คำประกาศของเ้าสำนักเฉินกวงที่ให้ทำลายกำแพงหินผาพันปี ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของลู่ซาน (หลินเฟย) ราวกับเสียงฟ้าร้อง นี่ไม่ใช่แค่การทดสอบฝีมือ แต่เป็การทดสอบศรัทธาใน "วิทยาการ" ของเขาอย่างแท้จริง และเดิมพันคืออนาคตของเขากับอวิ๋นซี
หลังจากออกจากห้องโถงใหญ่ ลู่ซานตรงกลับไปยังห้องพักที่สำนักดาบฟ้าจัดให้ทันที เขานั่งลงบนเตียงไม้ พลางหลับตาลงเพื่อรวบรวมสมาธิ ในหัวของเขาเริ่มประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่เขามีเกี่ยวกับกำแพงหินผาพันปี
กำแพงหินผาพันปี:
ทำจากหินแกรนิตผสมแร่ควอตซ์ มีความแข็งแกร่งสูงมาก
เป็กำแพงธรรมชาติขนาดมหึมา ไม่ใช่โครงสร้างที่มนุษย์สร้างขึ้น
แม้แต่วรยุทธขั้นสูงก็ยังไม่สามารถสร้างความเสียหายได้
"การทำลายกำแพงหินขนาดใหญ่นี้ด้วยกำลังเพียงอย่างเดียวเป็ไปไม่ได้" ลู่ซานพึมพำกับตัวเอง "ต้องใช้หลักการของ แรงะเิ ที่มีอานุภาพสูง และต้องใช้ การเจาะ เพื่อวางตำแหน่งะเิให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด"
เขานึกถึงความรู้ด้านวิศวกรรมการรื้อถอนในโลกเดิม การทำลายโครงสร้างขนาดใหญ่ต้องอาศัยการคำนวณที่แม่นยำ ไม่ใช่แค่การใช้แรงมั่วๆ
สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือการสำรวจกำแพงอย่างละเอียด เขาหยิบ "เครื่องมืออเนกประสงค์ขนาดเล็ก" ออกมาตรวจสอบ และเริ่มเขียนแผนผังคร่าวๆ บนแผ่นกระดาษที่เขาพกติดตัว
"ต้องหาสารประกอบที่สามารถสร้างแรงะเิได้รุนแรงกว่าดินปืนธรรมดา" ลู่ซานคิด "และต้องมีระบบจุดะเิที่ปลอดภัยและแม่นยำ"
เขาใช้เวลาตลอดทั้งคืนในการทบทวนความรู้ด้านเคมีและฟิสิกส์ที่เขามี เขานึกถึงสารประกอบไนโตรเจนบางชนิดที่สามารถสร้างแรงะเิได้มหาศาล แต่ก็มีความเสถียรต่ำและอันตรายสูง
"ไม่... ต้องหาสิ่งที่ปลอดภัยกว่านี้ และสามารถผลิตได้ด้วยวัตถุดิบที่มีอยู่ในโลกนี้"
เขาเริ่มค้นหาข้อมูลจากความทรงจำของหลินเฟยเกี่ยวกับแร่ธาตุและพืชสมุนไพรที่มีฤทธิ์ทางเคมีที่รุนแรง เขาจำได้ว่าในคัมภีร์ "บันทึกกลไกและธาตุิญญา" มีการกล่าวถึง "ผงดำแห่งอัคคี" ที่สามารถสร้างความร้อนและแรงดันได้สูงเมื่อทำปฏิกิริยากับบางสิ่ง
"ผงดำแห่งอัคคี... นั่นแหละ!" ลู่ซานตาเป็ประกาย "มันอาจจะเป็ดินปืนที่มีประสิทธิภาพสูงกว่าที่เคยรู้จัก หรือเป็สารประกอบที่คล้ายคลึงกัน"
เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่ซานขออนุญาตเ้าสำนักเฉินกวงไปสำรวจบริเวณรอบๆ สำนัก เ้าสำนักอนุญาต แต่ก็ส่งศิษย์สองคนติดตามไปด้วยเพื่อจับตาดู
ลู่ซานไม่ได้สนใจสายตาของศิษย์ทั้งสอง เขามุ่งตรงไปยังกำแพงหินผาพันปี เขาสังเกตเห็นรอยแยกเล็กๆ และโพรงตามธรรมชาติบนพื้นผิวหิน ซึ่งเป็จุดที่เขาจะสามารถใช้เป็ช่องทางในการวางะเิได้
เขาใช้ "เครื่องมืออเนกประสงค์" ของเขาในการเก็บตัวอย่างหินและดินบริเวณนั้น เพื่อนำไปวิเคราะห์โครงสร้างและองค์ประกอบทางเคมี
"ถ้าเราสามารถสร้างแรงอัดมหาศาลในจุดที่เหมาะสมได้... กำแพงนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา" ลู่ซานพึมพำกับตัวเอง
ขณะที่เขากำลังสำรวจอย่างละเอียด เขาก็สังเกตเห็นว่ามี เถาวัลย์สีดำ ชนิดหนึ่งเลื้อยปกคลุมอยู่ตามซอกหินของกำแพง เถาวัลย์นั้นดูแข็งแรงและมีใบลักษณะคล้ายหนัง
ลู่ซานลองเด็ดใบของเถาวัลย์นั้นมาบดขยี้ เขาได้กลิ่นฉุนแปลกๆ ที่คล้ายกับสารประกอบอินทรีย์บางชนิดที่เขาคุ้นเคยในโลกเดิม
"นี่มัน... อาจจะเป็วัตถุดิบสำคัญ!" ลู่ซานคิดอย่างตื่นเต้น
เขานำตัวอย่างเถาวัลย์และหินกลับมาที่ห้องพัก เขาเริ่มทำการทดลองอย่างลับๆ โดยใช้ความรู้ด้านเคมีที่เขามี เขาพยายามสกัดสารจากเถาวัลย์นั้น และนำไปผสมกับผงดินปืนที่เขาได้รับอนุญาตให้ใช้จากสำนักดาบฟ้า
ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้ลู่ซานประหลาดใจอย่างยิ่ง! เมื่อเขานำสารผสมนั้นไปจุดไฟในภาชนะปิดขนาดเล็ก มันเกิดการะเิที่รุนแรงกว่าดินปืนธรรมดาหลายเท่า!
"ยอดเยี่ยม! นี่คือ 'วัตถุะเิ' ที่ฉันตามหา!" ลู่ซานอุทานด้วยความดีใจ
แต่การสร้างวัตถุะเิที่มีอานุภาพสูงนั้นยังไม่พอ เขาต้องมีวิธีการที่จะส่งแรงะเินั้นไปทำลายกำแพงได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เขานึกถึงหลักการของ "การขุดเจาะอุโมงค์" และ "การวางะเิแบบควบคุม" เขาต้องเจาะรูขนาดใหญ่พอสมควรเข้าไปในกำแพง และวางะเิไว้ในตำแหน่งที่คำนวณแล้วว่าจะสร้างความเสียหายสูงสุดต่อโครงสร้างของกำแพง
"ต้องสร้างเครื่องเจาะที่ทรงพลังกว่าแท่งเจาะมือหมุน" ลู่ซานคิด "และต้องสามารถเจาะหินแกร่งได้ในเวลาอันสั้น"
เขาเริ่มออกแบบ "เครื่องเจาะหินพลังไอน้ำ" ขนาดเล็ก โดยใช้หลักการของแรงดันไอน้ำในการขับเคลื่อนหัวเจาะที่ทำจากเหล็กกล้าแข็งพิเศษ เขาจำได้ว่าในสำนักดาบฟ้ามีโรงตีเหล็กขนาดใหญ่ และมีแหล่งน้ำที่สามารถนำมาใช้สร้างไอน้ำได้
ความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกำลังรอเขาอยู่ การสร้างเครื่องจักรที่ซับซ้อนเช่นนี้ในเวลาเพียงสามวัน และด้วยวัตถุดิบที่จำกัด ถือเป็ภารกิจที่เกือบจะเป็ไปไม่ได้ แต่ลู่ซานก็พร้อมที่จะทุ่มเททุกสิ่งที่มี เพื่อพิสูจน์ศรัทธาใน "วิทยาการ" ของเขา และเพื่ออนาคตของเขากับอวิ๋นซี
1K
