พีระกระแทกแก้วเหล้าลงกับโต๊ะอย่างแรงจนเพื่อนๆพากันแปลกใจและมองหน้าชายหนุ่มเหมือน้าคำตอบ เขานิ่งเฉยไม่ตอบคำถามใดๆมีแต่แววตาที่แสดงความโกรธเกรี้ยวปากเม้มเป็เส้นตรงเวลาโดนขัดใจ
เวลานี้ผมเกิดความรู้สึกไม่อยากพูดกับใครพาลไปทุกอย่างสมองไม่รับรู้อะไรคว้าขวดเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะเทพรวดเดียวลงบนแก้ว และดื่มอย่างรวดเร็ว
“ไอ่พี มึงเป็ไรวะ ทำยังกับโกรธใครมาทั้งชาติ” ทอมเพื่อนผมหันมาถามอย่าง้าคำตอบและมองตามผมที่เอาแต่จ้องอยู่หน้าเวที ผมนิ่งคิดเออทำไมถึงรู้สึกพาลแบบนี้วะตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน
“เปล่า กูร้อน ” ผมตอบคำถามเพื่อนตัวดีที่เอาแต่จ้องมองผมอย่างสงสัย ผมจะตอบเพื่อนไปได้อย่างไรว่าผมรู้สึกหงุดหงิดกับคนด้านหน้าเวที เมื่อทั้งผมและเธอยังไม่เคยคุ้นเคยกันด้วยซ้ำ
“เชี่ย ร้อนห่าไร…. ที่มึงร้อนเพราะมึงเอาแต่จ้องนักร้องด้านหน้าเวทีต่างหาก ” เคนพูดแซะผมเหมือนรู้ทัน
“ มึงสนใจเค้าเหรอวะ น้องเค้างานดีจริงโว้ย เซ็กซี่ชะมัดเลย ”
“เปล่า กูไม่สน สวยอย่างนี้มีผัวเป็ร้อยละมั้ง” ผมตอบกลับและคิดในใจเธอแม่งเสน่ห์แรง เมื่อวานควงไอ่แบ้งค์ วันนี้ควงนักร้องคืนนี้ใครจะได้เธอไปควงกันนะ แรดไม่น้อยเลย
“ ถ้ามึงไม่สนใจ งั้นกูจองนะโว้ยคนนี้ สเปคกูเลย จะมีเ้าของหรือไม่กูไม่สนใจหรอก” เคนตอกกลับอย่างรวดเร็ว
" เออถ้ามึงกล้าแหยมของกู กูก็จะเอาแม่งเด็กมึงเหมือนกัน อ่อยกูมานานแล้ว แต่มึงแม่งจะรู้หรือเปล่า"
“ เชี่ย…มึงแค่พูดว่าคนนี้มึงเอาพวกกูก็ไม่ยุ่งอยู่แล้ว ทำเป็ปากแข็ง มึงก็รู้…ถึงมึงจะพูดถึงผู้หญิงคนไหนกูก็ไม่สนอยู่แล้วถ้ากูจะเอาแต่นี่มึงแสดงออกว่าอยากได้เค้าขนาดนี้แล้วยังมาปฏิเสธอีก กูละสงสัยจริงๆปากไม่ตรงกับใจ ไม่ใช่มึงเลยวะพี ” เคนพูดกับผมเหมือนรู้ทัน
“แล้วมึงจะถามกูเพื่อ…..มองตากูมึงยังไม่รู้ใจอีกหรือวะ หรือจะยั่วกูให้ของขึ้น ”พูดแล้วผมเอื้อมมือไปตบหัวไอ้เคนเบาๆ เคนหัวเราะในลำคอ และหรี่ตามองผมอย่างล้อเลียน
“แค่นั้น”
จนการแสดงด้านหน้าเวทีจบลงเคนเรียกเด็กเสริฟมากระซิบบอกบางอย่าง แล้วหันมาเขยิบตาใส่ผมเหมือนท้าทาย ผมแปลกใจสมองเริ่มทำงานและมั่นใจว่าเพื่อนผมต้องมีเซอร์ไพรส์อะไรสักอย่างแน่
รอบโต๊ะผมตอนนี้มีสาวนั่งอยู่หลายคนบางคนเป็เด็กเก่าเพื่อนผม แต่ละคนเริ่มมึนเมาและจับคู่กันคุยอย่างสนุกสนานผมรู้สึกเซ็งขึ้นมา และปฏิเสธสาวๆที่เพื่อนผมแนะนำมาให้ มีคนเข้ามาทักทายผมและเพื่อนๆอย่างต่อเนื่องเนื่องจากมาเที่ยวบ่อย และร้านนี้เป็ของพี่ชายเคน
สักพักหนึ่งประตูเปิดออกและมีคนเดินเข้ามาผมจ้องคนที่เดินเข้ามาใหม่อย่างสนใจ น้องนิลเดินมาพร้อมกับนักร้องวงสตรอม ชื่อแจ้ค ซึ่งอายุรุ่นเดียวกับพวกผมพวกเรารู้จักกับมันดี เนื่องจากร้องเพลงที่ร้านนี้มานานหลายปีก่อนที่จะกลายเป็นักร้องดังในตอนนี้
แต่ที่ผมไม่รู้จริงๆในตอนนี้ คือสาวน้อยหน้าหวานที่ยืนอยู่ด้านหน้าผมตอนนี้ไปรู้จักแจ้คได้อย่างไร เพราะไอ้นี้เ้าชู้ตัวพ่อ สาวๆในร้านเสร็จไอ้นี่ไปหลายรายแล้ว
“หวัดดี เคน ทอม อเล็กซ์ นี่น้องนิล..” แจ้คแนะนำน้องให้พวกผมรู้จักและหันไปส่งรอยยิ้มให้กับสาวๆรอบโต๊ะ สาวๆพากันกรี้ดและเข้ามาประชิดตัวลากแจ้คไปอีกโต๊ะหนึ่ง
“นิล คุยกันเพื่อนพี่ไปก่อนนะ ”แจ้คส่งเสียงตามมา
“หวัดดีครับน้องนิล ยินดีต้อนรับคร้าบ” เพื่อนๆผมตอบเป็เสียงเดียวกันและพร้อมใจกันเลื่อนเก้าอี้ และรีบชงเครื่องดื่มอ่อนส่งให้
“น้องนิลร้องเพรงเพราะจัง ร้องกับวงนี้บ่อยเหรอครับ ” เคนส่งคำถามแล้วรอคำตอบ
“นิลร้องที่ร้านนี้กับพี่แจ้คครั้งแรกคะ ปกติซ้อมเล่นกันเฉยๆพี่แจ้คชวนเลยลองดูคะ”
“วันหลังซ้อมดนตรีกับพี่ได้นะครับ พี่มีห้องซ้อมส่วนตัว.” ทอมหยอด และรอคำตอบจากน้องเค้า เสียงกระแอมดังมาจากเพื่อนๆผมเคนที่ฟังอยู่รีบตอบสวนทันที
“ซ้อมกับกูได้ไหมครับคุณเพื่อน มีห้องส่วนตัวเหรอกูชอบ….” เรียกเสียงฮาจากเพื่อนๆได้เป็อย่างดี
ผมนั่งมองเธอนิ่งๆ ยิ้มร้ายที่มุมปากแววตากล้าแกร่ง ดุดัน ส่งไปยังร่างสูงโปร่ง ที่นั่งอยู่ด้านหน้าเธอรับแก้วเหล้าไปดื่มรวดเดียวหมด ยังไม่ทันทีผมจะพูดอะไรออกไป แจ้คเดินกลับเข้ามายังโต๊ะ
“ ฝากน้องด้วยละกัน พอดีผมต้องไปเล่นต่อร้านอื่นๆ รบกวนไปส่งน้องด้วยนะพี”