ชาตินี้ข้าจะไม่ขอเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวาน

        ความผิดของเยว่เยียนเยียนทำให้การไล่ตามของเหยียนเฟยเกิดความล่าช้าอย่างมาก ดังนั้นแม้เหยียนเฟยจะใช้แรงข้าวต้มทั้งหมดในร่างกายแล้ว หลังจากที่วิ่งอย่างสุดกำลังไปตามทางก็ทำได้เพียงมองเห็นแผ่นหลังไวๆ ของโจรเท่านั้น โชคดีที่เหยียนเฟยเป็นคนเจ้าปัญญา ยามปกติก็มักจะเอาชนะด้วยสติปัญญา หลังจากที่ครุ่นคิดเล็กน้อยเขาก็เลี้ยวเข้าไปในตรอกอีกเส้นหนึ่งทันที ไปรอเจ้าโจรทึ่มที่ไม่ถือว่าฉลาดนักผู้นั้นที่ปลายทางอยู่ล่วงหน้า

        ในตอนที่เหยียนเฟยที่ยืนสั่นขารออย่างเอ้อระเหยอยู่ที่ปลายทางนั้น ยามที่เขาปรากฏต่อหน้าโจร สถานการณ์ตอนนี้ช่างน่าให้เยว่เยียนเยียนได้เห็นเหลือเกิน ไม่แน่ว่านางอาจจะนึกเสียใจว่าทำไมตนถึงเอาแต่ต่อต้านเหยียนเฟย ต้องโทษที่ตนไม่เคยเห็นยามที่เหยียนเฟยสง่างามเช่นนี้

        โจรที่วิ่งจนเหนื่อยหอบ เมื่อเห็นท่าทีของเหยียนเฟยก็เกิดตระหนกลนลานขึ้นมา แต่ยังฝืนไม่ยอมแสดงออกมาง่ายๆ ทั้งยังซ่อนถุงเงินในมือถุงนั้นเข้าไปในอกด้วยความร้อนรน

        เหยียนเฟยเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะลั่นขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ ทั้งยังเอ่ยกับโจรคนนั้นอย่างใจกว้างเป็นพิเศษ “โจรย่อมไม่จากไปมือเปล่า ข้ารู้กฎในเส้นทางของพวกเจ้าดี แต่ว่า วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่อยากจะยุ่งยากกับเจ้าให้มากมาย ทิ้งถุงใส่เงินเอาไว้ แล้วเจ้าก็เอาไปสิบตำลึง กำไรเท่านี้นับว่าไม่น้อยเลยนะ ถือเสียว่าเป็นเงินรางวัลที่เจ้ามาซ้อมวิ่งระยะไกลเป็นเพื่อนข้า เป็นเช่นไร?”

        แม้ว่าเหยียนเฟยจะไม่ค่อยได้แตะต้องถุงเงินนั้น นอกจากนี้ยังไม่เคยนับอย่างจริงจังว่าในถุงเงินนั้นมีเงินอยู่เท่าไรกันแน่ แต่ดูจากขนาดและน้ำหนักแล้ว อย่างต่ำก็คงมีอยู่สองสามร้อยตำลึง ทั้งยังไม่รู้ว่าในถุงเงินนั้นจะมีตั๋วเงินที่เฉินไฮว่ชิงยัดเอาไว้หรือไม่ หากว่ามีตั๋วเงินก็ยิ่งมากขึ้นไปอีก

        เงินสิบตำลึงแลกสองสามร้อยตำลึง ไม่เพียงไม่ขาดทุน ยังได้กำไรเสียด้วยซ้ำ! ยิ่งกว่านั้นยังสามารถได้ชัยชนะโดยไม่ต้องสู้ เพื่อจะได้ไม่ต้องลงแรงเอง ก็นับว่าดีต่อทั้งสองฝ่ายไม่ใช่หรือ?

        แต่โจรที่ไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรผู้นั้นก็นับว่าโลภมากจะกลืนช้างทั้งตัว เขาหยิบถุงเงินที่หน้าอกของตนออกมาชั่งน้ำหนักด้วยมือดูอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยกับเหยียนเฟยอย่างดูแคลน “ปล้นมาตั้งนาน เงินแค่สิบตำลึงคิดจะไล่ข้าหรือ? อย่างน้อยก็ต้องครึ่งหนึ่งของเงินในถุงเงินนี่ ไม่เช่นนั้นก็ไม่ต้องมาคุย!”

        เหยียนเฟยยิ้มเย็นชา เอ่ยขึ้นในใจ ในเมื่อเจ้าไม่รู้จักดีชั่ว เช่นนั้นวันนี้ข้าก็จะทำให้เจ้าไม่ได้กลับไปเลยแม้แต่แดงเดียว!

        ดูเหมือนจะช้าแต่กลับเร็วกว่าที่คิด เพียงได้ยินเสียงหัวเราะของเหยียนเฟย ชั่วพริบตาร่างเขาก็มาถึงเบื้องหน้าโจรผู้นั้นแล้ว เขายกมือขึ้นเป็นกำปั้น แล้วชกเข้าที่แก้มของคนผู้นั้นอย่างแรง จนกล้ามเนื้อทั้งใบหน้าสั่นสะเทือนตามไปหมด…

        โจรที่ถูกต่อยกะทันหันยังไม่ทันได้สติกลับมา มือที่ถือถุงเงินอยู่ก็ว่างเปล่าเป็นที่เรียบร้อย เหยียนเฟยลงมือสบายๆ ทว่าการเคลื่อนไหวนั้นรวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน

        เมื่อได้สติและหันไปมองเหยียนเฟยที่ยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง ในมือของเขาก็ได้ถือทุกอย่างเอาไว้ครบถ้วน กำไรของถุงเงินนั้นเรียกว่าเป็นกอบเป็นกำ เป็นกองพะเนินเลยทีเดียว เขามองไปยังโจรที่เพียงแค่หมัดเดียวก็ถูกต่อยลงไปกองกับพื้นอย่างสะใจ

        “เจ้า... บอกว่าจะให้ข้าสิบตำลึงไม่ใช่หรือ...?”

        นึกไม่ถึงเลยว่าหัวขโมยผู้นั้นจะยังไม่ยอมทิ้งจิตอกุศล เขายังคิดจะเอาเงินสิบตำลึงที่คุยกันไว้ก่อนหน้านี้กลับไปอีกหรือ? ช่างน่าขันเสียจริงๆ ! เหยียนเฟยแค่นหัวเราะเย็นชา แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่เคยเห็นคนหน้าไม่อายเช่นเจ้ามาก่อนเลย เมื่อครู่ข้าจะให้เงินเป็นรางวัลเจ้า เจ้าก็ไม่เพียงไม่ตอบรับด้วยความยินดี กลับยังหันดาบใส่ข้า ยามนี้เมื่อพ่ายแพ้แล้ว ยังคิดจะมาขอเงินรางวัลเมื่อครู่นี้กับข้าอย่างไร้ยางอายอีกหรือ?!”

        โจรที่อยู่บนพื้นถอยไปข้างหลังโดยไม่รู้ตัว แต่สายตากลับไม่กล้าละไปจากเหยียนเฟยที่กำลังพูดอยู่แม้ชั่วขณะ

        “ในโลกนี้ ไม่มีหลักเกณฑ์ที่มันง่ายดายขนาดนั้นหรอก!” คิ้วรูปดาบของเหยียนเฟยขมวดเข้าหากัน หรี่ตาหลุบต่ำ มองจากที่สูงกว่าลงไปที่เขา แต่ในใจก็กำลังพิจารณา เขาไม่จำเป็นถึงกับต้องเดือดดาลเพราะเจ้าสุนัขข้างถนนนี้เลย เหยียนเฟยไม่เอ่ยอะไรอีก เขาจัดเก็บถุงเงินในมือไว้อย่างเหมาะสม แล้วเดินออกไปจากตรอกทันที

        เหยียนเฟยที่ออกมาจากตรอกแล้วหันไปมาซ้ายขวา คิดที่จะรีบไปหาเยว่เยียนเยียนที่ทำให้ไม่สบายใจผู้นั้น ทั้งกลัวว่าตนจะหลงทางหาทางกลับไม่เจอ ทั้งกลัวว่าเยว่เยียนเยียนผู้นั้นจะไม่เชื่อฟังแล้ววิ่งเปะปะไปทั่วอีกรอบ กระทั่งมองเห็นใบหน้าเล็กอวบอิ่มที่คุ้นเคยของนาง เขาถึงได้ถอนหายใจอย่างวางใจในที่สุด

        ขณะกำลังจะวิ่งเข้าไปหาเยว่เยียนเยียน เหยียนเฟยก็หยุดนิ่งลงอย่างน่าฉงน แท้จริงแล้วเขาเพียงจะบอกให้ตัวเองจัดการสีหน้าท่าทีให้ดีๆ เหยียนเฟยที่เดิมทีเต็มไปด้วยความกังวลปรับอารมณ์ของตนอย่างรวดเร็ว ไม่นานสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปเป็นความเรื่อยเฉื่อยไม่รู้ร้อนรู้หนาวเช่นเคย เขาเดินเอื่อยเฉื่อยไปยังเบื้องหน้าของเยว่เยียนเยียนที่เต็มไปด้วยสีหน้าร้อนรุ่มใจ

        “นี่!” เหยียนเฟยที่เตรียมพร้อมเสร็จแล้วตะโกนเรียกเยว่เยียนเยียน เมื่อนางหันหน้ามามอง เขาก็ยกถุงเงินที่ชิงกลับมาโดยง่ายดายในมือของตนขึ้นมาเขย่าอย่างพอเหมาะพอเจาะ

        เยว่เยียนเยียนที่เดิมทีมีสีหน้าร้อนใจเมื่อได้ยินเสียงของเหยียนเฟย ก็หันกลับมองเขาอย่างร้อนรน แต่ในชั่วขณะที่เห็นถุงเงิน นางก็แทบจะร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง รีบวิ่งเข้าไปโดยไม่พูดไม่จา แล้วกอดเหยียนเฟยที่ยังคงทำท่าทางเอ้อระเหยไม่ทุกข์ไม่ร้อนเอาไว้…

        เอาล่ะ เยว่เยียนเยียนกอดเสียขนาดนี้ ท่าทางที่บรรจงปั้นแต่งมาเมื่อครู่ของเหยียนเฟยพลันถูกทำลายลงหมดสิ้น หัวจิตหัวใจพากันสั่นสะท้าน ทั้งร่างแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ไม่อาจเอ่ยคำพูดใดออกมา

        “ดีจริงๆ เจ้าหามันกลับมาได้แล้ว!” เยว่เยียนเยียนยังคงอิงอยู่ในอ้อมกอดของเหยียนเฟยไม่ยอมผละออกมา ราวกับเหยียนเฟยตรงหน้าผู้นี้เดิมทีไม่ใช่คนเรื่อยเฉื่อยที่ตนเคยเกลียดจะเป็นจะตายในตอนแรกผู้นั้น แต่กลับเป็นชายหนุ่มรูปงามผู้กอบกู้โลกเอาไว้

        แต่หากว่ากันตามจริง เหยียนเฟยเองก็รู้สึกหมดคำจะพูดเช่นกัน ถุงเงินที่ชิงกลับมาเดิมทีก็เป็นของตนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?! เยว่เยียนเยียนถึงกับต้องนับถือชื่นชมตนจนแทบจะก้มกราบเช่นนี้ด้วยหรือ??? ความคิดของพวกหญิงสาวช่างยากจะคาดเดาเกินไปแล้ว!

        เหยียนเฟยอดกลั้นที่จะไม่กลอกตาอีกครั้ง แล้วยกมือขึ้นตบหลังเยว่เยียนเยียนที่จิตใจเบิกบานสมหวังในอ้อมอกเบาๆ เอ่ยเรียกสตินางด้วยความหวังดี “พอ พอแล้ว ข้าถูกเจ้ากอดรัดจนแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว...”

        เยว่เยียนเยียนได้ยินก็รีบปล่อยมือออกอย่างรวดเร็ว นางเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย แล้วจึงพบว่าใบหน้าของเหยียนเฟยแดงเถือกไปตั้งแต่แก้มถึงหูเลยทีเดียว นั่นเป็นภาพอันมหัศจรรย์ที่ตนไม่เคยเห็นมาก่อน! โอกาสนี้ไม่ควรปล่อยให้หลุดมือ!

        “สีหน้าของเจ้าดูไปแล้วเหมือนเกือบจะถูกรัดตายจริงๆ นั่นแหละ...” เยว่เยียนเยียนอดกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ แล้วเอ่ยเสียงเบาเช่นนั้น ทำเหยียนเฟยเขินอายจนใบหน้ายิ่งแดงเข้าไปอีก

        ในขณะเดียวกันที่เหยียนเฟยกำลังพยายามไม่ให้ใบหน้าของตนแดงก่ำด้วยความลนลาน เยว่เยียนเยียนก็ดึงถุงเงินในมือของเหยียนเฟยไปอย่างไร้ความปรานี ทั้งยังเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ให้เจ้าถืออยู่นานแล้ว ยามนี้ก็ควรจะคืนถุงเงินให้แก่ข้าผู้เป็นเจ้าของที่แท้จริงแล้วล่ะนะ ฮึ~”

        “นี่เจ้า แม่นางน้อยผู้นี้เหตุใดไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย? ในเมื่อข้าเป็นคนชิงกลับมา เช่นนั้นก็ควรจะให้ข้าเก็บรักษาถุงเงินนั่นเอาไว้ไม่ใช่หรืออย่างไร!” ในมือของเหยียนเฟยว่างเปล่าลงฉับพลัน ยังไม่ทันได้จัดการใบหน้าที่แดงเรื่อของตน ก็ต้องตะลีตะลานพูดหาเหตุผลให้ตัวเอง แต่เยว่เยียนเยียนที่เดินอยู่ข้างหน้านั้นกลับเอ่ยอย่างเนิบนาบ “ข้าขอแนะนำเจ้า ทางที่ดีเจ้ารีบเดินตามข้ามาจะดีกว่า...”

        “...ไม่เช่นนั้น ภัตตาคารหงเยว่มื้อนี้เจ้าจะไม่ได้กินเอานะ!”