สายลมยามเย็นพัดผ่านลานหญ้าเขียวขจีในสวนสาธารณะใจกลางเมืองไอแดดอ่อนๆ และเสียงนกร้องช่วยทลายความตึงเครียดจากคดีความและคราบเืไปจนสิ้น บัว ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายกำลังเดินเข็นรถเข็นของแม่ไปตามทางเดินหินอ่อนโดยมี เพลง ในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีกรมท่าน่ารักเดินเคียงข้างคอยป้อนส้มโอหวานเจี๊ยบให้แม่บัวอย่างเอาอกเอาใจ
“อากาศดีจังเลยลูก... ลมเย็นสบายกลิ่นหอมดอกลีลาวดีฟุ้งไปหมด” หญิงชราระบายยิ้มผ่อนคลายนิ้วมือเหี่ยวย่นกุมมือของเพลงที่วางอยู่บนที่ท้าวแขนไว้แน่น “ขอบใจนะเพลง ที่ชวนแม่มาเดินเล่น”
“ด้วยความยินดีเลยค่ะแม่ ถ้าแม่ชอบวันหลังเพลงกับพี่บัวจะพามาบ่อยๆ นะคะ” เพลงเอ่ยเสียงหวานยิ้มให้บัวที่มองมาด้วยสายตาเปี่ยมสุข
ทว่าบรรยากาศอันแสนสงบก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงหัวเราะร่าและเสียงเท้าวิ่งเหยียบกรวดดังสวบ... สวบ...
“เนี่ยครับคุณลิลลี่! สวนนี้ผมมาวิ่งประจำบรรยากาศดีใช่ไหมล่ะครับ?”
ชายหนุ่มหน้าตาดีแต่งตัวด้วยชุดออกกำลังกายแบรนด์เนมหัวจรดเท้าวิ่งเหยาะๆ มาพร้อมกับ ลิลลี่ ไฮโซและเซเลบริตี้สาวสวยชื่อดังในโลกโซเชียลชายหนุ่มคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือ ซันนี่ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของ ท่านรัฐมนตรีชาญ ลูกค้า VIP ของเพลงนั่นเอง!
ซันนี่พยายามวางท่าโชว์พาวหวังทำแต้มจีบสาวเซเลปอย่างเต็มที่ทันทีที่สายตาของเขาเหลือบมาเห็นเพลงที่ยืนอยู่ข้างรถเข็น ซันนี่ก็เบิ่งตาโตด้วยความประหลาดใจก่อนจะรีบหยุดวิ่งแล้วยืดอกขึ้นทันที
“เฮ้ย! เชฟเพลง!” ซันนี่ร้องทักเสียงดังพลางเดินเข้าหา“ไม่คิดว่าจะเจอเชฟที่นี่นะครับ!”
เพลงชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ปรับสีหน้าส่งรอยยิ้มการเมืองอันเป็เอกลักษณ์ให้ทันที “สวัสดีค่ะคุณซันนี่ มาวิ่งออกกำลังกายเหรอคะ?”
ซันนี่รีบหันไปหาลิลลี่ที่ทำหน้าสงสัยพลางยกมือขยับปกเสื้ออย่างภาคภูมิใจ “ลิลลี่ครับ!คนนี้แหละ เชฟเพลง เ้าของร้านMelody’s Table ร้านอาหารฟิวชันที่จองยากที่สุดในประเทศ!คิวยาวเป็ปีๆ ที่ผมเคยเล่าให้ฟังไง”
ลิลลี่ทำตาโต ร้อง “อุ๊ย!” ออกมาด้วยความตื่นเต้น “จริงเหรอคะเชฟเพลง? ลิลลี่อยากไปทานร้านเชฟมากเลยค่ะแต่กดจองในเว็บไม่เคยทันเลย!”
เมื่อเห็นสาวเซเลปแสดงท่าทีสนใจซันนี่ก็ยิ่งได้ใจ เขาขยับเข้ามาใกล้เพลงมากขึ้น หวังอวดบารมีลูกชายรัฐมนตรี “พอดีเลยเชฟเพลง! วันศุกร์นี้นอกจากคุณพ่อผมแล้วผมอยากจะขอแทรกคิวพาคุณลิลลี่ไปทานด้วยสักโต๊ะสิครับ คุณพ่อผมเป็ VIP ของร้านเชฟอยู่แล้ว เื่แค่นี้เชฟคงไม่ขัดใจใช่ไหมครับ?”
ซันนี่ส่งสายตากดดันกึ่งขอร้องมาให้เพราะเขากล่าวอ้างกับลิลลี่ไว้เยอะว่าสนิทกับเชฟเพลงและสั่งจองโต๊ะได้ตลอดเวลาหากเพลงปฏิเสธกลางสวนสาธารณะต่อหน้าสาว เขาคงหน้าแตกหมอไม่รับเย็บแน่ๆ
บัวที่ยืนอยู่หลังรถเข็นแม้นิ่งเงียบแต่สายตาคมกริบกลับจดจ้องไปที่ซันนี่เหมือนกำลังประเมิน 'มัดกล้ามเนื้อ' และความหนาแน่นของร่างกายชายหนุ่มอย่างเงียบเชียบ เพลงแอบสังเกตเห็นสายตาของบัวก็เกือบจะหลุดขำ แต่เชฟสาวก็เก็บอาการได้มิดชิด เธอเข้าใจดีว่านี่คือโอกาส...รัฐมนตรีชาญ คุณอมรเ้าพ่ออสังหาฯ และตอนนี้ยังมี ซันนี่ลูกชายสุดรักของรัฐมนตรีเข้ามาเพิ่มในสมการอีกคน
หมากกระดานนี้...ยิ่งห้อมล้อมด้วยคนมีอำนาจและพวกชอบโชว์โง่มากเท่าไหร่การจัดการคดีในอนาคตของเธอกับบัวก็ยิ่งทำได้ง่ายขึ้นเท่านั้น
“ได้สิคะคุณซันนี่” เพลงเออออตามน้ำส่งรอยยิ้มหวานจับใจที่ทำให้ซันนี่ถึงกับเคลิ้ม “สำหรับคุณซันนี่และคุณลิลลี่เพลงจะจัดโต๊ะพิเศษริมกระจกวิวสวยที่สุดพร้อมเมนูเนื้อเกรดพรีเมียมตัวใหม่ล่าสุดให้เป็กรณีพิเศษเลยค่ะ”
“จริงเหรอคะเชฟ!กรี๊ด! ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ!” ลิลลี่ยิ้มแก้มปริควงแขนซันนี่ด้วยความดีใจ
“เห็นไหมล่ะครับลิลลี่... บอกแล้วว่าระดับผมพูดคำไหนคำนั้น” ซันนี่หัวเราะย่านใจยืดอกอวดสาวอย่างมีความสุขโดยไม่รู้เลยสักนิดว่า ตัวเองกำลังเสนอตัวเดินเข้าไปใน 'แดนปะา' ที่ถูกเซตไว้เรียบร้อยแล้ว
“งั้นไม่รบกวนเวลาเชฟพาครอบครัวเดินเล่นแล้วครับ เจอกันวันศุกร์นี้นะครับเชฟ!” ซันนี่กล่าวลาอย่างอารมณ์ดีก่อนจะพาลิลลี่วิ่งเหยาะๆ จากไป
.
.
เมื่อลับหลังสองคนนั้นบัวก็ค่อยๆ เข็นรถเข็นพาแม่ออกเดินต่อช้าๆ บรรยากาศยามเย็นกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้งทันใดนั้น หญิงชราที่นั่งเงียบมานานก็ขมวดคิ้วนิดๆ แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ
“แม่ว่า... สองคนเมื่อกี้แปลกๆ นะลูก”
บัวและเพลงชะงักเท้าทันที ทั้งสองสาวหันมามองหน้ากันด้วยความสนใจก่อนที่บัวจะก้มลงถาม “แปลกยังไงเหรอคะแม่?”
หญิงชราสูดลมหายใจเข้าช้าๆเหมือนกำลังทบทวนกลิ่นและประสาทััที่เพิ่งได้รับ “แม่มองไม่เห็นหรอกนะ... แต่ แม่ได้กลิ่น”
ดวงตาที่มืดบอดของหญิงชราหรี่ลงเล็กน้อย “เด็กผู้หญิงคนนั้น... สุขภาพดีมาก กลิ่นตัวหอมสะอาดเหมือนคนที่ดูแลตัวเองอย่างดี สะอาดไปถึงข้างใน แต่เด็กผู้ชายที่ชื่อซันนี่น่ะ...” หญิงชราเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งใบหน้าฉายแววครุ่นคิด “ตัวเขามีกลิ่นสารเคมีบางอย่างฉุนเตะจมูก...มันคล้ายๆ กลิ่นบุหรี่นะ แต่ก็ไม่ใช่บุหรี่ธรรมดา กลิ่นมันแปลกมันฉุนเปรี้ยวและแสบจมูกพิกล เหมือนพวกสารสังเคราะห์เคมีที่ตกค้างอยู่ในเืและลมหายใจของเขา”
คำพูดของแม่ทำให้บัวและเพลงสบตากันฉับพลัน!ั์ตาของฆาตกรสาวทั้งสองฉายแวววาววาบขึ้นมาพร้อมกันทันที
ด้วยประสบการณ์และความรู้ของพวกเธอ...กลิ่นเคมีฉุนเปรี้ยวแหลมตกค้างในลมหายใจแบบนั้น ไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกจากการแอบเสพ ‘ยาไอซ์’ (Methamphetamine)มาอย่างต่อเนื่อง!
บัวก้มลงสบตาเพลง ั์ตาคมกริบแฝงรอยยิ้มเ็า “จัดโต๊ะพิเศษให้เลยเหรอคะเชฟ?”
เพลงหันมาประสานสายตากับบัว ยิ้มหวานจับใจทว่าแฝงความดำมืดอันลึกล้ำพลางเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ก็ต้องจัดให้พิเศษสิคะพี่บัว...คนที่ติดยาไอซ์จนออกฤทธิ์ทางลมหายใจแบบนี้ ความจำและความระแวดระวังตัวต่ำมากเหยื่อที่เดินมาให้เราใช้ประโยชน์ถึงที่ แถมมีจุดอ่อนชิ้นโตแบบนี้...จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไงกันล่ะคะ” สองสาวกระซิบกระซาบกันสองคนในยามที่ผู้เป็แม่นั่งพักห่างออกไปเกินกว่าจะได้ยินบทสนทนานี้
691
