สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

        หลี่ไหวฺอวี้เองก็คิดเช่นนั้นทว่าหากมีคนยินดีลงแรงแทน เขาย่อมไม่ขัดศรัทธา จึงมิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา

        “ท่านหัวหน้าหมู่บ้านข้าเชื่อใจพี่เถี่ยหนิว ให้เขาไปแทนข้าเถอะ รบกวนท่านแล้วพี่เถี่ยหนิว”หมิงเป่าจูพยักหน้าให้กับหลิวเถี่ยหนิว

        นางแค่เคยตรวจรักษาภรรยาของเขาเพียงครั้งเดียวเขาก็ซาบซึ้งในบุญคุณ มักนำเนื้อหมูป่ากับไก่ป่าที่ล่ามาได้มาแบ่งให้ที่บ้านอยู่เนืองๆแล้วยังมาช่วยเหลือนางในวันนี้อีก

        หมิงเป่าจูลอบจดจำไว้ในใจนางจดจำเรื่องที่ผู้อื่นทำสิ่งเลวร้ายต่อนางย่อมต้องจดจำความดีที่ผู้อื่นมีต่อนางเช่นกัน

        “แม่หนูเป่าจูเรื่องก่อนหน้านี้...” หลังจากไล่ชาวบ้านกลับไปกันหมดแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านก็เดินมาหาหมิงเป่าจู

        “ข้าเข้าใจท่านดีในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน ย่อมต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ของชาวบ้านส่วนใหญ่มาเป็นอันดับแรกนี่ต่างหากถึงจะเป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่ดี ท่านไม่ต้องขอขมากับเรื่องที่เกิดขึ้นและไม่ต้องตำหนิตนเอง ข้าไม่โทษท่านจริงๆ”

        น้ำเสียงของหมิงเป่าจูแสดงถึงความจริงใจสีหน้าสงบนิ่ง

        เด็กสาวตัวเล็กๆคนหนึ่งสามารถทำได้ถึงขั้นนี้ ไม่สะทกสะท้านต่อคำยกย่องสรรเสริญหรือการลบหลู่ดูหมิ่นรู้กาลเทศะ รู้จักเห็นแก่ภาพรวม หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง

        หากเขามองเห็นธาตุแท้ของหมิงเถี่ยจู้กับภรรยาเร็วกว่านี้ก็คงดียิ่งเด็กดีเช่นนี้ไม่ควรต้องมาทนทุกข์ทรมาน แต่มาพูดตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว

        วันรุ่งขึ้น หมิงเถี่ยจู้และหวังซื่อถูกชาวบ้านขับไสไล่ส่งไปตลอดทางจนถึงปากทางเข้าออกหมู่บ้านทั้งสองแบกห่อผ้าคนละห่อ หวังซื่อจูงมือหมิงอาฝูผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ ซึ่งยังคงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

        “เจ้าเดียรัจฉาน!”

        “เสียแรงที่เกิดมาเป็นคน!”

        “หลานสาวตนเองแท้ๆยังกล้าทำร้ายได้ลงคอ!”

        “รีบไสหัวไปให้พ้น!”

        สองข้างทางเต็มไปด้วยชาวบ้านที่คอยขว้างปาผักเน่ากับไข่เน่าใส่ทั้งสองไม่หยุดหย่อนพร้อมกับเสียงด่าทอราวกับเป็นนักโทษที่ถูกนำตัวมาแห่ประจานให้ทุกคนประณามหยามเหยียด

        ยามใดที่เรืองอำนาจผู้คนจะเยินยอสรรเสริญ ทุกสิ่งที่เจ้าพูดล้วนถูกต้องเสมอ แต่ยามใดที่หมดสิ้นอำนาจวาสนาอย่าว่าแต่จะไม่สนใจใยดี ยังพร้อมจะเหยียบย่ำซ้ำเติมเสียด้วยซ้ำ อันวิสัยของมนุษย์นั้นชวนให้คนนึกปลงอนิจจัง

        หมิงเถี่ยจู้ก้มหน้าดูตกต่ำอนาถา ส่วนหวังซื่อก็คอยปกป้องหมิงอาฝูอย่างสุดกำลังด้วยเกรงว่าเขาจะบาดเจ็บโดยไม่คำนึงถึงตนเองแม้แต่น้อย

        พวกหมิงเป่าจูสามคนก็มาดูเหตุการณ์พอเห็นหวังซื่อที่เอาแต่ปกป้องหมิงอาฝู ก็อดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้

        ธรรมชาติของมนุษย์ล้วนมีด้านดีกันทุกคนขึ้นอยู่กับว่ายินดีจะแสดงด้านนั้นกับผู้ใด

        “เป็นอย่างไรเกิดใจอ่อนแล้วหรือ” หลี่ไหวฺอวี้ยังคงพูดกระแซะ แต่นางมิได้โต้ตอบเขา

        “เปล่าเสียหน่อยเพียงแค่เห็นภาพนี้แล้วนึกถึงอดีตก็เท่านั้น”

        นางเพียงนึกถึงบิดามารดาในโลกปัจจุบันเกิดเวทนาหมิงเป่าอวี้ที่ต้องกำพร้าบิดามารดาตั้งแต่ยังเล็ก แต่ไม่เป็นไรนางจะดูแลเขาอย่างดี

        “ท่านหมอหมิง”

        “ท่านคือ...”มีคนเรียกนาง หมิงเป่าจูจึงหันกลับไปมอง

        เป็นสามีภรรยายังหนุ่มสาวคู่หนึ่งคนเป็นสตรีอุ้มเด็กอยู่ในอ้อมแขน เห็นแล้วรู้สึกคุ้นหน้า แต่นึกไม่ออกชั่วขณะว่าเป็นใคร

        หลี่ไหวฺอวี้เลิกคิ้วกระซิบข้างหูของหมิงเป่าจูว่า “เด็กที่เห่าเหมือนสุนัข”

        พอเอวถูกศอกกระทุ้งเข้าหนึ่งทีหลี่ไหวฺอวี้จึงสงบปากสงบคำลง

        หมิงเป่าจูถลึงตาใส่เขาเห่าเหมือนสุนัขอะไรกัน นั่นคือโรคกล่องเสียงอักเสบอุดกลั้นต่างหากเล่า!

        “เป็นพวกท่านนี่เองมีธุระอันใดหรือ”

        หมิงเป่าจูหันกลับไปยิ้มให้อย่างเป็นมิตรมองเด็กน้อยในอ้อมแขนของหญิงสาว ผิวขาวอวบอ้วน ไม่ได้ผอมกะหร่องเหมือนครั้งแรกที่เจอตัวก็โตขึ้นไม่น้อย

        “ท่านหมอหมิงพวกเรามาขอบคุณท่านโดยเฉพาะ ขอบคุณที่ท่านรักษาโรคให้บุตรชายของข้าไม่อย่างนั้นครอบครัวของพวกเราคงหมดหวังแล้ว!” หยวนต้าจ้วงพูดจบก็ตั้งท่าจะคุกเข่าลงพร้อมกับภรรยา

        “อย่าๆข้าเพียงแต่ทำในสิ่งที่แพทย์พึงกระทำเท่านั้น รับการคารวะจากพวกท่านไม่ไหว”หมิงเป่าจูรีบพยุงทั้งสองขึ้นมา

        “ท่านสมควรได้รับแล้วหากมิใช่ท่าน บุตรชายของข้าคงตายด้วยฝีมือนักพรตกำมะลอไปแล้ว!” หยวนต้าจ้วงพูดจบภรรยาของเขาก็กระตุกชายเสื้อเขาเบาๆ หยวนต้าจ้วงจึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองยังมีเรื่องที่ยังไม่ได้ทำ

        “ท่านหมอหมิงหลังจากตอนนั้นพวกเราก็ย้ายไปอยู่ที่อื่น ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านอีกแล้ว ดังนั้นจึงมิได้มาขอบคุณท่านเสียทีที่บ้านไม่มีสิ่งของมีค่าอะไร นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อยจากพวกเราสามีภรรยาหวังว่าท่านจะไม่รังเกียจ”

        หยวนต้าจ้วงชูตะกร้าไข่ไก่ขึ้นมาสองตะกร้าตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวดีขึ้น ไก่ที่เลี้ยงไว้ก็ออกไข่มากมายเขาจึงเลือกแต่ฟองใหญ่ๆ มาให้หมิงเป่าจู

        นี่มิใช่ของไร้ราคาไก่ที่คนในหมู่บ้านเลี้ยงไว้เมื่อออกไข่แล้ว ส่วนใหญ่ก็นำไปขายในเมือง

        แม้แต่จะกินเองก็ยังเสียดายไม่ต้องพูดถึงการนำไปมอบให้ผู้อื่น ยิ่งไปกว่านั้นยังให้มากถึงสองตะกร้า

        “น้ำใจข้ารับไว้แล้วแต่ของข้ารับไว้ไม่ได้จริงๆ เชิญพวกเจ้านำกลับไปเถอะ” หมิงเป่าจูปฏิเสธ

        ไม่ต้องพูดถึงว่าค่ารักษาครั้งนั้นมิได้มากมายซ้ำหลังจากนั้นเป็นต้นมา ชาวบ้านก็เริ่มยอมรับในตัวนาง มาขอให้ช่วยรักษาโรคให้นางได้รับผลประโยชน์จากมันแล้ว

        หมิงเป่าจูไม่รับแต่หยวนต้าจ้วงก็ยังยืนกราน ทั้งสองฝ่ายต่างถ่อมตนใส่กันไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีแสงเย็นยะเยือกวาบผ่านเข้ามาจากทางด้านข้าง

        “ระวัง!”

        ชาวบ้านต่างกรีดร้องด้วยความตกใจแสงเย็นพุ่งตรงไปที่หมิงเป่าจู

        หมิงเถี่ยจู้ซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางสิ่งปฏิกูลที่ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งคอยสอดส่ายสายตามองหาหมิงเป่าจูอยู่ตลอดเวลา ในที่สุดเขาก็พบร่างของอีกฝ่ายนางยังกล้ามาจริงๆ!

        ยิ่งเห็นว่ามีคนนำของขวัญมามอบให้เขาก็ยิ่งเดือดดาล ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในใจชักมีดที่เตรียมไว้พุ่งเข้าหาอีกฝ่าย

        เขาต้องการให้นางตาย!

        นางตัวซวย ตัวหายนะทำให้เขาชื่อเสียงป่นปี้ไม่มีเหลือ ต้องถูกขับไล่ไร้ที่ซุกหัวนอนที่สำคัญตอนนี้ยังไม่มีเงินสักแดงติดตัว หากตนเองมีชีวิตที่ดีไม่ได้ นางก็อย่าฝันว่าจะได้อยู่อย่างเป็นสุข!

        รูม่านตาของหลี่ไหวฺอวี้หรี่วูบดวงตาดุจเปลวเพลิงที่ลุกโชน เห็นเขาตายไปแล้วหรืออย่างไร เขายกมือขึ้นรับมีดสั้นที่หมิงเถี่ยจู้แทงเข้ามาอย่างง่ายดาย

        แต่เขาประเมินระดับความบ้าคลั่งของหมิงเถี่ยจู้ต่ำเกินไป

        หมิงเถี่ยจู้ใช้อีกมือล้วงมีดที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อออกมาอีกเล่มหลี่ไหวฺอวี้ตั้งตัวไม่ทัน จึงใช้ร่างกายรับแทน

        “หลี่ไหวฺอวี้!”หมิงเป่าจูร้องลั่นด้วยความตกใจ

        “พี่ไหวฺอวี้!”หมิงเป่าอวี้ก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด

        หยวนต้าจ้วงรีบปกป้องภรรยาทั้งสองอุ้มลูกน้อยถอยหลังด้วยสัญชาตญาณ

        ชาวบ้านที่กำลังก่นด่าสาปแช่งและขว้างปาสิ่งของอย่าสาแก่ใจต่างชะงักไปครู่หนึ่งเหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันในชั่วพริบตา ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

        หลี่ไหวฺอวี้เตะหมิงเถี่ยจู้ออกไปชาวบ้านที่ตั้งสติได้ก็กรูกันเข้าไปรวบตัวเขาไว้

        “นี่มัน...”

        หัวหน้าหมู่บ้านที่เพิ่งมาถึงเห็นหลี่ไหวฺอวี้ถูกพยุงและหมิงเถี่ยจู้ที่ถูกชาวบ้านควบคุมตัว ก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดในทันที

        “คุมตัวเขาไปส่งที่ศาลาว่าการมอบให้นายอำเภอเป็นผู้ตัดสิน!”

        เขาไม่สามารถปล่อยคนชั่วลอยนวลได้อีกแล้วกล้าลงมือฆ่ากระทั่งหลานสาวแท้ๆ ของตัวเอง ซ้ำยังเตรียมมีดมาถึงสองเล่มต้องมีความแค้นยิ่งใหญ่เพียงใดกัน!

        พอหวังซื่อได้ยินว่าจะคุมตัวสามีนางไปส่งศาลาว่าการก็ร้องไห้โวยวายเข้าไปฉุดกระชากชาวบ้านที่กดตัวหมิงเถี่ยจู้อยู่ “ไม่ไปศาลาว่าการพวกเราไม่ไป! ปล่อย! ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!”

        “ท่านแม่ฮี่ๆ ท่านแม่...”

        หมิงอาฝูยืนอยู่ข้างๆหยิบมะเขือเทศเน่าครึ่งผลที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาเล่นด้วยท่าทางชอบใจ

        “อย่าให้นางมาวุ่นวายรีบขับไล่ออกไปจากหมู่บ้าน แล้วคุมตัวหมิงเถี่ยจู้ไปส่งศาลาว่าการโดยเร็วที่สุด!”

        หัวหน้าหมู่บ้านออกคำสั่งชาวบ้านสองสามคนหยิบเชือกมามัดหมิงเถี่ยจู้เอาไว้ แล้วคุมหวังซื่อออกไปจากหมู่บ้านพร้อมกัน

        “แม่หนูเป่าจู...”

        หัวหน้าหมู่บ้านมองไปที่หมิงเป่าจูทว่าเวลานี้นางสนใจแต่บุรุษที่นอนอยู่ในอ้อมแขนเท่านั้น

        “ไปบ้านท่านหมอหลี่!”เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของหลี่ไหวฺอวี้ หมิงเป่าจูก็เอ่ยปากกับทุกคน

        “เร็วเข้า!มาช่วยกันหามเขาไปเร็ว!” หัวหน้าหมู่บ้านออกคำสั่งอีกครั้ง

        ชายฉกรรจ์สองสามคนเข้ามาช่วยหามหลี่ไหวฺอวี้ไปยังบ้านของหลี่ฟู่กุ้ยหมิงเป่าจูและหมิงเป่าอวี้เดินตามไปติดๆ ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล