อัจฉริยะพลิกโลก

"นั่นมันผึ้งนี่หว่า"

"คนออกแบบคิดอะไรอยู่นะ"

"บางทีอาจเป็๲พวกสติเฟื่องก็ได้"

ฯลฯ 

บรรดานักข่าวจากสำนักต่างๆ คุยซุบซิบกันพร้อมกับกดชัตเตอร์รัวๆ

หลังจากถูกปฏิเสธการเข้าสัมภาษณ์ 39 ครั้ง ในที่สุดนายฟีเรสบัดซบนั่นก็ตอบตกลงสักที

"ตามกำหนดการณ์ รองครูใหญ่ควรมาถึงได้แล้วนี่นา" นักข่าวหนุ่มผมทองบ่น เขารออยู่หน้าสถาบันศึกษามาพักหนึ่งแล้ว

"เอ่อ...สวัสดีครับ ผมชื่อ...."

ชายหัวล้านสวมแว่นกันแดดเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

๻ั้๹แ๻่ถูกรุมสัมภาษณ์จนเสียงแหบเมื่อคราวก่อน แอนโทนี่ก็สวมแว่นพรางตัวจนกลายเป็๲ความเคยชินไปซะแล้ว

"นายเป็๲ยามสินะ ช่วยไปแจ้งรองครูใหญ่ทีสิว่าพวกเรามาถึงแล้ว เอ้า...ยังนิ่งอีก เร็วสิวะ ไม่เข้าใจภาษาคนหรือไง พวกการศึกษาต่ำก็ได้แค่นี้แหละ” 

นักข่าวผมทองพูดแทรกขึ้นด้วยท่าทีที่เหนือกว่า อย่างน้อยยามตรงหน้าก็ช่วยระบายความหงุดหงิดจากการถูกหัวหน้าดุเมื่อเช้าไปได้บ้าง

“....” ชายหัวล้านหุบยิ้มทันที

ดูเหมือนแว่นกันแดดจะได้ผลดีไปหน่อยจึงทำให้คนตรงหน้าจำเขาไม่ได้ ทั้งๆ ที่อุตส่าห์ยืนคอยอยู่ตรงนี้มาตั้งเกือบ 20 นาที ที่ไม่แสดงตัวตอนแรกก็เพราะรอให้นักข่าวมากันครบทุกคนก่อนต่างหากล่ะ

อันที่จริงถ้าแค่แว่นก็ไม่เท่าไร แต่พอรวมกับเครื่องแบบกู้ภัยเก่าๆที่เขามักใส่จนชินด้วยแล้ว ก็ไม่แปลกถ้าจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็๲ยาม

"ฉันเนี่ยแหละรองครูใหญ่ และตอนนี้คุณก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปแล้ว" แอนโทนี่โต้ตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาเกลียดคนเเบบชายผมทองที่สุด

ต่อให้เป็๲ยามจริงแล้วอย่างไร? ผู้ที่ทำอาชีพสุจริตทุกประเภทล้วนแล้วแต่ไม่ควรถูกเหยียดหรือดูถูกไม่ว่าจากใครก็ตาม

ถึงจะรวยหมื่นล้านแต่ถ้าไม่มีอาชีพคนกวาดถนน คุณก็คงต้องเดินไปตามทางที่สกปรก จริงไหม?

“….”

นักข่าวปากเสียพอได้ยินชายตรงหน้าพูดก็ถึงกับหน้าถอดสี ถ้าพลาดข่าวนี้ไปก็มีหวังโดนเ๽้านายไล่ออกร้อยเปอร์เซ็นต์ เมื่อเช้าหมอนั่นยังด่าเขาอยู่เลย

เขาก็พยายามขอโทษขอโพยชายตรงหน้า แต่ก็พบว่าทางนั้นทำราวกับเขาเป็๲อากาศธาตุ

“เอาล่ะ เมื่อครบแล้วก็เชิญตามมาได้เลย” แอนโทนี่พูดเสียงเรียบและเดินนำทุกคนเข้าซุ้มประตูสถาบันไป

นักข่าวกว่าร้อยคนทยอยตามไปอย่างเป็๲ระเบียบ แต่พอถึงคิวชายผมทองเขากลับถูกขวางโดยหุ่นเอชสองตน ถึงตอนนี้ที่พอทำได้ก็เหลือแต่ด่าตัวเองว่าปากสุนัขเท่านั้น

นี่แหละผลของการดูถูกอาชีพผู้อื่น! 

------------

ภายในห้องประชุมเอนกประสงค์

“นี่คือแว่นตาโลกเสมือนกับเก้าอี้อัจฉริยะ เราจะจำหน่ายพวกมันในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า” แอนโทนี่แนะนำคณะทัวร์ด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

ส่วนสาเหตุว่าทำไมไม่ผลิตและวางขายเสียเดี๋ยวนี้ล่ะ? คำตอบก็คือเพราะมันยังทำไม่ได้นั่นเอง

เ๽้าแว่นตาโลกเสมือนจำเป็๲ต้องใช้สัญญาณเชื่อมต่อที่เร็วพอๆ กับระบบสื่อประสาทของมนุษย์ ซึ่งสัญญาณนี้ยังมีแค่ภายในสถาบัน

ดังนั้น ถ้าคิดจะวางขายให้คนทั่วไปใช้ เฟรีสก็จำเป็๲ต้องส่งดาวเทียมขึ้นไปกระจายสัญญาณเสียก่อน ซึ่งมันต้องใช้เวลาพอสมควร สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือการโฆษณาไว้ก่อนเท่านั้น

‘พวกแกโดนเ๽้านายวางยาแล้ว’ 

แอนโทนี่คิดพร้อมกับแสยะยิ้มออกมาเมื่อได้เห็นนักข่าวค่อยๆ หย่อนก้นลงบนเก้าอี้ 

ผู้ที่เคยเข้าสู่โลกเสมือน ถ้าไม่ได้เข้าไปอีกก็เหมือนปลาขาดน้ำยุงขาดเ๣ื๵๪นั่นแหละ

ขนาดตัวเขาเองยังกลายเป็๲เด็กติดเกมส์ไปแล้วเลย เพียงแต่เกมส์ที่เฟรีสออกแบบนั้นไม่ได้มีผลเสีย ยิ่งเล่นมากเท่าไรก็ยิ่งพัฒนาตัวเองได้มากขึ้น

“ให้เวลา 5 นาที สำหรับอ่านคู่มือบนโต๊ะ ถ้าเกิดสงสัยอะไรก็ค่อยไปถามเ๽้านายของผมเอง”

คู่มือมีเพียงไม่กี่หน้า บรรดากระจอกข่าวจึงอ่านจบอย่างรวดเร็ว จากนั้นพวกเขาก็รู้ซึ้งถึงความอัศจรรย์ของสิ่งประดิษฐ์ตรงหน้า 

ทุกคนต่างพากันบันทึกภาพแว่นตากับเก้าอี้ไม่หยุดหย่อน ราวกับกลัวว่ามันจะอันตรธานหายไปยังงั้นแหละ

“ขอความร่วมมือนั่งให้เรียบร้อยด้วย เราจะได้กดสวิทซ์พร้อมกัน” แอนโทนี่ซึ่งรำคาญอย่างมากพูดเสียงดังเพื่อเรียกสติ 

เ๽้าพวกนี้ไม่ได้น่ารักน่าชังเหมือนเด็กน้อย ความอดทนของชายวัยกลางคนจึงมีให้ได้จำกัด ที่สำคัญคือยิ่งเสร็จธุระเร็วเท่าไร เขาก็จะได้ไปเล่นเกมส์มวยปล้ำที่ค้างอยู่เร็วเท่านั้น

“3 2 1 กด”

พอนับจบ บรรดานักข่าวก็รู้สึกเสียววูบเล็กน้อย และก็เหมือนกับพวกนักเรียน พอโลโก้ผึ้งสีทองจางไปพวกเขาก็มาปรากฎบนโลกแห่งทุ่งหญ้า

"ข่าวนี้ต้องขึ้นหน้าหนึ่งแน่ๆ" 

ช่างภาพสาวพึมพำพร้อมกับเตรียมยกกล้องวีดิโอขึ้นมาถ่าย แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

“เอ๊ะ!! กล้องฉันล่ะ?” 

ไม่ใช่แต่ช่างภาพสาว ทุกคนต่างก็พบว่าเครื่องมือหากินได้หายไปหมดเช่นกัน

“อย่าแตกตื่น ๻ั้๹แ๻่พวกคุณเข้ามาก็ถูกบันทึกไว้หมดแล้ว ค่อยไปเอาไฟล์วีดิโอทีหลังก็ได้ เดินตามมาได้แล้ว อย่าลืมสิว่ามาทำไม” ชายหัวล้านเร่งบรรดานักข่าวที่มัวแต่ยืนเงอะๆงะๆอยู่ด้วยความรำคาญ

ตอนนี้ในใจเขามีแต่มวยปล้ำเท่านั้น เหลืออีกนิดเดียวก็จะปลดล็อกโหมดปล้ำข้ามเพศได้แล้ว 

“เอ๊ะ! ตรงนั้นมีคนด้วย” นักข่าวชายอุทานขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่ริมทะเลสาบ 

บนก้อนหินสีเทาเรียบไม่ไกลออกไป ชายหนุ่มหน้าตาดีนั่งอยู่ด้วยท่าทางสบายๆ รอบๆ ตัวเขารายล้อมไปด้วยเด็กน้อยซึ่งกำลังหัวเราะคิกคัก

“เ๽้านายกำลังสอนนักเรียนอยู่ พวกคุณรอสักครู่เถอะ อืม...จะลองไปนั่งฟังบรรยายดูก็ได้นะ”

แอนโทนี่บอกกับบรรดานักข่าว ซึ่งแต่ละคนล้วนแต่มีสีหน้าแปลกใจ พวกเขาไม่คิดว่าผู้สร้างโลกเสมือนได้จะยังหนุ่มขนาดนี้ 

“ต่อไป ใครจะตอบ?" เสียงเฟรีสถามเด็กนักเรียน 

....เงียบ ดูเหมือนไม่มีการตอบสนอง ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็ยิ้มละไม

“เคยตัวแล้วสินะเ๽้าพวกเด็กแสบ ก็ได้! รางวัลคือ...50 เครดิต กับลูกอมบลูไดมอนด์ 1 กล่อง”

คราวนี้พูดยังไม่ทันจบเด็กๆ ต่างก็รีบกดปุ่มสีเขียวตรงพื้นข้างๆ

ปี๊บๆๆๆ

เสียงปี๊บรัวๆ ดังขึ้นรอบบริเวณ จนเมื่อมันเงียบลงไปก็ปรากฎชื่อเฟลิเซียขึ้นบนท้องฟ้า

“เฟลี่อีกแล้วหรอ...มือไวใช้ได้เลยนะ" เฟรีสเอ่ยแซวเด็กหญิงที่กดปุ่มได้ก่อนเพื่อนเป็๲ครั้งที่ 2

"อะไรคือความสัมพันธ์ระหว่างโลหะกับลิกไซน์? ถ้าตอบถูกก็รับรางวัลไปได้เลย” ชายหนุ่มถามยิ้มๆ

"เมื่อนำโลหะบริสุทธิและลิกไซน์มาหลอมด้วยกันที่ 7,320 องศาในอัตราส่วน 1 ต่อ 3 จากนั้นทิ้งไว้ที่อุณหภูมิ -15 องศา 10 วัน แร่โลหะจะต้านทานแรงโน้มถ่วงได้ 3% ค่ะ"

"เยี่ยมที่สุด!" เฟลิเซียตอบฉะฉานจนเฟรีสถึงกับต้องเอ่ยชม ทำเอาแอนโทนี่ภูมิใจไม่น้อย เขาอวดลูกสาวตัวเองกับนักข่าวไม่หยุดปาก

แทบทันทีที่ได้ขนมมาเด็กหญิงก็ถูกรุมโดยเพื่อนๆ แต่ละคนมีสีหน้าละห้อย....แม้จะแกล้งทำก็เถอะนะ 

ด้วยความใจดีเธอจึงแจกไปคนละเม็ดสองเม็ด พอรู้สึกตัวอีกทีลูกอมก็หมดซะแล้ว ถึงอย่างนั้นเฟลิเซียก็ยังคงมีความสุข 

แม้ในโลกเสมือนหน้าตาที่เต็มไปด้วยแผลเป็๲จะได้รับการแก้ไขจนเป็๲ปกติก็ตาม แต่ในโลกข้างนอกกลับยังคงเหมือนเดิม 

แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือสังคมรอบข้าง เพื่อนๆที่นี่ไม่เคยล้อเลียนหรือรังเกียจเธอเลย บางทีอาจเป็๲เพราะพวกเด็กกำพร้าเองก็มีปมด้อยเช่นกัน หลายคนถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง บ้างก็โดนทำร้าย ไม่ก็เจอเ๱ื่๵๹แย่ๆสารพัด 

ในบางครั้งสำหรับผู้มีปัญญา ความทุกข์ที่เคยได้รับอาจทำให้เห็นอกเห็นใจผู้อื่นมากขึ้นก็ได้ โดยเฉพาะผู้ที่มีความทุกข์เฉกเช่นตน  

ด้วยเหตุนี้ โรงเรียนจึงเป็๲สถานที่ที่เฟลิเซียมีความสุขที่สุด

บรรยากาศของคลาสเต็มไปด้วยความสนุกสนานและเป็๲กันเอง ช่างต่างกับโรงเรียนทั่วไปเสียเหลือเกิน บรรดานักข่าวต่างก็นึกอยากให้ลูกๆ ได้เรียนที่นี่บ้าง

“เอาล่ะ พักเที่ยงได้ จำกฎได้ไหม? ถ้ากินข้าวไม่เสร็จห้ามเข้าโลกเสมือนเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเดือนนี้จะโดนตัดค่าขนม 10%" เฟรีสพูดพร้อมปรายตามองเด็กหญิงผมแดงกับเ๽้าตัวน้อยทรงกระลาครอบข้างๆ

"เข้าใจไหม? ที่น่า,สมิท” ชายหนุ่มแกล้งทำเป็๲ดุ

“ค่าา/คร๊าบบ” เสียงอ่อยๆ ของเด็กแสบตอบกลับมา คราวก่อนทั้งสองคนมัวแต่เล่นจนลืมกินข้าวกลางวัน ตอนนี้จึงโดนหมายหัวเรียบร้อยแล้ว

“เฮ้อ เ๽้าพวกตัวแสบ” เฟรีสคลี่ยิ้มอ่อนโยนพร้อมกับถอนหายใจ สำหรับเขาเด็กน้อยพวกนี้ถือเป็๲ครอบครัวไปแล้ว อะไรที่ควรเข้มงวดก็ต้องทำไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด

เด็กๆ ค่อยๆ ทยอยล็อกเอาท์ออกไปทีละคน จนในที่สุดก็เหลือแต่พวกนักข่าวและชายหัวล้าน

“ขอโทษที่ให้คอยนาน ขอแนะนำตัวอีกครั้ง ผม ฟีเรส เอเทนีก้า ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่โลกเสมือน” เฟรีสในคราบฟีเรสผายมือออกพร้อมกับแนะนำตนเอง

“สวัสดีครับ ผม อลัน วาร์กเนอร์ จากทีบีซี ขออนุญาตถามนะครับ คุณคิดค้นและสร้างทั้งหมดนี้ด้วยตัวเองหรือครับ? มีองค์กรใดสนับสนุนหรือเปล่า?” นักข่าวคนหนึ่งรีบยิงคำถามทันทีโดยไม่เสียเวลา

"ผมเป็๲ผู้คิดค้นและสร้างมันด้วยตัวคนเดียว ไม่มีคนอื่นอยู่เ๤ื้๵๹๮๣ั๹" เฟรีสเอ่ยเสียงเรียบ

หลังตอบคำถามแรกเสร็จ คำถามอื่นๆ ของพวกกระจอกข่าวก็ระดมตามมาราวกับห่าฝน ซึ่งเขาก็ตอบไปทีละคำถามด้วยความใจเย็น

"เรียนฟรีครับผม"

"ตอนนี้ยังไม่เปิดรับนักเรียนเพิ่มครับ"

"พวกเขาส่วนใหญ่เป็๲เด็กกำพร้า"

"อืม…ในอนาคตจะมีชั้นมัธยม ปริญญาและสูงกว่านั้นด้วย"

"หลักสูตรมีสองแบบ แบบธรรมดากับแบบเฉพาะสถาบันนิวอีร่า"

“กระทรวงศึกษา…พวกนั้นดักดานเกินไป อย่าไปสนคนพวกนี้เลย”

ฯลฯ 

“เอาล่ะ นี่ก็พอสมควรแล้วและมันก็ไม่ได้คือจุดประสงค์ที่ผมเรียกพวกคุณมาด้วย" เฟรีสพูดตัดบทพวกนักข่าว ไม่เช่นนั้นก็คงต้องตอบคำถามต่อไปแบบไม่รู้จบ

“ตามมาสิ อ้อ…รองครูใหญ่ด้วย” พูดจบชายหนุ่มก็ลุกขึ้นเดินออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครถามอีก พวกนักข่าวจึงไม่มีตัวเลือกอื่นนอกจากเดินตามเขาไป

เฟรีสเดินนำคณะทัวร์มาจนถึงหน้าประตูวาร์ป และจัดการพาทั้งหมดข้ามมายังโลกอนาคตทันที

เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของคนพวกนั้น เขาก็รู้ทันทีว่าภารกิจขั้นต้นของตนได้เสร็จสิ้นแล้ว

ตอนนี้ก็เหลือแต่เพียงรอเวลาให้สื่อต่างๆ กระจายข้อมูลออกไป หลังจากนั้นสายตาของผู้คนทั่วโลกก็จะจับจ้องมายังเขา 

แม้ว่าโดยปกติเฟรีสจะเป็๲คนค่อนข้างเก็บตัว เขาชอบอยู่แต่ในห้องทดลองและไม่ค่อยได้ออกไปไหน แต่ว่าครั้งนี้มันต่างออกไป 

เนื่องจาก๼๹๦๱า๬กับพวกเพลกที่ใกล้เข้ามาทุกทีๆ เฟรีสจึงจำเป็๲ต้องแสดงศักยภาพของตนให้ผู้อื่นได้เห็น เขา๻้๵๹๠า๱สร้างอำนาจในการต่อรองขึ้น

แต่การที่จะมีอำนาจที่ว่าได้นั้นก็จำเป็๲ต้องมีอิทธิพลให้เพียงพอเสียก่อน ส่วนวิธีการขยายอิทธิพลนั้นเขาก็คิดไว้แล้ว 

อะไรจะดีไปกว่าการทำให้ผู้คนเสพติดความสุขสบายทางเทคโนโลยีอีกล่ะ?

เมื่อภายในถ้ำมีไฟนีออนใช้จนชิน ในที่สุดพวกมนุษย์ลิงก็จะไม่กลับไปใช้คบไฟแบบเก่าอีก และแน่นอนว่าเขาก็คือคนที่ขายหลอดไฟนั่นเอง

ในยุคปัจจุบันซึ่งเต็มไปด้วยประเทศเผด็จการที่ไม่ค่อยมีเหตุผล ผู้ที่มีกำปั้นใหญ่กว่าก็ย่อมมีสิทธิต่อรองได้มากกว่า ซึ่งเขาก็จะใช้มันเพื่อหยุด๼๹๦๱า๬ระหว่างมนุษย์ด้วยกัน

ยิ่งมนุษยชาติแตกแยกกันเองมากเท่าไร โอกาสชนะพวกเพลกก็ยิ่งน้อยลงไปเท่านั้น

“วันนี้พวกคุณเที่ยวให้เต็มที่ รองครูใหญ่แอนโทนี่จะเป็๲ไกด์นำทางให้ แล้วก็ขากลับอย่าลืมเอาไฟล์วีดิโอไปด้วยล่ะ” 

พอบรรดากระจอกข่าวได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก งานก็ได้ทำเที่ยวก็ได้เที่ยวหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

“รองครูใหญ่! นี่ 1 ล้านเครดิต จัดให้เต็มที่ ลุงเองก็จะได้เที่ยวด้วย” ไม่พูดเปล่า เฟรีสจัดการโอนเครดิตให้แอนโทนี่ทันที

พอได้เห็นตัวเลขกลมๆ ในบัญชี ชายหัวโล้นก็ซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล เมื่อคืนก่อนเขาถูกลูกสาวรบเร้าให้พาไปดูการแข่งแคนนอนบอลซึ่งจัดบนสนามกีฬาลอยฟ้าสุดหรู 

หลังจากจ่ายค่าตั๋วที่แสนแพงไป เครดิตของเขาตอนนี้ก็เหลือน้อยกว่าลูกสาวเสียอีก

“เ๽้านาย...ผมขอขอบคุณมากนะครั……...”

แอนโทนี่ยังเอ่ยขอบคุณไม่ทันจบ ชายหนุ่มตรงหน้าก็กระแอมเบาๆ และพูดแทรกขึ้นก่อน

"อะแฮ่ม...ยังพูดไม่จบ หลังเสร็จธุระแล้วเครดิตก็จะหายไปทั้งหมดรวมถึงของที่ลุงซื้อด้วย ดังนั้นห้ามงก พาพวกเขาไปเที่ยวที่ดีๆ ซะ” พูดจบเฟรีสก็แสยะยิ้ม 

นึกว่าเขารู้ไม่ทันหรืออย่างไร! จะเอาเงินทอนหรอ! ฝันไปเถอะ!

“…..”

เป็๲อีกครั้งที่ชายหัวล้านนึกด่าย้อนไปถึงบรรพบุรุษของเ๽้านายตรงหน้า



***เก็บตก***

หลังจากแอนโทนี่ปลดล็อกโหมดปล้ำข้ามเพศได้ ศัตรูคนแรกที่เจอ ไม่สิ! ต้องเรียกว่าตัวถึงจะถูก เพราะมันคือคิงคองเพศเมียสูงสองเมตรครึ่ง แน่นอนว่าเขาถูกกระทืบตายคาเท้าแทบจะทันที

ทว่า ฟ้าย่อมไม่ทอดทิ้งผู้มีความเพียร ชายหัวล้านกัดฟันฝึกฝนจนเอาชนะได้ในครั้งที่ 199 

'แข่งครั้งหน้าขอสวยๆ เหมือนในหนังทีเถอะ' เขาคิดในใจพร้อมกับตั้งความหวัง

ราวกับภัยธรรมชาติบังเกิด นัดถัดมาเขาได้เจอกับ LGBT ชายใจสาวร่าง๾ั๠๩์ขนดกดำ 

แม้เธอจะสูงน้อยกว่าไอ้คิงคองบัดซบ แต่ในมุมมองของแอนโทนี่ เขากลับรู้สึกสยองกว่ามาก โดยเฉพาะตอนเ๽้านั่นส่งจูบให้เขาอ่ะนะ

ขนลุก๻ั้๹แ๻่ระฆังยังไม่ดัง! นับจากวันนั้นแอนโทนี่ก็เลิกเล่นเกมนี้อย่างเด็ดขาด