ตอนที่ 2: ความลับในสายฝน
ฝนยังคงโปรยปรายไม่หยุด ณิชายืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมแนะนำตัว “ฉันชื่อณิชาค่ะ” เธอยิ้มบางๆ พลางลอบมองชายหนุ่มตรงหน้า
ปราชญ์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยื่นเสื้อคลุมตัวหนาในมือให้เธอ “ใส่นี่ก่อน เดี๋ยวจะหนาว”
ณิชารับไว้ด้วยความเกรงใจและพูดขอบคุณเสียงเบา แต่เธอกลับรู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ติดมากับเสื้อคลุม กลิ่นนี้ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด
“คุณทำงานแถวนี้เหรอคะ?” เธอถามขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ
“อืม...เรียกว่าทำธุระดีกว่า” ปราชญ์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูคลุมเครือ
ณิชารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ในตอนนั้นเอง รถยนต์คันหนึ่งแล่นมาจอดเทียบใกล้ๆ คนขับลดกระจกลงก่อนจะหันมามองปราชญ์
“คุณปราชญ์ครับ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” คนขับพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ และสายตาที่เหมือนกำลังระวังภัย
ณิชาเริ่มสังเกตเห็นความไม่ธรรมดาของชายหนุ่มคนนี้ แม้ท่าทางของเขาจะดูสุภาพและสบายๆ แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับแฝงไปด้วยบางสิ่งที่ชวนให้สงสัย
“ผมต้องไปแล้ว แต่...หวังว่าเราคงได้เจอกันอีกนะ” ปราชญ์หันมาพูดกับเธอพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะก้าวขึ้นรถและหายไปในสายฝน
ณิชายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งฝนเริ่มซาลง เธอเดินกลับบ้านพร้อมคำถามมากมายในใจเกี่ยวกับชายหนุ่มลึกลับคนนั้น
เธอไม่รู้เลยว่าคำถามเ่าั้จะกลายเป็จุดเริ่มต้นของเื่ราวที่พาเธอไปสู่ความเสี่ยงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
????