"ไอ อัตราแรงโมเลกุลอยู่ระดับใหนแล้ว"เสียงทุ่มดังขึ้นจากร่างของชายหนุ่มที่กำลังเร่งมือในการป้อนโค๊ตต่างๆ ลงในเครื่องคอมพิวเตอร์ด้วยความเร็วเต็มสปีด แม้ครั้งนี้ไม่ได้้าแข่งกับเวลาแต่เสมือนว่าเขา้าที่จะทำให้เสร็จโดยเร็วก่อนเครื่องจะทำการ OverLoad (โอเวอร์โหลดคือการที่เครื่องตีกระแสไฟกลับ สามารถทำให้เครื่องใช้ไฟฟ้าพังได้ทันที)
เขาเอ่ยปากถามข้อมูลกับ Ai อัจฉริยะของเขาที่มีนามว่า ไอ
ตอนนี้ไลค์ได้มีอายุ 25 ปีแล้ว ั้แ่ที่เขาข้ามกาลเวลามา และตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็ยังคงพยายามฝึกฝนและสรรสร้างสิ่งต่างๆที่เขาเขียนด้วยตัวเองมาตลอด จากแบบแปลนจนไปสู่งานสร้าง ถึงแม้ว่ามันจะสร้างไม่ได้ยากเย็นอะไรมากมายเมื่อเทียบกับตอนออกแบบ แต่มันก็กินเวลาชีวิตเขาพอสมควรเมื่อจำเป็ต้องหาวัสดุดิบ และ การหลอมเหล็กที่ไม่มีอุปกรณ์อย่างเตาหลอมให้ใช้งาน แต่โชคยังดีที่ของใช้บางอย่างจากกองขยะที่ลุงจอร์นเจอสามารถนำไปแปลเปลี่ยนเป็เตาหลอมของยุคนี้ได้จึงทุ่นเวลาลงไปได้เยอะพอตัว แต่ถึงกระนั้นการเรียนรู้และศึกษาสิ่งใหม่ๆอย่างเทคโนโลยีในยุคนี้ รวมไปถึงการสร้าง ไทม์แมชชีน ก็ทำให้ต้องเสียเวลาไป ถึง 17 ปี เพื่อที่จะเปิดเครื่องเพียงครั้งเดียวในตอนนี้
'โมเลกุลอยู่ในเสถียรภาพค่ะคุณไลค์'เสียงสังเคราะห์ของไอกล่าวขึ้นมา
ตอนนี้ไลค์ ยืนอยู่ให้บ้านสังกะสีแห่งหนึ่ง ซึ่งจุดนี้คือที่อยู่เก่าของลุงจอร์นเมื่อหลายสิบปีก่อน มันค่อนข้างที่จะห่างไกลจากชุมชนรวมไปถึงกองขยะที่ถูกทิ้งลงมา และทุกๆ 1 ปี หมู่บ้านชุมชนจะมีการเลื่อนเคลื่อนย้ายหมู่บ้านห่างออกไปตามนครลอยฟ้า เพราะเมืองลอยฟ้านั้นจะมีการเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆในแต่ล่ะปี ถ้าตามทฤษฎีเมืองอาจจะอยู่ที่เดิมแต่แผ่นดินนั้นแหละที่ห่างออก และด้วยเหตุนี้เอง เมืองชุมชนด้านล่างจึงมีการย้ายไปเรื่อยๆในแต่ล่ะปี จนตรงที่ไลค์ยืนอยู่ในปัจจุบัน มีระยะห่างจาก นครลอยฟ้าและชุมชน ถึง 40 กิโล
ไลค์ยืนมาดนิ่งขรึม เขาอยู่ในชุดเสื้อผ้านาโนเทคสีดำสนิท ซึ่งเป็ชุดที่ถูกสร้างมาแบบพิเศษ แม้จะถูกเรียกว่าผ้าก็เถอะ แต่หากนำกล้องจุลทรรศน์ส่องลงไปในเนื้อผ้า ก็จะเห็นอะไรบางอย่างทรงกลมที่มีลักษณะเป็เสมือนหุ่นยนต์ขนาดเล็กเกาะแน่นรวมตัวกันอยู่ แต่มันค่อนข้างที่จะใส่สบายราวกับใส่ผ้าฝ้ายไม่มีผิด ถึงแม้จะเป็หุ่นยนต์ก็เถอะ ส่วนทีเด็ดของชุดคงต้องยกให้กับระบบความสามารถในการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของชุดหลากรูปแบบ ที่จำเป็ในโลกเดิม เพราะหากมีเหตุสุดวิสัยขึ้นมาคงจะลำบากแน่ๆ
มือของไลค์กำลังเร่งรีบพิมพ์บางอย่าง ที่เป็โค๊ตตัวเลขมากมาย ลงในลูกบอลคอมขนาดเล็กที่กำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ มีภาพโฮโรแกรม แสดงแผนภูมิ ความดัน ชีพจร และปัจจัยที่จะทำการเดินเครื่องรวมอยู่หลายสิ่ง รอบตัวของชายหนุ่มในกลางอากาศ
'คุณไลค์ ตอนนี้ระดับพลังงานที่เกิดจากการเร่งความเร็วของอะตอม อยู่ในระดับคงที่ มีอัตราสำเร็จในการข้ามเวลากลับไปถึง 94% และอีก 5% สำหรับโอกาสล้มเหลวจากร่างกายที่ทนต่อพลังงานความร้อนในแรงเสียดสีไม่ไหว 1% สำหรับองค์ประกอบโดยรวมค่ะ'
เสียงไอตอบกลับภายในหัวของไลค์ แม้มันจะดังก้องชัดเจนแต่ก็มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้ยินเสียงสังเคราะห์นี้
ยุคนี้วิทยาการของเครื่องใช้ไฟฟ้ารวมถึงอิเล็กทรอนิกส์ต่างๆล้ำยุคจากเมื่อก่อนที่ผ่านๆมาอยู่มาก ไลค์จึงสามารถสร้างไมโครชิพขนาดเล็กที่มีสมองของ ไอ หรือ Ai อัจฉริยะเป็ศูนย์กลางการทำงานนั้นแล้วยิงเครื่องไมโครชิพที่ว่ามานี้ฝังเข้ามาในสมอง แม้มันจะเสี่ยงต่อการก่อมะเร็ง แต่ทว่าสิ่งที่ใช้เป็โลหะชนิดพิเศษที่เก็บความร้อนไม่แผ่รังสีและไม่ปล่อยไอออนของไฟฟ้า จึงลดความเสี่ยงที่จะเกิดขี้นได้มากถึง 90% และการใช้ชีวิตของไลค์ก็ง่ายขึ้นอีกเป็เท่าตัวซึ่งไม่จำเป็ต้องเปิดคอมก็มีเลขาพร้อมใช้งาน ส่วนการใช้งานเลขาสมองกลคนนี้ก็แค่เพียงแค่ถามออกมาด้วยเสียง ไอก็จะสามารถแสดงข้อมูลทุกอย่างผ่านนาฬิกาที่ปรับแต่งมาจากคอมทรงกลมที่ใช้อยู่ในยุคนี้หรือม่านตาจากคอนแทคเลนส์แบบพิเศษได้อย่างปกติ
นักวิทยาศาสตร์ในยุคนี้แม้จะเป็โลกอนาคตแต่ด้วยวิทยาการที่ค่อยๆขยับทำให้การสร้างสิ่งใหม่ๆจึงก้าวไปได้อย่างช้าๆ ขีดจำกัดของนักสร้างในยุคนี้ก็คงเป็การคิดค้นสิ่งใหม่ๆ แต่เมื่อเทียบกับไลค์นั้น คนที่มองต้นแบบเพียงพริบตาเดียวก็เขียนแบบพร้อมขั้นตอนการสร้างออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไลค์จึงได้ทำการศึกษาเครื่องใช้ฟ้าทุกชิ้นที่มีในยุคนี้ แล้วนำมาดัดแปลงแก้อีกรอบเพื่อให้ล้ำหน้ากว่าเดิม หากมีบางอย่างที่นำมาใช้จริงได้ ก็จะเริ่มลงมือสร้างในทันที
"ข้อมูลนี้ รวม% ชุดนาโนเทคที่ทนแต่แรงเสียดสีทุกรูปแบบรึยัง"ไลค์กล่าวขึ้น
'ยังค่ะหากรวมไปด้วยอัตราล้มเหลว 0% มีแนวโน้นอัตราสำเร็จสูงขึ้นถึง 144% ในการทำงานของเครื่อง ไทม์แมชชีน'
'อัตราล้มเหลวเรียกว่าไม่มีเลยจะดีกว่า ไอเป็สมองจักรกลที่พัฒนาจากยุคเดิมจนตอนนี้แทบไม่มีอะไรในโลกที่ไอหาคำตอบไม่ได้เลย'ไลค์คิดในใจเพียงคนเดียว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาได้ใช้เวลาทั้งหมดยาวนานกว่า 3 ปี ในการอัพเกรดไอ จนตอนนี้จะเรียกว่า Ai ระดับโคตรอัจฉริยะ ยังน้อยไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับโปรแกรมอันเดิมที่ดึงมาจากเว็บไซต์ในตอนนั้น
ไลค์อยู่กับลุงจอร์นถึงอายุ 21 ปี จากนั้นลุงจอร์นก็ถึงแก่ความตายด้วยโรคไข้หวัดสายพันธ์ใหม่ในยุคนี้ ที่ไม่มียารักษา หลายคนบนพื้นดินต้องตายไปในที่สุด ต่างจากคนบนเมืองลอยฟ้า ที่มี วัคซีนยารักษาโรคฉีดกันเอาไว้ หากในมือไลค์พอมีตัวยาอยู่เขาสามารถผลิตยารักษาได้อย่างแน่นอนหรือแม้แต่เครื่องมือซักชิ้นล่ะก็แต่ทันทีที่เริ่มศึกษาลุงจอร์นที่รักและเคารพก็ได้จากไปเสียแล้ว
ไวรัสสายพันธ์นั้นมันเกิดขึ้นเร็วมาก แม้ไม่รู้ต้นต่อของไวรัสก็เถอะว่ามาจากใหนเกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่เพียง 7 วัน ก็ทำให้ฆ่าชีวิตคนบนโลกไปได้มากโข จากข่าวที่แพร่ไปตามเมืองของคนทั่วทั้งโลก แต่ก็มีคนจำนวนมากที่ไม่ได้รับเชื้อไวรัส เช่นเดียวกับตัวเขา ตอนนั้นเขาจึงไม่สามารถช่วยลุงจอร์นของเขาได้เลยด้วยการวิจัยไวรัสที่พึ่งเริ่มทำและอุปกรณ์ที่ขาดแคลน ทำได้เพียงจับมือชายชราเอาไว้ แววตาและลมหายใจของชายชราที่รับเขามาเลี้ยง ทั้งยังสั่งสอนสิ่งต่างๆให้มากมายจากเื่ที่เขาไม่เคยคิดอยากรับรู้ นั้นได้ค่อยๆดับไปอย่างน่าอนาถใจ ราวกับเื่ราวเบื้องหน้าเป็เพียงฝันร้ายของเขาเท่านั้น ไลค์จึงตั้งใจแน่นแน่ที่จะกลับไปแก้ไขอดีตของเขาให้จงได้ เพื่ออนาคตที่สงบสุขของโลกใบนี้ แล้วลุงจอร์นจะได้ไม่ต้องลำบากแบบนี้อีก ถึงแม้จะไม่ได้พบกันอีกก็ตาม แต่มันก็รู้สึกดีใจที่จะได้ช่วยชายชราอีกครั้ง
นึกย้อนกลับไป ั้แ่ที่เขามายุคนี้ก็มีเพียงลุงจอร์นก็ให้ที่พัก อาหารและน้ำที่ค่อนข้างหายากในตอนนั้นโดยไม่ได้มีคำว่าหวงแหนอยู่เลย น้ำสะอาดจะหาได้จากเมืองลอยฟ้าเท่านั้นหากฝนไม่ตกลงมา แต่กรณีฝนตก ก็จะไม่ถึงกับสะอาด แม้มีสารพิษปนเปื้อนอยู่บ้างแต่ก็พอให้ประทังชีวิตได้ แม้มีครั้งคราวที่แลกได้จากนักค้าขายสัญจร แต่ก็ต้องแลกกับอะไหล่ที่จำเป็ในการสร้าง สิ่งต่างๆ มีบางครั้งที่เด็กน้อยและชายชราต่างพากันอดน้ำเป็อาทิตย์
เวลาต่อมา ด้วยความสามารถของไลค์ เขาได้สร้างเครื่องกรองน้ำแบบกรองสารเคมีตะกอนสารกัมมันตรังสีได้ 99.99% ใน่อายุได้ 13 ปี และด้วยเหตุนี้ทำให้ลุงจอร์นและไลค์ จึงทำการย้ายบ้านจากจุดที่อยู่เดิมมาได้ถึง 50 กว่ากิโลเมตร ซึ่งเป็ที่อยู่เก่าแต่เดิมของลุงจอร์นด้วยทำเลที่ตั้งที่ติดแม่น้ำใหญ่ที่ปนเปื้อนสารเคมีจึงไม่มีคนมาตั้งที่มั่นแถวนั้นเลย จึงง่ายเพื่อป้องกันความวุ่นวายของผู้คนใกล้เคียงและพวกคนในองค์กรที่เริ่มระเคาะระคายเื่คนที่มาแฮ็คข้อมูลของบริษัท ซุส ที่มีการออกตามล่าเป็ระยะๆในพื้นที่ใกล้ๆเมืองลอยฟ้าหรือปราการเหล็กของพวกมัน แต่ด้วยความสามารถของไอที่เพิ่มมากขึ้นใน่นั้นทำให้การล่าตัวเขาจึงทำได้ยากมากขึ้น เพียงแค่หลอก PI ที่อยู่ ก็ทำให้พวกมันไปตามหาหมีขั้วโลกแทน ได้ไม่ยากเย็นอะไรเลย
"โค๊ตข้อมูลพร้อมแล้วเปิดเครื่องเดินทางข้ามเวลาได้เลย"ไลค์กล่าวขึ้น ชั่วพริบตาสิ้นเสียงระบบเครื่องก็รีบูทอีกครั้ง ความรู้สึกเหมือนตอนก่อนจะมาที่มีผิดเพี้ยนเพียงแต่ไม่มีเสียงะเิตามมาจากพวกเครื่องคอม และอุปกรณ์ภายในเครื่องก็แค่นั้น
ไลค์เดินไปยังเครื่องรูปแบบวงรีรูปทรงไข่ไก่สีขาวที่ตั้งอยู่ใจกลางบ้านแห่งนี้ ภายนอกรอบๆ เครื่องต่างมีปฎิกิริยากระแสไฟฟ้าคอยสปาร์คตลอดทุกครั้งที่เขาก้าวเท้าเข้ามาในบริเวณที่ตั้งเครื่อง ชุดนาโนเทคที่ไลค์ใส่นั้นนอกจากเป็ชุดสุดยอดความทนทานที่ใช้สำหรับเดินทางแล้ว ยังสามารถป้องกันการโอเวอร์โหลดจากพลังงานในกระแสมิติได้ระดับนึง และเพื่อไม่ให้ลดอายุตัวเองมากเหมือนกับคราวก่อน เพราะตอนนี้เขามีอายุเพียง 25 ปี หากโดนมิติดูดอายุลงไป 30 ปี แบบคราวก่อน เขาอาจจะกลายเป็เพียงหยดเซลล์เลยก็ว่าได้ จากการคำนวนของไอ ที่แสดงผลการวิจัยที่ผ่านๆมา
ไลค์เข้ามาในเครื่องแล้วปิดประตูกระจกทันที อุปกรณ์ทุกชิ้นที่ใช้สร้างไลค์หามาจากของที่แยกชิ้นส่วนในกองขยะ บางก็แลกมาจากพ่อค้าสัญจรในต่างแดน ทำให้ชิ้นส่วนบางส่วนอาจเป็ของไม่มีคุณภาพ
'คุณไลค์จะกลับไปยังปีพ.ศ.2510 ใช่หรือไม่'
"ยันยัน.. ไอระหว่างเดินทางปรับเปลี่ยนโครงหน้าให้ที ผมกลัวจะมีคนจากรัฐจะจำได้ ่ปีนั้นผมทำงานให้พวกรัฐมันแล้ว"
ถ้าถามว่าทำไมไม่ย้อนไปก่อนทำงานให้รัฐ เพราะพลังงานที่ใช้ในที่นี้มันย้อนได้มากสุดเท่านี้ต่างหาก หากมากกว่านี้แม้แต่วันเดียวเขาอาจจะหลุดอยู่ในมิติเวลาแทน และหลังจากที่ได้ย้อนเวลาไปได้ ตามทฤษฎีตัวไลค์เองในยุคนั้นจะถูกดูดมารวมกับตัวไลค์ในปัจจุบันทันที เพราะมิติเดียวจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้
'รับทราบ ค่ะ จะปรับให้ตามความเหมาะสมหรือ้าออกแบบเองคะ'
"ตามที่ไอคิดเลย ผมไม่อยากเสียเวลาแล้วกลัวเครื่องจะทำการโอเวอร์ฮีทซะก่อนได้เดินทาง ขอแบบเค้าโครงของผู้คนส่วนใหญ่ในโซนเอเชียก็พอ"
ชายหนุ่มคิดในใจ หากเด่นจนเกินไปจะทำอะไรก็ลำบาก กันไว้ก่อนดีกว่าถ้าจะดีกว่า ปกติใบหน้าไลค์นั้นก็ไม่ได้หล่ออะไรอยู่แล้ว ตาก็ตี่ สีผมและดวงตาก็เป็สีดำนั้นจึงทำให้เขาไม่ได้รู้สึกเสียดายใบหน้าอะไรเลย
'จะเปลี่ยนรูปหน้าได้เพียงครั้งเดียวในมิติเวลา.. ทำการเลือกตามความเหมาะสมของไอตามเปอร์เซ็นต์คนทั้งหมดของคนในโซนเอเชีย.. รับทราบค่ะ'เสียงไอดังขึ้นในหัวของเขาเพื่อยืนยันกันความผิดพลาดที่อาจจะเกิดขึ้น ชายหนุ่มตอบอืมเพียงสั้นๆ
ตอนนี้ไลค์ยืนผ่อนคลายซักพัก ก่อนจะบอกให้ไอทำการเดินเครื่อง เพื่อย้อนเวลากลับไปในอดีตทันที
"ผมพร้อมแล้วสั่งเดินเครื่องได้เลย ไอ"ไลค์บอกกับ Ai อัจฉริยะ เพื่อยืนยันคำสั่ง
'รับทราบค่ะจะทำการดูดพลังงานเปลี่ยนแปลงพื้นที่รอบๆ ขอให้เดินทางปลอดภัยค่ะ คุณไลค์'
'5'
'4'
ไลค์เหงื่อตกเล็กน้อยเพราะด้านนอกมีกระแสไฟฟ้าวนรอบเครื่องรูปทรงกลมนี้หนาแน่น แม้ในใจจะดูน่ากลัวนิดๆก็เถอะ แต่เมื่อนึกๆดูกลับใจหายอย่างบอกไม่ถูกเมื่อมองออกไปนอกกระจกหนาที่อยู่ตรงหน้า ภาพที่เห็นคือ โซฟาเหล็กที่เขาเคยนั่งพักเวลาทำงานเหนื่อยพร้อมกับลุงจอร์น มองผ่านลอดข้ามไปจะเห็นครัวประจำที่มักจะได้ทำอาหารในบริเวณนั้น จนบางครั้งก็มีลุงจอร์นอีกนั้นแหละเป็คนรบเร้าเสมือนเด็กที่กำลังหิวนั่งรอเขาอย่างใจจดใจจ่อในตอนที่เขาทำอาหารให้ทาน
"ผ่านไปเร็วจังนะ 17 ปี ที่ผ่านมานี้"คำพูดเหมือนคุยกับตัวเองดังขึ้นไม่ทันจบ เสียงนับถอยหลังก็ดังขึ้นมาจนถึงตัวเลขสุดท้ายเป็สัญญาณสิ้นสุดในการนับถอยหลังเสียแล้ว
'1' สิ้นเสียงเครื่องก็ดังขึ้นจนเสมือนจะบาดหู หากอยู่ภายนอกเครื่องทรงรีนี้ก็คงไม่แคล้วว่าแก้วหูจะแตกแน่ๆ และแล้วภาพต่างๆก็เกิดขึ้นเหมือนหวนคืน เป็ภาพที่จำได้เป็อย่างดี ภาพที่ตัวเขาโดนะเิจนหลุดมายังยุคนี้ มวลอากาศทุกปกคลุมไปด้วยสีฟ้าและน้ำเงิน มีพลังงานไฟฟ้าหมุนวนเวียนจนคล้ายกลายเป็วนวัง แต่ทันทีที่เครื่องยังคงทำงานไม่สำเร็จตามหน้าที่มัน เสียงหนึ่งที่ไม่คิดว่าจะเกิด ก็ดังขึ้น
เพล้ง
กระจกนาโนหนา5ฟุต ตรงประตูค่อยๆร้าวอาจจะเกิดจากชิ้นส่วนที่ไม่ได้คุณภาพแต่นั้นคือสิ่งที่ไลค์หาได้ใน่เวลาหลายปีมานี้ จึงเป็สิ่งที่เตรียมใจไว้บ้างแล้วว่าจะเกิดขึ้น แม้ยังชั่งใจว่าคงพอทนไหวก็เถอะ
"ชิบหองแล้วไงล่ะ"แต่กระจกไม่ทันจะร้าวไปมากมายนัก เครื่องทรงรีสีขาวก็วาปหายวับไปทันทีอย่างไร้ล่องรอย เหลือเพียงบ้านสังกะสีผุๆ พร้อมอุปกรณ์บางส่วนเพียงเท่านั้นที่เหลืออยู่ภายในบ้านโทรมๆหลังนี้
1K
