หลังลงจากเวทีเรย์ก็เข้ามาพักในห้องเช่นเคย ทั้งที่ร้องแค่ 2 เพลง แต่รู้สึกเหนื่อยมากเธอนั่งลงที่โซฟาและหยิบน้ำมาดื่ม พอเหลือบมองไปรอบๆก็ไม่เห็นนิวกับซิก้าทั้งที่ลงมาตั้งนานแล้วพวกเขาไปไหน
สักพักทั้งสองก็เดินเข้ามาพร้อมกับปิงปิงตัวปัญหา เรย์เหลือบมองอย่างไม่พอใจแต่ก็พยายามนิ่งและเก็บอาการ
“คุยอะไรกันนักหนา อย่างกับรู้จักกันมานาน”
เรย์บ่นพึมพำออกมา ด้วยความสงสัยเธอจึงเดินเข้าไปร่วมแทรกบทสนทนานั่น
“คุยอะไรกันเหรอ?”
เรย์ยิ้มและหันมามอง ปิงปิงรู้สึกเหมือนโดนขัดจังหวะจึงหรี่ตาลงมองเรย์เล็กน้อยส่วนเรย์ก็หรี่ตากลับ ทั้งคู่จ้องหน้ากันราวกับกำลังทำาเย็น จนนิวและซิก้าเริ่มสงสัย
"มีอะไรกันเหรอครับ?"
ปิงปิงยิ้มขึ้นมาทันที แล้วเดินไปโอบไหล่นิว
"นิว!"
"ฮะ?"
ปิงปิงเหลือบไปมองหน้าเรย์ตอนนี้เขาตั้งใจทำเพื่อจะดูว่าเป้าหมายในการเข้ามาขัดของเรย์คือใครเรย์แสดงอาการชัดว่าไม่พอใจ ปิงปิงจึงยิ้มและเดินมาอีกฝั่งเพื่อโอบไหล่ซิก้าเรย์เริ่มขมวดคิ้วทำหน้าจริงจัง
“มีเวลาว่างเยอะเหรอ?....ทำไมไม่ไปเตรียมตัว”
เรย์พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งและดูจริงจังขนาดที่ว่านิวกับซิก้าถึงกับสะดุ้งตาม ผู้จัดการก็ชะงักและรีบเดินมาดึงแขนเรย์ให้ไปที่อื่น นิวหัวเราะขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนและหันไปหาปิงปิง
"พี่เรย์ก็เป็แบบนี้แหละครับอย่าสนใจเลย"
ทันทีที่เธอเดินออกไป ปิงปิงหันไปมองซิก้ากับนิว ก่อนยิ้มมุมปาก
"สงสัยพี่เรย์คงไม่ชอบให้ปิงคุยกับพวกนายแน่ๆ"
ทั้งคู่หัวเราะและยิ้ม
"ไม่หรอก คิดมากไปแล้ว"
ปิงปิงส่ายหน้า
"เชื่อเถอะ พี่เรย์มองปิงอย่างกับเป็ผู้ร้าย"
ซิก้ากับนิวหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิมโดยไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้น...กำลังก่อให้เกิดาแย่งพวกเขาของเรย์และปิงปิง
งานแฟนมิตติ้งครั้งแรกของซิก้าและนิวถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ บัตรขายหมดภายในไม่กี่นาที แฟนคลับหลายพันคนเดินทางมาร่วมงาน
บนเวที ซิก้ากับนิวกำลังพูดคุยกับแฟนๆ อย่างสนุกสนานบรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ จนกระทั่งแฟนคลับคนหนึ่งเดินถืออัลบั้มของทั้งคู่ขึ้นมาเพื่อขอลายเซ็นทำเอาแฟนๆกรี๊ดกันทั้งฮอลล์ ชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเดินขึ้นเวที พร้อมรอยยิ้มสดใสนิวกับซิก้าถึงกับอ้าปากค้างใที่เห็นเขามาในงาน
"พี่ปิงปิง?"
"เซอร์ไพรส์"
ปิงปิงตอบอย่างร่าเริง ก่อนเดินไปนั่งที่เก้าอี้แฟนคลับคนแรกคือนิว ปิงปิงแค่ยิ้มและให้เขาเซ็นปกให้ แต่พอมาถึงตรงซิก้าปิงปิงกับขอจับมือ แม้จะมีกฎไม่ให้ศิลปินจับมือแฟนคลับแต่สำหรับปิงปิงเขาก็เป็ศิลปินเหมือนกัน ผู้จัดการจึงไม่ได้ห้ามอะไรแถมยิ้มเล็กยิ้มน้อยที่เขามาช่วยให้งานแฟนมีทติ้งวันนี้คึกคักกว่าที่เคยเป็
“ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะครับ?”
ซิก้าที่กำลังจับมือปิงปิงอยู่ถามขึ้น
“พอดีมีงานด้านล่างน่ะ เสร็จงานพอดีก็เลยขึ้นมาเห็นว่ามีแฟนมีตของซิก้าน่ะ แต่ปิงซื้อบัตรนะ ไม่ได้ขอเข้ามาฟรี”
พูดไปก็หัวเราะนิดหน่อย ก่อนจะรีบขยับให้คนถัดไปเข้ามาเขาส่งยิ้มให้ซิก้าก่อนจะลุกขึ้นแม้แต่นิวเองก็ยังสังเกตได้ว่าเป้าหมายของปิงปิงนั้นคืออะไรมันชัดเจนและเปิดเผยจนดูออกง่ายๆ
หลังเสร็จงานทั้งคู่ก็ขึ้นรถตู้กลับบริษัททันที ระหว่างอยู่บนรถ ซิก้าก็พูดถึงเื่เมื่อกี้ขึ้นมา
“นิวว่าแปลกมั้ย ่นี้เจอปิงปิงบ่อยอย่างกับตั้งใจ”
“นั่นสิ ลงทุนมางานแฟนมีตขนาดนี้ สงสัยจะติดใจก้าแน่เลย”
ทั้งคู่เหลือบมองกันและส่ายหัว ไม่อยากจะคิดเื่อย่างว่าเพราะปิงเองก็ถือเป็นักร้องรุ่นพี่
“อาจจะแค่ปลื้มก็ได้นะ อย่าเพิ่งคิดไรมากเลย”
ถึงซิก้าจะพูดไปแบบนั้น แต่เขาก็รู้สึกร้อนๆหนาวๆกับสิ่งที่เจอถ้าเป็แบบนั้นจริงเขาควรจะทำเช่นไร
ในคืนนั้นเรย์ก็กลับห้องพร้อมกับใบหน้าเหมือนคนกำลังจะตายวันนี้ทำงานหนักเพราะเตรียมจะออกซิงเกิ้ลใหม่แต่เขียนท่อนแร็ปจนหัวฟูแล้วก็ยังไม่ถูกใจ แต่แทนที่จะกลับมานอนเธอกลับเปิดโน๊ตบุ๊คออกมา เพื่อเข้ากลุ่มแฟนคลับนิวซิกเสียก่อน
พอเลื่อนเม้าส์ลงไปลงไป ก็เจอสิ่งที่ทำให้อารมณ์เปลี่ยนอีกครั้ง เธอก้มลงมองจนหน้าแทบชิดกับจอ
“อีนี่มัน....อีปิงปิง...มันไปงานแฟนมีตนิวซิก้าด้วยงั้นเหรอ”
ความดันถึงขีดสุด เรย์ะเิพลังสาววายออกมา
“อร๊ายยยยยยยยยยยยยย”
เสียงร้องดังทำให้เอวาที่นอนอยู่บนเตียงใตื่น
“เรย์...เป็อะไร?”
เรย์ยกโน๊ตบุ๊คขึ้นมาบนเตียงและฟ้องเอวาเื่ปิงปิง
“ดูมันสิ มันเสนอหน้าไปงานแฟนมีตเลยนะ มันออกตัวแรงมาก เรย์ชักทนไม่ไหวแล้วนะเนี้ย”
เอวาได้แต่มองเรย์ที่กำลังโวยวายเดินวนไปวนมาบ่นเื่ที่ปิงปิงไปยุ่งกับเมนของเธอ
เธอชันเข่าขึ้นและนั่งกอดสีหน้าที่ดูเศร้าจนน่าใจหาย เมื่อเรย์หันกลับมาเห็นจนเริ่มเย็นลงและเดินมานั่งใกล้ๆ
“เรย์รู้มั้ย ในหนึ่งวัน...เรย์ทำงาน 12 ชั่วโมง นอน 6 ชั่วโมงและเวลาที่เหลือเรย์ใช้มันไปกับการส่องรุ่นน้องอย่างนิวกับซิก้า”
เอวาที่กำลังเหนื่อยล้าที่ต้องคอยรับรู้เื่ที่เรย์จิ้นมาตลอดก็เริ่มน้อยใจ
“เวลาไหนเหรอ?...ที่มันจะเป็ของเอวา...เฉพาะตอนที่เรย์เหงางั้นเหรอ?”
พูดจบเธอก็ลุกขึ้นไปแต่งตัวทำท่าเหมือนจะไปเรย์รีบเข้าไปขวางไว้และพยายามอธิบาย
“มันก็แค่คู่จิ้นน่ะ เรย์แค่สนุกกับการจิ้นมันเหมือนเป็ความสุขอย่างหนึ่งเท่านั้น เรย์ไม่ได้ชอบพวกเขาในแบบนั้นเลยนะเอวา”
“แล้วถ้าเป็เรย์ล่ะจะรู้สึกยังไงถ้าเปลี่ยนเป็เอวาคลั่งจิ้นสองคนนั้นบ้างเรย์ยอมมั้ยที่จะให้เอวาคอยตามพวกเขาไปทุกที่ทุกเวลา”
เรย์นิ่งและคิดอยู่ครู่ใหญ่เธอเริ่มเข้าใจความรู้สึกของแฟนสาวที่กำลังน้อยใจในสิ่งที่เธอทำ
“เรย์ขอโทษนะ ที่ลืมนึกถึงจิตใจเอวา”
“เรย์ก็พูดแบบนี้ทุกครั้งนั่นแหละ”
เหมือนทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เรย์ก็จะพูดแค่คำว่าขอโทษแต่สุดท้ายก็ทำเหมือนเดิมตลอด ไม่จิ้นคู่นิวซิก้า ก็จิ้นคู่อื่นเธอพยายามจับคู่ผู้ชายและตั้งเป้าหมายให้พวกเขาคบกันให้ได้ เมื่อภารกิจสำเร็จเธอก็จะหาเป้าหมายในการจิ้นต่อไป ั้แ่เริ่มคบกันเรย์พูดแบบนี้ไม่รู้กี่สิบครั้งเอวาจึงไม่ฟังและพยายามเดินหนี แต่เรย์เข้ามากอดหลังไว้
“ยกโทษให้เรย์อีกครั้งนะ คราวนี้เรย์สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก”
เรย์กอดเอวาแน่นไม่ยอมให้เธอสลัดได้ ก่อนจะจูบต้นคอเธอเบาๆพร้อมกับกระซิบข้างหู
“เรย์รักเอวาแค่คนเดียวจริงๆนะ”
มันเป็คำพูดที่เรย์พูดอยู่บ่อยๆ แต่คำคำนั้นมันทำให้เอวาใจอ่อนทุกครั้ง ยิ่งรอยจูบ ััของร่างกายสิ่งที่เรย์ทำหลังจากทะเลาะกันทุกครั้ง มันทำให้เธอยอมและสุดท้าย...ก็จบลงที่เตียงเหมือนเคย
4K
