“คุณน้า แพรจจะลาออกค่ะ” สมศักดิ์ที่กำลังงัวเงียตื่นรับสายกลางดึกถึงกับหายง่วงเป็ปลิดทิ้ง
“เกิดอะไรขึ้นลูก?”
“แพรจะจัดการตามวิธีของแพรแพรจะล้างแค้นพวกมันด้วยตัวแพรเอง” เสียงเล็กสั่นเครือด้วยความกรุ่นโกรธและน้อยใจผสมปนเปกันไปหมด
“แพรใจเย็น ๆนี่มันเกิดอะไรขึ้นอธิบายให้น้าฟังหน่อยได้ไหม” สมศักดิ์ถามด้วยความเป็ห่วงเขารู้สึกใจคอไม่ดีเพราะแพรวาเป็คนพูด
จริงทำจริงมาแต่ไหนแต่ไร
“แพรโทรมาบอกแค่นี้แหละค่ะ หวังว่าคุณน้าจะเคารพการตัดสินใจของแพร”พูดจบเ้าตัวก็ตัดสายทิ้งไปทันที สมศักดิ์รีบโทรหาแต่โทรยังไงก็โทรไม่ติดมีทางเดียวคือ...
ในขณะที่คอนเสิร์ตกำลังเริ่มขึ้นเสียงแฟนแฟนกรีดร้องพร้อมกับเสียงเพลงดังกระหึ่มเมื่อเหล่าสมาชิกปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับท่าเต้นที่ดูกร้าวใจบวกกับใบหน้าหล่อเหลาที่พระเ้าตั้งใจปั้นขึ้นมา
“พี่เลย์อยู่ไหนคะ เสียงดังเชียว”
“พี่กำลังดูลิงสี่ตัวมันเต้น เฮ้อ~”เลออนถอนหายใจยาวทำเสียงเหนื่อยใจกับลิงสี่ตัวที่กำลังโชว์เต้นอยู่บนเวที
“ลิงที่ไหนกันค่ะนั่นเรียกเทพทั้งสี่ต่างหาก” ไวน์ที่เป็หนึ่งในแฟนตัวยงพูดด้วยใบหน้าเพ้อฝันเพราะตัวเธอเองก็เป็ติ่งวงนี้เหมือนกันและบัตรเวิร์ดทัวร์ที่ไทยได้ใช้อำนาจในการเป็น้องสะใภ้เพื่อให้ได้บัตรมาสาสมใจ
“เทพหน้าวอกนะสิ” เลออนเริ่มมีอารมณ์เมื่อภรรยาที่รักพูดชมชายคนอื่นให้ได้ยินโดยเฉพาะไอ้ลีดเดอร์ที่ไวน์คลั่งจนเอารูปมันมาวางไว้ข้างรูปถ่ายพรีเวดดิ้งของพวกเขา
ในขณะที่เลออนคุยโทรศัพท์กับภรรยาอยู่นั้นสายพ่อตาก็ซ้อนเข้ามาเขาลังเลอยู่เล็กน้อย
“พี่วางก่อนนะ เสียงดังมากไม่ค่อยได้ยิน”เลออนจุ๊บผ่านสายไปหนึ่งทีก่อนจะกดรับสายซ้อน
“เลออนอยู่ไหน” น้ำเสียงปลายสายฟังดูไม่ค่อยดีนัก
“อยู่คอนเสิร์ตแอรอนครับ”
“ช่วยไปดูแพรวาให้อาหน่อยได้ไหมอาสังหรณ์ใจว่ายัยแพรจะตัดสินใจทำเื่บ้า ๆ”
“ครับ” หลังจากวางสายเลออนก็ไปกระซิบที่ข้างหูนิโคไลก่อนสามคนจะหายไปจากหน้าเวที
ในประเทศที่การพนันออนไลน์เป็สิ่งผิดกฎหมายดังนั้นถ้าใครอยากเสี่ยงโชคและแสวงหาความร่ำรวยก็ต้องไปที่คาสิโน
แม้เมืองที่มีสัญลักษณ์เป็หอไอเฟลจะมีคาสิโนที่ไม่ใหญ่เท่ายูเอสเอหรือมาเก๊าแต่ก็มีเครื่องเล่นเกมเกมบนโต๊ะ ห้องบิงโก ห้องโป๊กเกอร์ นอกจากคาสิโนแล้วยังมีห้องพักรีสอร์ตไว้อำนวยความสะดวกอย่างครบครันเช่นไนต์คลับ สปอร์ตเลานจ์ บาร์ริมน้ำ
รวมทั้งสปารีสอร์ทที่ซัวเรสและลาบองซ์กำลังเดินตามชายหนุ่ม
แขกขาวรูปร่างสูงใหญ่ตรงไปยังโซนวีวีไอพีที่เงียบสงบและผ่อนคลาย
ลาบองซ์รวมทั้งเหล่าชายฉกรรจ์ต่างยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องพร้อมด้วยอาวุธครบมือ
“เฮ้ ไม่เจอกันนานเลยนะซัวเรส เอ๋ ั้แ่เมื่อไหร่กันนะ?น่าจะั้แ่ออกจากคุกเมื่อปีที่แล้วแน่” ชายหัวโล้นไว้หนวดยาวครึ้มไฮไฟว์เพื่อนเก่าสมัยอยู่ในคุกที่อเมริกา
“จะดีกว่านี้ถ้าไม่เจอกันอีกฟารองซ์แค่อยู่ในคุกสิบปีก็เบื่อหน้าเต็มทนแล้ว”
“ฮาฮ่า ปากดีไม่เปลี่ยน แล้วดั้นด้นมานี่เนี่ยมีอะไรมาแลกเปลี่ยนล่ะ?” ฟารองซ์ยิ้มมุมปาก สำหรับเขาแล้วมิตรนั้นไม่ยั่งยืนเท่าเงินตราหรอก
“นิสัยยังเลวไม่เปลี่ยน” ซัวเรสเหน็บเบา ๆ
“คนนี้เป็ไงล่ะ?” ซัวเรสเปิดหน้าจอมือถือแล้วหยุดที่รูปถ่ายของใครคนหนึ่งด้วยใบหน้าชั่วร้ายฟารองซ์มองภาพนั้นด้วยสายตาหื่นกระหายราวกับหมาป่าล่าเหยื่อ
“ซัวเรสยูนี่รู้ใจไอจริง ๆ หึหึ โอเคไอรับข้อเสนอ”ฟารองซ์ตอบตกลงทันทีโดยไม่ฟังเงื่อนไขอะไรก่อนทั้งนั้นสิ่งเดียวที่เขา้าคือผู้หญิงในรูปนี้เท่านั้น
ขณะที่คอนเสิร์ตยังคงดำเนินไปโดยมีศิลปินในค่ายเข้ามาร่วมโชว์อย่างสนุกอยู่นั้นด้านหลังเวทีกลับกำลังตึงเครียดเมื่อไคกิกระชากคอเสื้อแอรอนเตรียมจะยกกำปั้นตะบันหน้าหล่อๆ แต่ถูกมาร์ชดึงมือไว้
“บักพลไปเรียกทอมมาเดี๋ยวนี้!!” มาร์ชที่เอาตัวไปขวางอยู่ท่ามกลางสมรภูมิเดือดรีบเรียกหาผู้จัดการด่วนถ้าสองคนนี้ซัดกันจริงมีทางเดียวที่จะหยุดพวกมันได้นั่นคือลูกปืนและทอม
ดังนั้นในฐานะเพื่อนและสมาชิกร่วมวงเขาขอเลือกอย่างที่สองน่าจะดีกว่า“เฮ้ ไคกิใจเย็น ๆ ก่อนสิวะ” คาเอลพยายามดึงมือไคกิที่กำคอเสื้อแอรอนไว้แน่น
“ใจเย็นเหี้ยไร มึงดูมันทำดิเื่ส่วนตัวก็คือเื่ส่วนตัว งานก็คืองาน ไม่ใช่ปนกันไปแบบนี้แฟนแฟนเขาจ่ายเงินราคาแพงไม่ได้เพื่อมาดูหน้าซังกะตายกับท่าเต้นห่วย ๆ ของมึงหยุดทำตัวเป็เด็กสามขวบ ถ้าไม่อยากทำก็ไสหัวไป” ไคกิตะเบ็งเสียงลั่นจนเหล่าเ้าหน้าที่ต้องรีบจรลีไปจากที่ตรงนี้
ในขณะที่ทอมกำลังนั่งรายงานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้เลออนและนิโคไลฟังโดยละเอียดพอลลี่ก็เปิดประตูพรวดพราดวิ่งหน้าตั้งเข้ามา
“ทอม ทอม เกิดเื่ใหญ่แล้วรีบไป”พอลลี่ไม่พูดพร่ำทำเพลงมาถึงก็ดึงแขนทอมโดยไม่ได้มองว่าใครนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย
“ทำบ้าอะไร ปล่อย!!” ทอมเริ่มหัวเสียในความไร้มารยาทของผู้ช่วยมาร์ชที่วิ่งเข้ามาไม่ดูตาม้าตาเรือในขณะที่เขากำลังคุยธุระสำคัญกันอยู่
“แอรอนกับไคกิ” พอลลี่ชายกล้ามปูหัวใจหญิงรีบพูดด้วยใบหน้าตื่นใ“แอรอนมันทำไม?” คนที่กำลังเล่าหน้าตื่นใชะงักกับเสียงที่คุ้นหูแฝงไปด้วยอำนาจเมื่อหันไปตามเสียงถึงกับเข่าอ่อน
“อะ..แอรอน คะ..คือ” คนเข่าอ่อนเสียงสั่นเมื่อถูกั์ตาสีเดียวกับแอรอนจับจ้องขณะรอคำตอบ
“เลือกเอาว่าจะพูดหรือจะเอาเ้านี่”เลออนหยิบกระบอกปืนสั้นที่เขามักพกติดตัวไปไหนตลอดขึ้นมาพลางเล็งไปคนที่นั่งตาเบิกกว้างปากสั่นไปหมด
“แอรอนกับไคกิกำลังจะฆ่ากันค่ะ”
“ห๊ะ ว่าไงนะ” ทอมตื่นใก่อนเลออนจะลุกก้าวออกไปจากห้องทันทีโดยมีทอมวิ่งตามหลังไปติดๆ พอลลี่ที่ก่อนหน้านั้นมัวแต่กลัวและตื่นใโดยไม่ทันสังเกตเห็นหนุ่มตาสีมะกอกที่นั่งอยู่โซฟาถัดไปจากเลออน
“เอ่อ..สวัสดีค่ะพอลลี่นะคะไม่ทราบว่าสุดหล่อชื่ออะไรเอ่ย” สาวกล้ามปูดัดเสียงสองให้ดูน่ารักน่าทะนุถนอมขณะรีบจัดแต่งทรงผมลวกๆ
ให้เข้าที่พลางบิดเขินอาย
“เพ้ออะไร ลากตัวมันไป” นิโคไลสั่งเสียงเย็น เมาโรจึงรีบไปฉุดกระชากลากสาวกล้ามปูออกมาอย่างทุลักทุเลในขณะที่พอลลี่อยู่ในภวังค์เคลิ้มฝันมองหนุ่มหล่อนั่งไขว่ห้างราวกับรูปปั้นอันล้ำค่า
“ปล่อยสิวะ” เมื่อลับตาจากคนในห้องสาวเ้าก็สะบัดมือเพื่อหลุดจากเมาโรแต่ด้วยเมาโรเป็บอดี้การ์ดแม้พอลลี่จะกล้ามใหญ่กว่าแต่ความแข็งแรงนั้นพอลลี่ก็สู้ไม่ได้
“ถ้านายไม่ปล่อย ฉันจะลากนายไปกินในน้ำแทนน่ะ”สาวกล้ามใหญ่ตาวาวเมื่อมองเมาโรถึงไม่ได้หล่อวัวตายควายล้มเหมือนกับเ้านายแต่หน้าตาไร้เดียงสานี่ก็น่าลิ้มลอง เมาโรได้ยินดังนั้นก็รีบปล่อยมือแล้วก้าวฉับฉับเปิดประตูไปหาเ้านายทันทีก่อนจะถอนหายใจโล่งอกเมื่อประตูปิดลง
คาเอลและมาร์ชยืนกำลังยืนกันสองคนที่กำลังจะห้ำหั่นกันจนเหงื่อไหลไปตามไรผมถึงลำคอเ้าพวกสองตัวก็ยังทำท่าจะใส่กันให้ได้อยู่นั่น
ปั้ง! ะุลอยมาตรงกลางวงก่อนลูกะุจะเจาะเข้าที่กำแพงทั้งสองฝั่งกระเด็นออกไปคนละทิศละทางเพื่อหลบวิถีะุ
“จะเลิกกัดกันกี่โมง” เ้าของะุพูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแอรอนที่ล้มลงจนก้นจ้ำเบ้าเบ้หน้าด้วยความไม่พอใจ “ยิงมาทำหอกอะไรวะ”
“ไม่ยิงปากมึงก็บุญแล้วไปเคลียร์กันให้เข้าใจ คนอื่นเขาจะได้ทำงานสักที” ทอมปล่อยให้เลออนจัดการแล้วตัวเองไปยืนหลบอยู่ด้านหลัง
“เคลียร์อะไร กูแค่พูดความจริง” แอรอนยืนยันในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าเขาไม่ผิด ทำไมจะต้องไปง้อยัยนั่นด้วย
“ถ้ายังอยากมีปากอยู่ก็รีบไปเคลียร์หรือจะให้แด๊ดจัดการ” พอได้ยินพี่ชายเอาพ่อมาอ้างแอรอนก็เดินหัวเสียออกไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“ส่วนมึงไอ้ไคกิเลิกร้องเพลงเหมือนเสียงหมาเห่าเดือนเก้าที” พูดจบเ้าตัวก็เดินแคะหูออกไปส่วนคนที่เหลือก็เผ่นแน่บราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยมีคนอยู่เลย ยกเว้นไคกิที่ยืนตัวแข็งทื่อกับประโยคทิ้งท้ายของไอ้มาเฟียนิสัยเถื่อน