ฮั่วเสี่ยวเหวินเช็ดน้ำตาร่ำไห้สะอึกสะอื้น “เมื่อคืนนี้ คุณย่ากับคุณพ่อตีหนู เอาหนูไปโยนทิ้งไว้ที่สุสานูเาหนานซานแล้วยังบอกว่าหนูเป็บุตรสาวหาไม่มีไอ้นั่นไว้สืบตระกูลเหมือนบุตรชาย คุณแม่จากบน์เป็คนกลับมาบอกให้พี่เจียิมาช่วยหนูคุณแม่ยังบอกอีกว่าเื่ที่เสียใจที่สุดในชีวิตคือคุณแม่ไม่ได้อายุยืนยาวอยู่จนเห็นหนูโต”
สีหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านกับคนอื่นๆ พลันแปรเปลี่ยนทันที
แม้จะบอกว่าปฏิรูปเปิดประเทศแล้ว แต่คนในแถบชนบทยังคงเชื่อเื่งมงายอยู่เมื่อได้ยินว่าลูกสะใภ้ที่ตายไปแล้วของบ้านฮั่วกลับมา ก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจฮั่วต้าซานคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านต่างรู้ว่าสะใภ้บ้านฮั่วเป็สตรีหน้าตางดงาม มีอัธยาศัยดีต่อเพื่อนบ้านทุกคนน่าเสียดายที่อายุสั้นเพราะคลอดลูก ฮั่วเสี่ยวเหวินผู้น่าสงสารจึงต้องสูญเสียแม่ั้แ่เด็กซ้ำยังมาเจอย่าที่เห็นบุตรชายสำคัญกว่าบุตรสาวอีก
“คุณแม่บน์? คุณแม่ของหนูชื่ออะไร?”
สีหน้าของเฉินเทียนเหลยอึมครึมขึ้นเรื่อยๆ เขามองไปที่ฮั่วต้าซานรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาแปลกๆ เมื่อหันไปมองฮั่วเสี่ยวเหวิน ก็ยิ่งรู้สึกมั่นใจกับข้อสันนิษฐานในใจของตัวเอง
“คุณแม่ชื่อเฉินซูหยวนค่ะ…”
สิ้นเสียงของฮั่วเสี่ยวเหวิน เฉินเทียนเหลยพลันโกรธจัดเขาจ้องไปที่ฮั่วต้าซานตาขวาง กัดฟันพูด “งั้นแกคงเป็ฮั่วต้าซานสินะ!”
“ฉันเอง มีอะไรรึ?”
ฮั่วต้าซานหน้าบึ้งตึง ส่วนยายแก่ฮั่วรู้สึกผิดปกติ นางรีบเข้าปกป้องฮั่วต้าซานเหมือนแม่ไก่แก่ดวงตาขุ่นมัวของยายแก่กลอกไปมา “ทำอะไรน่ะ จะรังแกประชาชนหรือ ฉันจะไปฟ้องหัวหน้าแก!”
เฉินเทียนเหลยส่งฮั่วเสี่ยวเหวินให้พรรคพวกด้านหลัง เขากำหมัดพลางฉีกยิ้ม“ฟ้องบรรพบุรุษยายสิฉันจะมีเื่แล้วจะทำไม มันทำไม หา!”
แม่เ้า ดุเดือดเืพล่านขนาดนี้เชียว?
ฮั่วเสี่ยวเหวินแอบมอง หรือว่าเ้าหน้าที่ของทางการคนนี้จะมีความแค้นกับฮั่วต้าซาน?
สีหน้าฮั่วต้าซานเปลี่ยนไปในทันที เขาอ้ำอึ้งอยู่ครึ่งค่อนวันก่อนจะชี้ไปที่เฉินเทียนเหลย“นายคือ… พี่ใหญ่บ้านเฉิน?”
ยายแก่ฮั่วมีปฏิกิริยาในทันที นางะโเสียงแหลมว่า “ทำไมหรือ น้องสาวตัวเองตายไปแล้วจะมาเอาเื่อะไรกับพวกเราซ้ำยังทำท่าจะรังแกกันอีก แน่จริงก็เอาเลยสิ การฆ่าคนเป็เื่ผิดกฎหมาย ไม่รู้ว่าชาติก่อนบ้านฮั่วของฉันไปทำอะไรให้บ้านเฉินของพวกแกนักหนาเป็แม่ไก่ที่ไม่รู้จักออกไข่ไม่พอ ยังเปลืองอาหารที่บ้านอีก”
หัวหน้าหมู่บ้านหน้าซีด
เหตุใดคนบ้านฮั่วจึงไม่รู้ความเช่นนี้ เ้าหน้าที่สองคนนี้เป็คนใหญ่คนโตหากกระทบต่ออนาคตของหมู่บ้านขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ
“ยายแก่น่าตายนี่ ฉันยังไม่คิดบัญชีเื่ที่ทำน้องสาวฉันตายเลยหากไม่ใช่เพราะพวกแกบังคับให้น้องสาวฉันมีลูก หล่อนจะตายได้หรือ วันนี้เฉินเทียนเหลยคนนี้ขอประกาศรู้โดยถ้วนทั่วตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ อย่าหวังว่าบ้านฮั่วของพวกแกจะได้อยู่อย่างสงบสุข พวกแกจะต้องชดใช้ให้กับการตายของน้องสาวฉัน!”
เฉินเทียนเหลยในตอนนี้มีท่าทีไม่ต่างกับนักเลงหัวไม้ ฮั่วต้าซานใกลัวจนตัวสั่นคิดในใจว่าตัวเองจบสิ้นแล้ว
ฮั่วเสี่ยวเหวินใกว่าใครเพื่อน น้องสาว? พี่ชายของคุณแม่ก็เท่ากับเป็ลุงแท้ๆ ของเธอน่ะสิ!
เหลือเชื่อเกินไปแล้ว คุณลุงคนนี้คือตัวช่วยสำคัญของแท้!
เธอร้องไห้พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “คุณลุง หนูจะไปหาคุณแม่ จะไปหาคุณแม่ หนูคิดถึงแม่คิดถึงเหลือเกิน”
ฮั่วเสี่ยวเหวินสะอึกสะอื้นเหมือนจะหายใจไม่ทัน พรรคพวกของเฉินเทียนเหลยสังเกตเห็นความผิดปกติจึงรีบพูดขึ้น“ลูกพี่รีบมาดูก่อน ยัยหนูคนนี้เหมือนจะไม่ไหวแล้ว!”
“ฮั่วเสี่ยวเหวิน!”
จางเจียิถูกเ้าอ้วนดึงรั้งไว้ เขาในตอนนี้หน้าตามอมแมมทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยฝุ่น ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกหายใจไม่ค่อยออก เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหาจางเจียิยิ้มบางพลางพูดว่า “พี่เจียิกอดฉันที!”
ดวงตาจางเจียิแทบจะเป็สีแดงเื เขารับตัวฮั่วเสี่ยวเหวินมาภายในใจพยายามอดกลั้นต่อความเคียดแค้นชิงชัง
“พี่เจียิ พี่กลับมาก็ดีแล้ว ฉันไม่เอาหมั่นโถวแล้วฉันไม่หิว…”
ฮั่วเสี่ยวเหวินนำหมั่นโถวครึ่งลูกออกมาจากกระเป๋า
เสียงจางเจียิแหบแห้ง “ฮั่วเสี่ยวเหวิน อดทนไว้ ฉันจะพาเธอไปหาหมอ”
เฉินเทียนเหลยก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหา เขาย่อตัวลงตรวจสอบก่อนตำหนิผู้ช่วยที่อยู่ด้านข้าง “มัวชักช้าอะไรอยู่อีก รีบออกรถพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ บ้านฮั่ว พวกแกฟังให้ดีหากหลานสาวฉันเป็อะไรไป คนแรกที่จะต้องตายคือพวกแก!”
หัวหน้าหมู่บ้านทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เฉินเทียนเหลยกลับะโว่า“จับตาดูพวกเขาไว้”
หัวหน้าหมู่บ้านค่อนข้างมีอายุแล้ว ทั้งที่ถูกะโใส่แต่กลับไม่โกรธ
ใครใช้ให้มาเกิดเื่ที่นี่กันล่ะ เขาพยักหน้ารับ เ้าอ้วนที่อยู่ด้านหลังหยิบก้อนหินขึ้นมาจากพื้นมาปาใส่ฮั่วต้าซานพร้อมกับด่าว่า “กล้าตีฉันดีนักฉันจะให้คุณปู่จัดการ”
หัวหน้าหมู่บ้านโกรธจนหนวดกระดิก เขาบิดหูเ้าอ้วนเข้ามาถาม“หลานอ้วน?เขาตีเ้าหรือ? ตีตรงไหน?”
เ้าอ้วนถอดเสื้อผ้าให้ดู บนหลังของเขามีรอยช้ำสีม่วงทอดยาว
หัวหน้าหมู่บ้านโมโหเข้าแล้วจริงๆ ฮั่วต้าซานคนนี้ตีลูกตัวเองก็แย่พอแล้วนี่ยังจะมาตีหลานชายของเขาอีกหรือ เื่นี้ยอมไม่ได้ ไม่ว่าใครก็ห้ามรังแกหลานชายสุดที่รักของเขาเด็ดขาด!
“ไอ้หยา ยายแก่ฮั่ว ต้าซานบ้านท่านช่างไม่ธรรมดาทารุณลูกสาวตัวเองไม่พอยังทำร้ายแม้กระทั่งหลานชายของหัวหน้าหมู่บ้านอีก ต่อไปนี้ทุกคนในหมู่บ้านคงต้องดูแลลูกหลานของตัวเองให้ดีไม่อย่างนั้นจะถูกบ้านฮั่วเอาไปโยนทิ้งไว้ทีู่เาหนานซานวันใดก็สุดรู้ นี่ยังใช่คนบ้านเดียวกันอยู่หรือไม่”
ผู้หญิงที่อุ้มเด็กอยู่เปล่งเสียงหัวเราะเย้ยหยัน
ยายแก่ฮั่วชี้หน้าเธอ “หลิวชุ่ยฟาง ฉันจะฉีกอวัยวะเพศแกให้ดู!”
หลิวชุ่ยฟางหัวเราะเยาะ “ต๊ายตาย ยายแก่ฮั่วจะกระเหี้ยนกระหือรือมากเกินไปแล้วกระมังอายุปูนนี้แต่กลับไม่ปล่อยแม้กระทั่งผู้หญิง ไม่ยักจะรู้มาก่อนเลยว่าชอบแบบนี้ด้วย!”
ยายแก่ฮั่วโมโหจนหน้าดำคล้ำเขียว
นังหลิวชุ่ยฟางนี่ หล่อนเป็หญิงปากสว่างขึ้นชื่อประจำหมู่บ้านกล้าพูดทุกเื่แม้แต่เื่เหลวไหลใกล้สะดือ วันนี้นางจงใจหาตนเองเื่ชัดๆ
เฉินเทียนเหลยอุ้มฮั่วเสี่ยวเหวินเอาไว้ เขาร้อนใจเป็อย่างยิ่งเด็กคนนี้คือลูกสาวคนสุดท้องของน้องสาว หน้าตาคล้ายกับน้องสาวตอนเด็กราวกับถอดแบบกันมาหากคุณพ่อคุณแม่รู้ต้องดีใจมากเป็แน่ ดังนั้นจะให้เด็กคนนี้เป็อะไรไปไม่ได้
ส่วนฮั่วเสี่ยวเหวินจับมือจางเจียิไม่ปล่อย
เธอสบถอยู่ในใจ หลังจากนี้คงต้องออกกำลังกายให้ดี ไม่ใช่ขยับนิดขยับหน่อยก็เป็ลมแล้วแบบนี้จะลำบากเกินไป
“ยัยหนู ปล่อยมือ ลุงจะพาไปโรงพยาบาล!”เฉินเทียนเหลยแกะมือที่จับกันแน่นของทั้งสองคนออกจากกัน จางเจียิก้มหน้าหันตัวจะเดินจากไป ในใจเขารู้ดีว่าลุงของฮั่วเสี่ยวเหวินเป็เ้าหน้าที่ทางการทหารสามารถพาเธอเข้าไปในเมืองได้ ไม่ต้องทนอยู่อย่างลำบากกับเขา
“พี่เจียิ… อย่าไป… พี่บอกว่าจะไม่ทิ้งฉันไม่ใช่เหรอ… อย่าไปนะ!!!”
ฮั่วเสี่ยวเหวินใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีะโออกไป เธอไม่อยากเห็นเงาด้านหลังอันเดียวดายของเด็กหนุ่มคนนั้นอีกแล้ว
จางเจียิหันกลับมา พูดด้วยสายตาที่เหมือนจะร้องไห้ “อย่าตามฉันมา ฉันไม่้าเธอแล้ว”
ฮั่วเสี่ยวเหวินผงะ
จากนั้นมือน้อยๆ พยายามจะไขว่คว้าก็หยุดชะงัก สุดท้ายภาพตรงหน้าก็พลันมืดดับหมดสติไป
เฉินเทียนเหลยไม่เอ่ยอะไรทั้งสิ้น เขาให้ผู้ช่วยพาจางเจียิขึ้นรถแล้วรีบขับออกไปยังโรงพยาบาลทันที
หัวหน้าหมู่บ้านมองพวกเขาที่เร่งรีบจากไป พูดด้วยสีหน้าไม่เป็มิตรว่า“ฮั่วต้าซานยายแก่ฮั่ว พวกแกต้องรับผิดชอบที่ตีหลานชายของฉัน!”