อี้อ๋องมีความสุขที่ได้แกล้งหญิงตรงนี้ ที่ขณะนี้มีท่าทีกระอักกระอวน เขาอยากรู้ว่านางจะตอบบ่ายเบี่ยงคืนนี้เช่นไร
"พระชายาเอก.... ข้ารู้สึกเพลียแล้วอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักที คืนนี้เ้าต้องปรนนิบัติข้า"
เหมยซีใว่า นางเนี่ยนะต้องมาอาบน้ำให้ผู้ชายอกสามศอก
" หม่อนชั้นเกรงว่าจะปรนนิบัติท่านอ๋องไม่มีอย่างเช่นบ่าวไพร่ที่จวน พระองค์อาจมิพอพระทัยหม่อมชั้นก็เป็ได้ เอางี้มั้ยเพคะหม่อมชั้นจะให้องค์รักษ์ที่ถวายงานพระองค์มาทำแทนกระหม่อม" เหมยซีรีบหาเหตุผลมาทันทีนางนึกก็อดสยิวมิได้ ต้องมาดูผู้ชายเปลืองผ้าแบบนี้
อี้อ๋องยิ้มมุมปาก "มิเป็ไรข้าอยากให้เ้าปรนนิบัติข้าเพียงผู้เดียว ยังไงซะคืนนี้ต้องเป็เ้าเท่านั้น" อี้อ๋องยืนคำขาดจนเหมยซีจำต้องบอกสาวใช้ให้เตรียมของ นางเพียงรับปากสั้นๆ "ได้เพคะ แต่หากว่ามิทรงพอพระทัยอย่าได้กล่าวโทษหม่อมชั้นเป็พอ"
อี้อ๋องที่ลุกขึ้นและตรงไปยังอ่างอาบน้ำ เขาทำท่างกางแขนสองข้างออก เหมยซีงง
"อะไรอีกหรือเพคะ ทรงอยากอาบน้ำก็ทรงถอดเสื้อผ้าแล้วลงอ่างเทอดเพคะหม่อมชั้นจะขัดผิวให้" อี้อ๋อวทำท่าหงุดหงิดเล็กน้อยและตอบนางว่า "ข้ามิเคยต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยตัวเอง เ้ามิรู้หรอกหรือ" เหมยซีทำท่าค้อน "รู้สิทำไมจะไม่รู้ ฉันไม่ได้โง่นะ แค่ไม่อยากทำ" เฮ้อนางอิดอ้อดพักใหญ่ก็จำใจต้องเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม
สองมือน้อยๆ เรียวยาวค่อยปลดเสื้อของชายหนุ่มออก เผยให้ผิวที่ขาวเหมือยหยวกกล้วย นางรู้สึกหวั่นไหวที่ได้เห็น ยิ่งพินิจเหมยซีก็เผลือลืมตัวเอานิ้วมือไปััแผ่นอกแน่นกำยำนั้น อี้อ๋องมองดูการกระทำก็ะนึกขัน
"ทำไมรึหน้าอกข้าเป็เยี่ยงไร เ้าถึงขนาดอดใจไม่ไหวเชียวหรือ" เหมยซีที่เผลอตัวก็ได้สติ "เออ.... หม่อมชั้นแค่เห็นว่ามีอะไรติดอยู่จึงได้เผลอเอาออกให้เพคะ เชื่อหรือไม่เพคะ" เหมยซีรีบร้อนแก้ตัวในทันใด
"แล้วเ้าคิดว่าข้าเชื่อหรือไม่ละ หึหึ" สบโอกาสอี้อ๋องก็โอบเอวเหมยซีเข้ามากอดแน่น เหมยซีใสุดขีดจะพลักออกก็ไม่ได้เพราะสู้แรงผูชายตรงหน้าไม่ไหว ได้แต่ดิ้นรนไปมาก็ไม่หลุดสักที
"เ้าจะดิ้นทำไม ไหนบอกว่าบนตัวข้ามีอะไรติดอยู่ไง อยู่ไกลแบบนั้นจะสำรวจได้หมดหรือ ข้าจะให้เ้าดูใกล้ๆ" พรางอี้อ๋องก็โน้มตัวเอาหน้าลงมาใกล้เหมยซี
"เออเห็น เห็นแล้วเพคะชัดแจ๋วเลย อี้อ๋องมิต้องโน้มมาใกล้เพียงนั้นก็ได้เพคะ" เหมยซีหน้าแดงไปถึงหู นางไม่เคยได้ใกล้ชิดผู้ชายขนาดนี้ หัวใจก็ไม่รักดีเต้นแรงจนกลัวคนตรงหน้าได้ยิน เมื่ออี้อ๋องเห็นอย่างนั้นก็อารมณ์ดีหยุดแกล้งคนตรงหน้าดีกว่า กลัวนางจะเป็ลมไปซะก่อน
อี้อ๋องหันหลังและถอดเสื้อผ้าออกเหลือเพียงกางเกงชิ้นล่างเท่านั้นและรีบลงไปนั่งในอ่าง เหมยซีนี้แทบจะหันหลังกลับไม่ทัน
"รีรออะไรอยู่ละพระชายาเอกมาปรนนิบัติเราสิ หรือจะรอให้เรานอนอยู่ในอ่างนี้" เหมยซีรีบรุดเข้าไปนำผ้าจุ่มน้ำและเริ่มขัดที่ไหลและหลังของอี้อ๋อง
"แม่เ้า ผู้ชายอะไรผิวดีเสียยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก" นางวิเคราะห์อีกใจก็ไม่อยากดู แต่อีกใจก็ทรยศเพราะแผ่นหลังของบุรุษตรงหน้าช่างยั่วยวนเสียนี้กระไร มิน่าละยัยน้องสาวตัวดีถึงได้หวงนักหวงหนา
"โอ้ย.... นี่เ้าใช้มือหรืออะไร เราเจ็บระบมไปหมด" เหมยซีจงใจใช้แรงในการขัดหลังให้ชายหนุ่มตรงหน้า แล้วแอบพอใจเล็กน้อย
"ก็หม่อมชั้นได้ทูลท่านอ๋องแล้วนี่เพคะว่าหม่อมชั้นปรนนิบัติไม่เก่งเท่าน้องหญิงและจะไม่ทรงถือโทษโกรธหม่อมชั้น ทรงรับปากแล้วนะเพคะ" หนูพูดไปพรางทำหน้าตายใส่ อี้อ๋องได้แต่ขบกรามแน่นสงบความเ็ปไว้
"พอแล้ว...... เราอยากพักผ่อนแล้ว เผยหั่วเ้าเข้ามานี่หน่อย" เหมยซีรับขออนุญาตออกไปในทันที ทำให้อี้อ๋องอดหมั่นไส้ไม่ได้
หลังจากเหมยซีออกมาก็เจอสาวใช้รออยู่ก่อนแล้ว "นี่อะไรซือหยาผ้าห่มหมอนเ้าเปลี่ยนใหม่หรือ เปลี่ยนทำไมข้ามิคุ้นชิน" เหมยซีหน้ามุ๋ยทันที
"มิได้เพคะพระชายาเอก นี่เป็คืนแรกที่จะได้บรรทมกับอี้อ๋อง ผ้าปูหมอนผ้าห่มจักต้องเปลี่ยนใหม่เพคะ" ซือหยาพูดพรางจัดเตรียมและดูแลที่นอนให้พระชายาและอี้อ๋อง คืนนี้จะต้องมิมีอันใดบกพร่องเพื่ออนาคตการใช้ชีวิตที่จวนอี้ ต้องมิมีผู้ใดกล้ากลั่นแกล้งพระชายาเอกอีกต่อไป ซือหยาหาได้ฟังคำทัดทานไม่ นางรีบจัดแจงและเห็นอี้อ๋องทรงผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วจึงได้ขอตัวออกจากห้องไป
ด้านอี้อ๋องได้เห็นเตียงที่จัดตกแต่งไว้อย่างปราณีตและมองหน้าหญิงตรงหน้าที่มิได้สบอารมณ์เท่าใดนัก ก็ยิ่งอยากแกล้งนางมากขึ้นกว่าเดิม มองเสร็จอี้อ๋องก็ได้นั่งรออยู่ที่เตียงเรียบร้อยแล้ว "เ้าจะยืนอยู่ตรงนั้นทั้งคืนหรือ มานี่สิ" พูดเสร็จก็กวักมือเรียกเหมยซีให้เข้ามา
เหมยซีที่ไม่อาจขัดคำสั่งเ้านายของจวนได้ก็พาร่างอันบอบนางนั่งลงอีกฝั่งของเตียง "เหตุใดเ้ามิเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวเข้านอนละพระชายาเอกของข้า"
เหมยซีมองชายตรงหน้า "ยัง...ยังไม่หยุดกวนกันอีก แล้วท่าทีนั้นอะไรเหมือนเสือรอตระครุบเหยื่อ" เหมยซีบ่นในใจ และรีบบอกออกไปต้องถ่วงเวลาให้นานที่สุด รู้งี้ให้ซือหยาหายานอนหลับให้ดีกว่า
"เออหม่อนชั้นรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่เพคะจึงอยากใส่เสื้อหนาๆไว้ เพื่ออบอุ่นร่างกาย" อี้อ๋องยิ่งสนุกที่ได้ยินเช่นนั้น
"หากพระชายาเอกรู้สึกไม่สบายก็จงรีบมาพักผ่อนเสียเถิด เราจะห่มผ้าให้พร้อมกับกอดเ้าไว้ให้แน่นจักได้อุ่นขึ้น" เหมยซีได้แต่ตัดพ้อโชคชะตาทำไมถึงไม่ไปอยู่ในร่างของสาวโสด หรือเป็ชาวบ้านธรรมดาก็ได้ ทำไมต้องเป็พระชายาเอกของจวนอี้
"มิเป็ไรเพคะ หม่อมชั้นคิดว่าแค่พักผ่อนให้เพียงพอน่าจะช่วยทำให้ดีขึ้น" อี้อ๋องเห็นนางนั่งอยู่อีกฝาก มือนึงจึงได้ดึงนางเข้ามาใกล้และจับนางนอนลงไปพร้อมทั้งจ้องมองหน้านาง
อี้อ๋องก็อดที่จะใจเต้นไม่ได้เขามองหน้านางด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ภายในใจ แม้แต่กับพระชายารองที่ตัวเองคิดว่ารักใคร่นางจนไม่อาจพรากจากกันได้ก็มิเคยมีความรู้สึกเยี่ยงนี้ ยิ่งมองนางก็เหมือนกับกระต่ายน้อยที่ตื่นกลัว อี้อ๋องก็ไม่อาจหักหานน้ำใจนางได้กลัวนางจะเสียใจจึงได้ข่มอารมณ์ตนไว้ แต่มาทั้งทีจะกลับไปเสียเปล่าไม่ได้ อี้อ๋องจุมพิษที่หน้าผากของพระชายาเอก และได้ใช้หน้าผากของตนััหน้าผากพระชายาเห็นอีกฝ่ายหลับตาปี๋ก็อดเอ็นดูไม่ได้
อี้อ๋องเลยคิดว่าต้องหยุดตัวเองแต่หากจะให้ออกจากจวนไปกลางดึก พรุ่งนี้เช้าบ่าวไพร่คงสร้างความลำบากให้นางไม่น้อย
"เ้าตัวอุ่นๆ เ้าไม่ต้องกลัวไปหรอกข้าจะไม่ทำการหักหานน้ำใจเ้า หากมิยินยอม จงนอนเถิดวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" พูดเสร็จก็ข่มตาตัวเองให้หลับแต่มือก็ยังคงกอดเหมยซีไม่วาง
ด้านเหมยซีเห็นว่าอี้อ๋องไม่ได้จะทำอะไรนอกจากจุมพิษที่หน้าผากนาง ก็โล่งใจในทันที เหมยซีมองหน้าคนตรงหน้าที่ผิวขาวนวลเนียม คิ้ว จมูกเป็สัน ริมฝีปากนั้น อี้อ๋องรูปงามยิ่งกว่าหญิงสาวเสียอีก และเหมยซีก็ได้เห็นถึงความเป็สุภาพบุรุษของอี้อ๋องที่ไม่ได้ข่มเหงตน
อี้อ๋องที่ยังคงไม่ได้หลับสนิทััได้ว่าหญิงตรงหน้ากำลังจ้องมองตน จึงได้กล่าวออกไป "หากเ้ายังคงจ้องมองหน้าข้าเช่นนี้อีก ข้าจะไม่หยุดเพียงเท่านี้นะเหมยซี" พูดเสร็จก็มองเหมยซีตาเป็ประกาย
ด้านเหมยซีและรีบหลับตาลงในทันที กลัวชายตรงหน้าเปลี่ยนใจ อี้อ๋องยิ้มที่มุมปากมือก็ยิ่งกอดรัดเหมยซีแน่นขึ้น คืนนี้ข้าช่างลำบากนัก
2K
![ฝืนชะตาท้าสามภพ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721906142_38669137.webp)
