รวมเรื่องสั้นอีโรติก

สองสัปดาห์หลังย้ายมาบินเส้นทางโซลด้วยกัน

ทุกอย่างควรจะโรแมนติก

แต่สำหรับนลิน—มันกลับรู้สึกเหมือนอยู่บนเวทีไฟส่องตลอดเวลา

สายตาแปลก ๆ จากลูกเรือบางคน

การกระซิบชื่อเธอตามหลัง

การส่งต่อภาพแอบถ่ายเธอเดินจับมือกับเขาที่ลานจอดรถของโรงแรมลูกเรือ

เธอไม่กลัว “ถูกจับได้”

แต่เธอกลัวว่า…

“จะกลายเป็นเหตุผลให้เขาต้องเสียอีกอย่างในชีวิตอีก”

---

ในห้องพัก

ก้องภพกอดเธอจากด้านหลัง

จูบไหล่เบา ๆ หลังเลิกไฟลต์

มือยังเย็นจากอากาศบนเครื่อง

แต่หัวใจของเขาร้อนจัด

“คุณยังกลัวเรื่องนั้นอยู่เหรอ?”

เขากระซิบถาม

“มันไม่แฟร์กับคุณ”

เธอว่าเสียงเบา

“ทุกคนโยนสายตาแย่ ๆ ใส่คุณเพราะฉัน”

เขาหัวเราะในลำคอ

“ผมไม่สนว่าคนอื่นจะพูดว่าอะไร”

“ผมสนแค่...คุณยังอยากจับมือผมอยู่ไหม เวลาเดินผ่านพวกนั้น”

นลินนิ่ง

ก่อนจะหันมา

สบตาเขาช้า ๆ

แล้วจูบเขา—แนบแน่น ไม่พูดอะไร

มันคือคำตอบที่ชัดกว่าคำใด

---

ภาพพวกเขาจูบกันหน้าร้านกาแฟในโซล

ถูกโพสต์ลงในบอร์ดเถื่อนของลูกเรือ

มีคนแท็ก มีคนคอมเมนต์

ทั้งดี ทั้งแรง ทั้งปั่น

> “ชอบมาก! คู่รักบนฟ้า!”

“รำคาญ ตักตวงจนกัปตันโดนเด้งก็ยังหน้าด้านควงกันอยู่”

“เตรียมตัวโดนเชือดเงียบเหอะจ้ะ”

เธอไม่ได้อ่าน...แต่เขาเห็นทุกคอมเมนต์

---

“คุณอยากให้เราหยุดเปิดเผยไหม?”

เขาถามในคืนหนึ่ง

สายตาเขานิ่ง แต่เสียงสั่นเล็กน้อย

เธอกำลังจะตอบ...

แต่ประตูห้องพักก็ถูกเคาะแรง

ปัง! ปัง! ปัง!

“กัปตันคะ เปิดหน่อยค่ะ!”

เสียงผู้หญิงดังขึ้น

เสียงที่เธอจำได้

เสียงของ “รินรดา” – แอร์สาวที่เคยบินกับก้องภพเมื่อปีก่อน และมีข่าวว่าเขาเคยคบกันเงียบ ๆ

นลินหันมองเขา

และในวินาทีนั้น...

หัวใจของเธอเริ่ม “ไม่แน่ใจ” อีกครั้ง

เสียงเคาะยังดังอยู่

และเมื่อก้องภพเปิดประตู

ร่างของแอร์สาวสวยจัดในชุดอยู่เวรสำรองก็พุ่งเข้ามาทันที

“เรายังไม่คุยกันให้เคลียร์เลยนะก้อง!”

นลินยืนอึ้ง

ไม่ได้กลัว

แต่อะไรบางอย่างในใจเธอเริ่ม “กระตุก”

“มันจบไปแล้วริน”

เขาตอบเสียงนิ่ง

แต่สายตาเขา...ยังมองมาทางเธอ

รินรดาหันมามองเธอ...แล้วแสยะยิ้ม

“รู้ไหมว่าเขาเคยนอนกับฉันในห้องนี้?”

“ตรงเตียงนี้เลยด้วยซ้ำ”

“แถมยังพูดคำเดียวกับที่พูดกับเธอ...เป๊ะ”

นลินชะงัก

ไม่ใช่เพราะคำพูด

แต่เพราะ...ก้องภพเงียบ

---

นลินเดินออกจากห้อง

น้ำตาไม่ไหล แต่รู้สึกเหมือนตัวเบา

เบาเหมือนตอนลอยอยู่ในเครื่องบินโดยไม่มีร่มสำรอง

เธอไม่โกรธเขาที่เคยมีอดีต

แต่เธอ “กลัว”

กลัวว่าคำว่า “พิเศษ” ที่เขาพูด...อาจไม่ได้มีแค่เธอที่เคยได้ฟัง

---

คืนนั้น

เธอกลับห้อง

แต่ไม่ล็อกประตู

และเขาก็เดินเข้ามา

ช้า ๆ

เหมือนรู้ว่าเธอจะไม่ไล่

เขาไม่พูดอะไร

แค่เดินเข้ามากอดเธอ

จูบหน้าผาก

และพาเธอนอนลง

“ถ้าคุณไม่เชื่อคำพูดผม...”

“งั้นผมจะใช้ลมหายใจและร่างกาย ‘ย้ำ’ ทุกคำให้คุณรู้เอง”

เขาก้มลงจูบเธอ

จากหน้าผาก

เปลือกตา

ปลายจมูก

จนถึงริมฝีปาก

ริมฝีปากนั้นไม่ได้เร่าร้อนในจังหวะเดียว

แต่ “ช้า” และ “ลึก”

เหมือนจะกลืนความไม่มั่นใจในตัวเธอทั้งหมด

มือเขาลูบไล้จากซอกคอ

ลากลงสู่หน้าอก

ปลายนิ้ววนที่ยอดอก

แล้วจู่ ๆ ก็ก้มลงดูดแรงจนเธอสะดุ้ง

“อ๊าาา...ก้อง...!”

เขาดูด

กัดเบา ๆ

ใช้ลิ้นตวัดรัว

มืออีกข้างสอดเข้ากลางขา

สัมผัสความเปียกที่ไม่มีฝักบัว

แต่ฉ่ำจากอารมณ์ที่สั่นไหว

เขาจับขาเธอแยกออก

สอดตัวเข้าอย่างรวดเร็ว

เสียง "ปั่ก" ดังในจังหวะแรก

“แน่น...เหมือนคุณไม่อยากให้ผมออกไปอีกเลย”

เขาครางในลำคอ

เธอไม่พูด

แค่กอดเขาแน่น

ปล่อยให้สะโพกเขากระแทกเข้ามา

แรง

ลึก

ต่อเนื่อง

จนเสียงเตียงสะท้อนกับผนัง

“ผมจะอยู่ในคุณจนกว่าคุณจะเชื่อว่าผมไม่เคยพูดคำนั้นกับใครอีกเลย”

เขาเปลี่ยนท่า

ยกขาเธอขึ้นพาดไหล่

ซอยถี่

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังจนห้องแทบระเบิด

“อ๊ะ...ก้อง...ฉันจะ...!”

เธอกระตุก

เสร็จคาแท่งเขา

ร่องตอดแน่น จนเขาครางเสียงต่ำ

แล้วปล่อยน้ำเข้าลึก...จนเธอรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิ

ทั้งคู่หอบ

กอดกันแน่น

ไม่มีคำพูด

เธอแค่กระซิบเบา ๆ

“อย่าให้ฉันเชื่อด้วยร่างกายอีกเลยนะก้อง...”

“ขอให้คำพูดนายมันจริงด้วย”

เขาจูบหน้าผากเธอ

แล้วพูดชัดเจน

“ผมไม่ได้แค่รักคุณเวลาถอดชุด...”

“ผมรักคุณ...แม้แต่ตอนคุณใส่ใจคนอื่นมากกว่าตัวเอง”

---

วันประชุมลูกเรือ–นักบินประจำปี

บรรยากาศในห้องประชุมสายการบินเต็มไปด้วยเสียงคุยจอแจ

หัวหน้าลูกเรือแต่ละเส้นทางทยอยรายงาน

มีนักบินแวะมาทักทาย บางคนขอเซลฟี่กับก้องภพแบบไม่ได้รู้ว่าในหัวเขากำลังเตรียม “ระเบิดบางอย่าง”

นลินยืนอยู่ท้ายห้อง

เงียบ

เหมือนไม่มีอะไร

แต่หัวใจเต้นระรัว

เพราะเขาบอกเมื่อคืนว่า...

“พรุ่งนี้ผมจะเปิดทุกอย่าง ถ้าคุณยังจับมือผมแน่นเหมือนเดิม”

แล้วเขาก็ลุกขึ้น

ถือไมค์กลางห้อง

สายตาทุกคู่มองมา

แม้แต่รินรดาที่นั่งแถวหน้า ยังเบ้ปากนิด ๆ

“ผมไม่อยากพูดเยอะครับ แค่อยากบอกว่า…”

“ผมคบกับคุณนลินจริง”

“และจะยังคบต่อไป ไม่ว่าจะมีใครย้ายผมหรือไม่ก็ตาม”

เสียงในห้องเงียบกริบ

คนบางคนหันมามองนลิน

บางคนอ้าปากค้าง

แต่เขาไม่ได้สน

เขาเดินตรงไปหาเธอ

จับมือเธอ

แล้วยกขึ้นแนบอกตัวเอง

“เธอไม่ใช่แค่คนรัก...”

“เธอคือคนที่จะบินเคียงข้างผมทุกไฟลต์ ต่อให้ไม่มีเครื่องบินเหลือบนโลก”

หลังประชุมจบ

ทั้งห้องเต็มไปด้วยคำพูด

ทั้งคำว่า "กล้า" และ "ประมาท"

บางคนมองเธอเป็นแรงบันดาลใจ

บางคนเริ่มเมาท์ต่อแบบรุนแรง

และใช่…

รินรดาไม่ยอมจบแค่นั้น

เธอปล่อยโพสต์ในกลุ่มลูกเรือแบบไม่ระบุชื่อ

พร้อมกับ “ภาพแชทแคปหน้าจอ” ที่มีข้อความเก่าจากก้องภพ

เมื่อปีก่อน ที่ยังเป็นแค่การจีบแบบกำกวม

> “คืนนี้ห้องคุณหรือห้องผมดีครับ ;)”

“ขอโทษที่เมื่อคืนหายไป...คุณน่ารักจนผมกลัวเลย”

แม้จะเป็นเรื่องในอดีต

แต่มันก็พอจะ “สร้างภาพ” ให้คนคิดได้ว่า…

เขา “เจ้าชู้”

และนลิน…คือ “อีกหนึ่งรายที่หลง”

---

นลินนั่งเงียบในห้องพัก

ก้องภพเดินเข้ามา

ไม่พูดอะไร

เพียงแค่วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ

แล้วนั่งลงตรงหน้าเธอ

“คุณจะยังจับมือผมอยู่ไหม?”

เขาถาม

“แม้ว่าคนทั้งบริษัทจะบอกว่าผมไม่คู่ควรกับคุณ?”

นลินหายใจแรง

ตาเริ่มแดง

ก่อนจะพยักหน้า

“ฉันจะจับไว้...แต่ขอร้องนะก้อง”

“อย่าปล่อยก่อน”

---

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

แม้จะมีเสียงวิจารณ์

แม้จะมีแรงต้าน

แต่สายการบินยังไม่ประกาศบทลงโทษใด ๆ

เพราะไม่มีข้อพิสูจน์ว่าใครทำผิดกฎ

สิ่งเดียวที่แน่ชัด

คือทั้งนลินและก้องภพ

ยังจับมือกันอยู่

และยังบินเคียงข้างกันต่อ...ทุกไฟลต์

เขาหอมหน้าผากเธอขณะรัดเข็มขัดในห้องนักบิน

กระซิบเบา ๆ

ก่อนจะสวมเฮดเซต

“รักเราไม่ลับแล้วนะ...”

“แต่ผมยังอยาก ‘แอบ’ จูบคุณตอนคุณยื่นกาแฟอยู่ดี”

เธอยิ้ม

แล้วเดินออกไป

เพื่อเสิร์ฟกาแฟที่เธอชงหวานที่สุดในชีวิต

จบบริบูรณ์