บัลลังก์ของหมั้น (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 17 ควันพิษ (1)

        เผิงเฟยกุยทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว เพียงชั่วเวลาหนึ่งเค่อ[1]ก็กลับมายืนเฝ้าอยู่หน้ากระโจมเพื่อรอคำสั่ง มู่ชิวก็ไม่มัวรีรอ สวมชุดเกราะที่ได้ใส่อยู่ไม่กี่ครั้ง อีกทั้งยังดึงเมิ่งต๋าเซียนมากำชับเล็กน้อยแล้วเอ่ยลาซ่งจื่อเฉิน ออกเดินทางเข้าหุบเขาพร้อมเผิงเฟยกุย

        มองตามหลังมู่ชิวที่หายเข้าไปในหุบเขา ในใจของซ่งจื่อเฉินกลับเกิดความกระวนกระวายอย่างไร้สาเหตุ เดิมทีเขายังภูมิใจที่คิดวิธีนี้ออกมาได้ตอนฉุกละหุก คิดว่าขอเพียงมู่ชิวไม่อยู่ข้างกายก็จะไม่ลำบากไปด้วย ทว่าคำพูดของมู่ชิวก่อนไปกลับทำให้จิตใจของเขาไม่สงบ ราวกับกำลังจะเกิดเหตุไม่คาดฝันบางอย่างขึ้น

        อาจเป็นเพราะมีสาเหตุมาจากชาติกำเนิด นิสัยของมู่ชิวจึงระแวดระวังมากเป็นพิเศษมาตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะตัดสินใจอะไรแล้วก็ไม่มีทางเป็นฝ่ายพูดอย่างแน่วแน่ออกมา ครั้งนี้มู่ชิวกลับจงใจย้ำนักย้ำหนาให้เขาสุขุมเยือกเย็นอย่างเพียงพอ บอกว่าไม่ว่าคนใดคนหนึ่งเกิดอันตรายก็ห้ามทำอะไรวู่วาม ทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่ามู่ชิวสังหรณ์ใจได้ถึงบางอย่างหรือไม่ แต่กลับไม่อยากพูด...

        “ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง!”

        ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนของเมิ่งต๋าเซียน ซ่งจื่อเฉินอดตกใจไม่ได้ เอามือถูใบหูแล้วหันไป ขมวดคิ้วมองนายทหารที่แต่ไหนแต่ไรแทบจะไม่เคยพูดจาเป็นปกติ “ได้ยินแล้ว ตะโกนทำไม จะอวดว่าเสียงดังรึ”

        “เอ่อ...เรื่องนี้โทษกระหม่อมมิได้นะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมตะโกนอยู่สิบกว่าครั้งแล้ว แต่ท่านอ๋องไม่ได้ยิน”

        เมิ่งต๋าเซียนเบ้ปากผายมือออก เถียงกลับอย่างไม่ยอม จากนั้นก็ถูมือยิ้มกว้างกระเถิบเข้าไปหา กระแทกไหล่ของซ่งจื่อเฉินพลางทำหน้ามีลับลมคมใน “พอใต้เท้ากุนซือไปท่านอ๋องก็กระวนกระวายพระทัย เป็นห่วงใช่หรือไม่ กลัวพี่เผิงรังแกเขาหรือพ่ะย่ะค่ะ”

        “เจ้านี่รู้ไปเสียทุกเรื่องเลยนะ”

        ซ่งจื่อเฉินเหล่มองอย่างไม่เกรงใจ สาวเท้าเดินกลับเข้ากระโจม ทันใดนั้นก็หยุดเดินแล้วหันกลับไปมองเมิ่งต๋าเซียนด้วยความสงสัย “เมื่อครู่ข้าเห็นกุนซือพูดคุยกับเจ้า เขาพูดอะไร เจ้าถึงมาทำลอยหน้าลอยตาเช่นนี้ได้”

        “ท่านอ๋องอิจฉาตาร้อนก็ตรัสมา เมื่อครู่ตอนที่ท่านกุนซือคุยกับกระหม่อม กระหม่อมรู้สึกสายตาของท่านอ๋องดูแปลกๆ เหลือบมองพวกเราไม่หยุด ราวกับกลัวกระหม่อมจะทำอะไรท่านกุนซือเสียอย่างนั้น”

        เมิ่งต๋าเซียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทันใดนั้นก็ถูกซ่งจื่อเฉินถีบก้นไปหนึ่งที เอามือจับด้านหลังกระโดดเหยงๆ ไม่หยุด “ท่านอ๋อง ไม่ทะนุถนอมกระหม่อมเลยสักนิด ทำเช่นนี้อีกกระหม่อมจะไม่ทูลแล้วว่าท่านกุนซือพูดอะไร!”

        “ไม่บอกก็ไม่บอก ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะทนเก็บไว้ได้ถึงเมื่อไร”

        ซ่งจื่อเฉินแสยะยิ้ม ไม่สนใจท่าทางอิดออดของเมิ่งต๋าเซียน สาวเท้าเดินเข้าไปในกระโจม เมิ่งต๋าเซียนยืนอึ้งอยู่ที่เดิมสักพัก ในที่สุดก็ยอมแพ้ ตามเข้าไปในกระโจมด้วย “เฮ้อ ท่านอ๋อง ท่านอ๋องจะไม่ถามไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ! ท่านกุนซือมีคำพูดฝากกระหม่อมมาทูลท่านอ๋อง...”

        เขายังไม่ทันพูดจบ ทันใดนั้นคนตรงหน้าก็หยุดฝีเท้า เมิ่งต๋าเซียนสาวเท้าเร็วหยุดไม่ทันแต่ก็ไม่กล้าชนตัวท่านอ๋อง ทำได้เพียงโซเซกระโดดไปด้านข้าง ใบหน้าอิหลักอิเหลื่อถอนหายใจ “ท่านอ๋อง ตอบสนองชัดเจนเกินไปหน่อยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ อย่าหาว่ากระหม่อมปากมากเลย นี่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับท่านกุนซือยามที่สองทัพกำลังสู้รบ ท่านอ๋องจะเป็นถึงขนาดไหน...”

        “พูดมาก กุนซือให้เจ้ามาบอกอะไรข้า”

        ซ่งจื่อเฉินเริ่มหนักใจเพราะคำพูดของเมิ่งต๋าเซียน ทว่าใบหน้ายังคงสุขุม ขมวดคิ้วจี้ถามต่อ เมิ่งต๋าเซียนส่ายหน้าอย่างจนปัญญา นวดเอวที่เกือบเคล็ดพลางพูดอย่างจริงจัง “ท่านกุนซือบอกว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในหุบเขา ท่านอ๋องก็ห้ามเข้าไปในนั้นเด็ดขาด เกิดมีเหตุอะไรขึ้นมาจริงๆ ท่านอ๋องต้องจำไว้ว่าตัวเองเป็นแม่ทัพใหญ่ คนทั้งกองทัพต่างพึ่งพาการตัดสินใจของท่านอ๋อง หากท่านอ๋องเสียหลักไปก่อน สงครามครั้งนี้ก็หมดทางสู้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        พอได้ฟังคำพูดของเมิ่งต๋าเซียน ในใจของซ่งจื่อเฉินพลันหนักหน่วงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ อาจเพราะกลัวว่าเขาจะตกใจเกินกว่าเหตุ มู่ชิวถึงไม่พูดกับตนอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้ตอนอยู่ด้วยกัน แต่กลับฝากเมิ่งต๋าเซียนมาบอก แต่อยู่ๆ มู่ชิวนึกอะไรขึ้นมาได้กันแน่ ทำไมถึงพูดแบบนี้อย่างกะทันหัน

        เส้นทางหุบเขาเส้นนี้ตอนนั้นเขาก็เคยผ่าน เพียงแต่ตอนนั้นเขายังเดินบนเส้นทางที่ซ่งจื่อเซวียนจัดแจงให้อย่างทุ่มเทโดยไม่รู้สึกตัว ซ่งจื่อเซวียนก็ไม่เคยสงสัยในตัวเขา เส้นทางในหุบเขานอกจากจะเดินยากแล้วก็ไม่เจอเหตุการณ์อะไรเป็นพิเศษ หากมู่ชิวไม่พูดขึ้นมา เขาก็นึกไม่ถึงว่าคนผู้นั้นอาจลงมือกับเขาที่นี่

        ทว่า...ต่อให้ลงมือก็ควรพุ่งเป้ามาที่ตนถึงจะถูก เห็นๆ อยู่ว่าจงใจกันมู่ชิวออกไป หรือซ่งจื่อเซวียนจะเลือดเย็นถึงขั้นคิดกำจัดมู่ชิวเพราะดึงตัวมาเข้าร่วมไม่สำเร็จอย่างนั้นหรือ

        “ท่านอ๋อง...ไม่เป็นอะไรใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ”

        เมิ่งต๋าเซียนตกใจแววตาเย็นชาของซ่งจื่อเฉินที่แวบมาปราดหนึ่ง จึงถามด้วยความระมัดระวัง ตั้งสติแล้วพูดต่อ “ท่านกุนซือบอกว่า ท่านอ๋องห้ามบุ่มบ่าม ไม่ว่าจะเวลาไหนก็ห้ามวู่วามทั้งนั้น...”

        “วางใจได้ ข้าไม่วู่วาม ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้สามทัพปักหลักอยู่กับที่ ข้าจะไปเปลี่ยนถังเหวินข่ายที่อยู่หน้าทางเข้าหุบเขากลับมา เจ้ากับเขาคอยเฝ้าทัพใหญ่อยู่ข้างหลัง”

        เชิงอรรถ

^ หนึ่งเค่อเท่ากับสิบห้านาที