้แตะสคริปต์เ่าั้แต่หยิบต่างหูเล็กๆ คู่หนึ่งวางอยู่บนสคริปต์
ต่างหูสีดำไม่มีลวดลาย เป็เครื่องประดับที่สะอาดมากฉีเล่ออันอดหยิบต่างหูคู่นั้นใส่กระเป๋าไม่ได้ ตอนเตรียมตัวกลับ เขาเหลือบมองสคริปต์บนโต๊ะรับแขกอีกครั้ง
จะบอกว่าเป็บทบาทหนึ่งก็ยังเทียบกับแผนการหนึ่งไม่ได้ฉีเล่ออันมองชื่อบนซองจดหมายก็ขมวดคิ้วไม่ได้ จากนั้นเปิดออกอ่านอย่างระวัง
เส้นทางชีวิตของเว่ยฉางเฟิงราบรื่นเขามีผลงานที่มีชื่อเสียงมากมายทุกคนล้วนเห็น พูดตามหลักการแล้วเื่ตำนานล่าปีศาจเื่นี้ไม่น่าจะเชิญเว่ยฉางเฟิงมาแสดงได้แต่เว่ยฉางเฟิงไม่เพียงมา ยังรับบทสำคัญ
หรือว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงหลังจากเขาเกิดใหม่?
สคริปต์ละครชุดนี้มีชื่อเื่ว่าขุนพลเว่ยฉางเฟิงในชาติก่อนไม่ได้ร่วมแสดงภาพยนตร์เื่นี้ นักแสดงนำเื่ขุนพลเป็นักแสดงบู๊ที่มีชื่อเสียงเหตุผลที่ฉีเล่ออันจำภาพยนตร์เื่นี้ได้ก็เพราะการขายตั๋วเื่นี้มีปัญหาใหญ่มาก
เื่ขุนพลเข้าฉายได้สามวันยอดขายตั๋วได้สูงถึง 470 ล้านหยวน รอบฉายตอนเที่ยงคืนสิบนาที ตั๋วถูกจองทั้งหมดแต่แทบจะไม่มีคนเข้ามาดูในโรงหนัง ทั้งหมดเป็ ‘ตั๋วผี’ และหลังจากจบเื่นี้ ทำให้ธุรกิจใต้ดินรุ่งเรือง
ทีมงานเื่ขุนพลมาจากฮ่องกงหลังจากเกิดเื่ ผู้จัดทำเื่นี้เคยประกาศว่าตนไม่ได้สร้างภาพยนตร์ แต่ถูกบังคับให้ทำเงินและน่ากลัวที่สุดคือนักแสดงที่ร่วมแสดงหนังเื่นี้ทั้งหมดถูกฆ่าตายอย่างเงียบๆรวมทั้งนักแสดงบทบู๊ที่มีชื่อเสียงคนนั้น
ทำไมเว่ยฉางเฟิงถึงรับแสดงภาพยนตร์เื่นี้?
ฉีเล่ออันขมวดคิ้วเขาต้องรีบเตือนเว่ยฉางเฟิง ให้เขาอยู่ห่างจากกับดักนี้
เพราะถูกเื่ของเว่ยฉางเฟิงขัดจังหวะตอนที่ฉีเล่ออันกลับมาถึงบริษัทก็สามทุ่มกว่าแล้ว แต่ ‘การเข้าออก’ทั้งหมดเป็เื่ที่ใช้หลอกลุงเท่านั้น ฉีเล่ออันตรงกลับเข้าหอพัก เื่แรกที่ทำคือนำต่างหูของเว่ยฉางเฟิงวางไว้ในกล่องจากนั้นนำกล่องเก็บไว้ในลิ้นชัก
หลังจากทำเสร็จเขานั่งลงบนเก้าอี้อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆว่าหยิบต่างหูคนอื่นมาทำไม ต้องถูกผีเข้าแน่ๆ
พรุ่งนี้ยังคงเป็วันหยุดหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วฉีเล่ออันนอนบนเตียง เขาใช้วันหยุดวันสุดท้าย ทำให้ลุงที่มาไกลยอมแพ้และหนีไป
ฉีเล่ออันนำเล็บของลุงใจร้ายนั่นวางไว้ใต้หมอนและนอนรอการเข้าระบบอย่างสงบ
******ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/d2046ddc3319552b928779826a7f3833
******เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่เปลี่ยนเทพบุตรคนนั้นเป็สามีที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #เปลี่ยนเทพบุตรคนนั้นเป็สามี #readAwriteด้วยน้า
146
