ตุ๊กตามาเฟีย(My Doll)

     รถสีดำสุขุมคันหนึ่ง วิ่งเข้ามาจอดหน้าประตูบ้านอัครบดี ชายร่างสูงเดินมาเปิดประตูแล้วอุ้มร่างผู้หญิงเข้าไปในบ้าน..แต่ยังไม่ทันจะได้ขึ้นชั้น 2 เขาก็ต้องหยุดชะงัก เพราะมีเสียงเรียกมาจากทางด้านหลัง

      "ในที่สุดก็ตามหาจนเจอนะ ไปเจอเธอที่ไหนล่ะ แล้วทำไมสภาพถึงเป็นแบบนั้น..ฮึ?"

       "............." ปอร์โต้ไม่คิดจะตอบอะไรและไม่คิดจะหันมามองด้วยซ้ำ เขารีบอุ้มร่างของน้ำมนต์ตรงขึ้นไปชั้น 2 เพื่อพักผ่อนทันที เเต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมแพ้ เธอวิ่งขึ้นบันไดตามมากระชากเเขนปอร์โต้ให้หยุดเพื่อคุยกับเธอก่อน

       "ปอร์โต้!!..เดี๋ยวนี้เธอไม่ได้ยินสิ่งที่พี่พูดแล้วงั้นหรอ?"

       "ทำไมพี่ยังอยู่ที่นี่?"

       "อะไรนะ?"

   "ผมถามว่าทำไมพี่ถึงอยู่ที่นี่ พี่บอกว่าจะกลับออสเตรเลียไปแล้วไม่ใช่หรอ แล้วทำไมพี่ถึงยังอยู่…ที่นี่!!!?"

       "นี่เธอ..อยากให้พี่กลับถึงขนาดนั้นเลยหรอ?"

       "อย่าผิดประเด็น ผมถาม…พี่ก็แค่ตอบ..เพราะถ้าพี่ไม่ตอบงั้นผมขอตัว ผมต้องรีบพาแฟนผมไปพักผ่อน"

       "แฟน…เธอเรียกมันได้เต็มปากเต็มคำเลยนะ ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนของเธอ…ไม่อายบ้างรึไง..เธอไม่ตั้งใจจะมีอะไรกับผู้หญิงคนนี้ด้วยซ้ำ แต่เธอพลาดเพราะเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้เป็นพี่ ไม่ใช่หรือไง"

      "ไม่ใช่!!!...ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว!" ปอร์โต้เหวี่ยงตัวให้มือหญิงหลุดแล้วรีบอุ้มน้ำมนต์เข้าห้องไปทันที เสียงหญิงสาวร้องเรียกตะโกนแหกปากดังลั่นบ้าน แต่ภายในห้องของปอร์โต้นั้นกลับเงียบสงบไม่ได้ยินเสียงใครซักคน ปอร์โต้พาร่างของน้ำมนต์มานอนไว้บนเตียง..เขาจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธออยู่ในชุดที่สบายโดยการเอาเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขามาใส่ให้กับเธอ ก่อนจะรีบจัดการถอดชุดของคนไข้ให้แม่บ้านเอาไปซักเพื่อส่งคืนโรงพยาบาล เขานำขนหนูผืนเล็กมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้กับน้ำมนต์ เมื่อมั่นใจว่าน้ำมนต์ยังหลับอยู่เขาจึงใช้เวลาในช่วงนั้นเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายและเปลี่ยนเสื้อผ้า

      "นี่โต้..โต้จะไม่ยอมออกมาคุยกับพี่ดีๆใช่ไหม พี่รู้นะว่าโต้ได้ยินสิ่งที่พี่พูด ออกมาคุยกันดีๆเดี๋ยวนี้นะ โต้!!!"

       "เสียงดังขนาดนี้ คนแก่ก็นอนไม่หลับพอดีสิจ๊ะ" หญิงถึงกับตกใจแล้วรีบถอยออกห่างจากประตูห้องของปอร์โต้ เมื่อเห็นว่าคนที่มาทักเธอนั้นคือ ภูมินทร์ เจ้าของบ้านและเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของปอร์โต้อีกด้วย ที่ผ่านมาปาร์ตี้บอกกับเธอว่าพ่อของเขาไปต่างประเทศเธอจึงไม่คิดว่าภูมินทร์จะมายืนอยู่ตรงนี้

       "คุณพ่อ!!"

       "ใช่..ฉันเองและที่ฉันจำได้คือฉันมีลูกแค่ 2 คน นั่นก็คือปาร์ตี้กับปอร์โต้ ส่วนคนอื่นไม่ใช่…เธอคงจะเป็นหนูหญิงเพื่อนสนิทของลูกสาวฉันใช่ไหม?"

      "ใช่ค่ะ…สวัสดีค่ะ แล้วนี้..คุณลุงกลับมาจากต่างประเทศตั้งแต่เมื่อไหร่หรอคะ..ทำไมหญิงไม่รู้.."

       "ฉันไม่จำเป็นต้องรายงานให้ใครรู้ว่าฉันจะไปไหนมาไหน อีกอย่างที่นี่ก็เป็นบ้านของฉัน การที่ฉันจะกลับมาวันไหนหรือเข้าออกเวลาใดฉันก็ไม่จำเป็นต้องรายงานใคร หนูว่าจริงไหม ฮึ?..อ่อ..ฉันยังมีอีกเรื่องนึง..เธอน่ะ..จะกลับวันนี้ไม่ใช่หรอ แล้วทำไมถึงมาร้องแหกปากอยู่หน้าห้องลูกชายฉันแบบนี้ล่ะ…" หญิงรับรู้ได้ถึงการจริงจังและการใช้คำพูดที่ห่างเหินจากภูมินทร์ มันทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเขาไม่น่าจะชอบขี้หน้าเธอสักเท่าไหร่ หญิงจึงยอมถอยออกมาเเต่โดยดี

       "ค่ะ..พอดีว่ามีเรื่องจะต้องคุยกับปอร์โต้นิดหน่อย เเต่ตอนนี้คงไม่สะดวกแล้ว..ถ้างั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" หญิงเดินหันกลังไปหยิบกระเป๋าลากแล้วกำลังจะเดินลงบันไดไป ทว่าไม่กี่อึดใจภูมินทร์ก็เดินมาหยุดอยู่ข้างๆเธอ…พร้อมกับกล่าววาจาอันแสนเจ็บปวด

        "ฉันไม่ไปส่งนะ เพราะมันไม่ใช่ธุระสำคัญอะไร" ภูมินทร์เดินลงบันไดไปก่อน แล้วตรงเข้าไปที่ห้องทำงานของเขาทันที ต้องยอมรับว่าคำพูดของภูมินทร์นั้นมันตอกย้ำจิตใจของหญิงมากและมีหรือที่คนอย่างเธอจะยอม…หญิงทำท่าเดินลากกระเป๋าออกจากบ้านเพื่อให้ใครบางคนสงสารเเต่ทว่าเมื่อหันหลังกลับมามองก็ไม่เจอแม้แต่เงาของใครเดินมาส่งเธอเลย จนกระทั่งเพื่อนสนิทอย่างปาร์ตี้ขับกลับมาถึงบ้านพอ

        "อ้าว…แกจะไปแล้วหรอ?"

        "ใช่..ฉันกำลังจะไปแล้ว เดี๋ยวเอาไว้ฉันจะมาเยี่ยมใหม่ละกันนะ"

        "ได้..งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งที่สนามบินไหม?"

      "ไม่เป็นไร ฉันเรียกแท็กซี่แล้ว เธอรีบกลับเข้าบ้านไปเถอะดูท่าทางพ่อเธอมีอะไรจะคุยกับเธอนะ ไว้เจอกันนะ"

     "โอเคจ้า..งั้นก็โชคดีนะ ถึงแล้ว LINE มาด้วยล่ะ ฉันไปละ…" ปาร์ตี้โบกมือลาเพื่อนแล้วขับรถตรงเข้าบ้านไปทันที ทว่าอีกฝ่ายยังคงยืนมองบ้านอัครบดีให้เต็มตา สายตาของเธอมันแฝงไปด้วยความแค้นและหนึ่งในห้องที่เธอจ้องมันอย่างไม่คลาดสายตานั่นก็คือ หน้าต่างชั้นสองกำลังเปิดไฟอยู่ ห้องนั้นเป็นห้องที่ให้ความสุขแก่เธอนั่นเอง

        "คิดหรอว่าแค่นี้จะทำให้พี่จบ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก แล้วเราจะได้เห็นดีกันยัยน้ำมนต์!! ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้เธอสองคนมีความสุขอีกนานนักหรอก จำไว้!!" ระหว่างนั้นรถแท็กซี่ก็ได้มาพอดี หญิงลากกระเป๋าขึ้นรถแท็กซี่ไปเพราะว่าสายตาของเธอก็ยังคงมองเข้าไปในคฤหาสน์หลังนั้นอย่าวไม่วางตา แท็กซี่ขับไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าคอนโดแห่งหนึ่ง

      "เท่าไหร่คะ?"

      "270 ครับ"

   "นี่ค่ะ...ไม่ต้องทอน" หญิงมองอะไรบางอย่างในมือถือเราลากกระเป๋าลงจากรถแท็กซี่เดินเข้าไปในคอนโดแห่งนั้น เธอขึ้นลิฟต์ตรงขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงชั้น 14 ประตูลิฟท์เปิดออกช้าๆ เธอเดินตรงเข้าไปยังห้องริมสุดของชั้นอย่างคุ้นเคยมาก่อน ในที่สุดเธอก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องๆหนึ่ง ก่อกๆๆ ก่อกๆๆ เสียงเคาะประตูทำให้คนข้างในรู้สึกตัวแล้วรีบลุกมาเปิดประตูให้ แอ่ดดดด!!

       "พี่หญิง…พี่มาที่นี่ทำไม!!!?"

       "บอสตัน..ช่วยพี่ด้วย พี่ไม่เหลือใครแล้วจริงๆ ฮือฮือ!!" หญิงตีหน้าเศร้าแกล้งร้องไห้พร้อมกับโผเข้ากอดบอสตันเพื่อให้เขาเห็นใจ ทางบอสตันนั้นไม่รู้ต้นสายปลายเหตุเขาจึงได้แต่ต้องรีบแกะมือของหญิงออกจากตัวเขาก่อนที่ใครจะมาเห็นเข้า

      "พี่หญิง..ปล่อยผมเถอะครับ..เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดีครับ"

      "ปอร์โต้ไล่พี่ออกจากบ้าน เขาไม่รักพี่แล้ว บอสช่วยพี่ด้วยนะ..ตอนนี้กระเป๋าตังค์พี่โดนคนขโมยไป พี่ไม่รู้จะไปพึ่งใครแล้วจริงๆ ฮือฮือ" บอสตันยังคงอึ้งและเขาไม่มีทางเชื่อว่าปอร์โต้จะไล่หญิงออกมาจากบ้านจริงๆ…สถานการณ์ตอนนี้คือหญิงมาขอความช่วยเหลือจากเขาและอ้างว่าเธอไม่มีเงินเหลือพอจะเช่าห้อง บอสตันนึกกระอักกะอ่วนในใจถึงคำมั่นสัญญาที่เขาให้ไว้กับช่อแก้ว แต่การที่จะไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเลยก็คงจะใจร้ายเกินไป เพราะอย่างน้อยๆก็เคยมีความรู้สึกดีต่อกัน บอสตันจึงตัดสินใจให้หญิงค้างในห้องของเขาไปก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที