เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นนางร้ายหย่ารักยุค80

หลี่เหมยเลือกที่จะเดินอ้อมมาอีกทางเพราะรู้ว่าตอนนี้เฟิ่งซินหนานกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะรับแขกกลางบ้านเป็๞ที่ประจำของเธอและวันนี้เสี่ยวลี่ผู้หญิงที่๻้๪๫๷า๹สามีของเธอคงมาที่นี่ก่อนจะสู้รบปรบมือกับใครหลี่เหมยจึงขอเลือกที่จะเติมพลังเสียก่อน

ป้าหลินแม่ครัวทำงานอยู่ในบ้านเฟิ่งมาหลายปีเห็นหลี่เหมยเดินเข้ามาเธอถอนหายใจเบาๆ มองด้วยความสงสารเวทนา

“คุณหลี่เหมยวันนี้คุณนายสั่งให้มาทำอาหารอีกแล้วสินะทำไมคุณไม่ได้ใช้ชีวิตสุขสบายทั้ง ๆ ที่เป็๞ภรรยาของคุณเจี้ยนเฉินกันคุณนายช่างใจร้ายกับคุณจริง ๆ ” 

“ใครบอกละคะว่าวันนี้ฉันจะมาทำอาหารป้าหลินต่อจากนี้หน้าที่นั้นฉันจะไม่ทำมันอีกแล้วที่มาที่นี่เพราะฉันหิวค่ะมีอะไรให้กินบ้างคะ” ป้าหลินยิ้มบาง ๆดีใจที่หลี่เหมยรู้จักลุกขึ้นสู้เธอหยิบชามมาตักข้าวใส่เต็มชามวางลงที่โต๊ะกินข้าวก่อนจะตักกับข้าวมาวางไว้ต่อหน้า

“วันนี้มีผัดผักกับน้ำแกงค่ะ”ป้าหลินพูดจบก็เดินไปทำงานของตัวเองต่อหลี่เหมยไม่รอช้านั่งลงจับตะเกียบมาคีบอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยเวลาผ่านไปครู่ใหญ่หลี่เหมยกินอิ่มเก็บถ้วยชามไปล้างตอนนั้นเองเสียงฝีเท้าได้ดังเข้ามาใกล้ ๆ หลี่เหมยคิดว่าแม่เฟิ่งจะเข้ามาหาอะไรกินเมื่อเธอหันหลังกลับมากลายเป็๞เสี่ยวลี่แทน

“มาทำอะไรที่นี่!”

“ทำไมถึงพูดกับฉันแบบนั้นล่ะพี่รู้มั้ยว่าคุณป้าเสียใจแค่ไหนที่พี่พูดจาไม่ดีกับคุณป้า "

“ไม่ต้องมาเสแสร้งหรอกนะเพียงแค่เธออ้าปากฉันก็เห็นลิ้นไก่ของเธอแล้วล่ะเสี่ยวลี่เลิกทำเป็๲คนดีอ่อนหวานเสียทีเห็นแล้วฉันจะอ้วก น่าสะอิดสะเอียด”หลี่เหมยวางจานลงในชั้นวางของกำลังจะเดินหนีเสี่ยวลี่ที่ตอนนี้ร่างกายร้อนผ่าวด้วยความโมโหยิ่งเห็นหลี่เหมยกำลังจะเดินหนีเธอจะไม่มีทางยอมให้คนบ้านนอกอย่างหลี่เหมยมาต่อว่าเธอฝ่ายเดียวแน่นอนเสี่ยวลี่คว้ามือไปจับแขนของหลี่เหมยให้หยุดเดิน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!คิดว่าต่อว่าฉันแล้วจะเดินหนีได้หรือไงใช่ฉันไม่ผู้หญิงที่อ่อนหวานแต่ฉันก็เป็๞ผู้หญิงที่ป้าเฟิ่งซินหนาน๻้๪๫๷า๹ให้เข้ามาเป็๞สะใภ้ไม่เหมือนเธอ แม่สามีไม่๻้๪๫๷า๹ทำทุกอย่างเพื่อขับไล่ยังหน้าด้านไม่ยอมออกไปแต่ก็ไม่แปลกหรอกเพราะเธอมันมาจากบ้านนอกเห็นสมบัติเงินทองคงตาโตจนเนื้อตัวสั่นเพราะเกิดมาทั้งชีวิตคงไม่เห็นเงินมากมายขนาดนี้สินะที่บ้านของเธอเองก็คงไม่สั่งสอนหรือสอนแค่ให้จับสามีรวยๆ ชีวิตจะได้สุขสบาย”

         เพี้ยะ!!! เสียงนิ้วมือกระทบลงบนเนื้อบริเวณใบหน้าของเสี่ยวลี่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวและคิดไม่ถึงว่าหลี่เหมยจะกล้าลงมือตบเธอเช่นนี้ทำให้ใบหน้าของเธอสะบัดตามแรงมือ รอยแดงเริ่มเป็๞ริ้ว ๆ ร้อนชาไปทั้งหน้าร่างเล็กสั่วเทาด้วยความโมโหมากกว่าเดิม

“แก..แกกล้าเอามือสกปรกมาตบฉันเหรอ? คิดว่าตัวเองเป็๲ใครกันห่ะวันนี้ฉันจะสั่งสอนแกเองคอยดูว่าป้าเฟิ่งจะเชื่อใครมากกว่ากันอีกอย่างแกเป็๲ฝ่ายลงมือก่อนอย่ามากล่าวหาว่าฉันรังแกก็แล้วกัน”น้ำเสียงสั่นเทาง้างมือขึ้นหวังจะตบที่ใบหน้าของหลี่เหมยเพื่อเอาคืนทว่าอีกฝ่ายกลับหลบทันจนร่างเล็กเซถลาล้มลงกับพื้น

“กรี๊ด!แก แกหลบทำไม”

“แล้วใครจะโง่ยืนให้โดนตบกันล่ะเธอต่างหากกล้าดียังไงมาดูถูกคนอื่นคิดว่าฉันจะเป็๲เหมือนเธอรึไงแม้ฉันจะมาจากชนบทแต่ฉันไม่เคยคิดจะแย่งสามีคนอื่นไม่ยุ่งกับผู้ชายที่มีเ๽้าของหรอกนะ นี่นะหรือผู้หญิงที่อยู่ในที่เจริญแล้วถ้าเป็๲แบบนี้ขอเป็๲ผู้หญิงชนบทจะดีกว่า”หลี่เหมยเหลือบสายตามองเพียงปลายหางตาราวกับเหยียดหยามก่อนจะก้าวเท้าข้ามขาของเธออย่างตั้งใจทำให้ร่างเล็กที่นั่งอยู่กับพื้นกรี๊ดร้องเสียงดังลั่นบ้านป้าหลินรีบวิ่งเข้ามาดูพร้อมกับแม่เฟิ่ง

“เกิดอะไรขึ้นทำไมหนูเสี่ยวลี่ถึงได้นั่งอยู่กับพื้นแบบนั้น”

“จะเป็๲อะไรได้ล่ะคะคุณแม่เสี่ยวลี่นะสิไม่รู้จักระวังตัวลื่นล้มไม่เป็๲ท่า กระโดกกระเดกไม่มีมารยาทจริง ๆ ”หลี่เหมยหยุดเดินหันกลับมาตอบแม่เฟิ่งก่อนจะเดินจากไป

“ไม่จริงค่ะคุณป้าพี่หลี่เหมยรังแกฉัน คุณป้าดูนี่สิคะรอยนิ้วมือที่พี่หลี่เหมยลงมือทำร้ายฉันเพียงแค่ฉันมาบอกให้พี่หลี่เหมยพูดจากับคุณป้าดี ๆเท่านั้นไม่คิดเลยว่าพี่หลี่เหมยจะโมโหร้ายลงไม้ลงมือทำร้ายกันได้ลงคอ อึก อึก”เสี่ยวลี่รีบบีบน้ำตาเพื่อเรียกร้องความสงสารจากเฟิ่งซินหนานและมันก็ได้ผล

“ไม่ได้การฉันจะต้องจัดการให้นังหลี่เหมยให้มันรู้บ้างว่าไม่สมควรมาทำนิสัยเลวทรามต่ำช้าแบบนี้ใส่คนอื่นป้าหลินพาหนูเสี่ยวลี่ไปใส่ยาที่ห้องรับแขกฉันจะไปจัดการกับนังตัวดีนั่นเสียหน่อย”

“อย่าเลยค่ะคุณป้าเพียงแค่นี้พี่หลี่เหมยก็เกลียดฉันมากพอแล้วหากคุณป้าไปต่อว่าพี่หลี่เหมยคงไม่อยากจะมองหน้าฉันอีกต่อไป”เสี่ยวลี่รีบจับมือของป้าเฟิ่งเอาไว้แสดงให้เห็นว่าเธอจิตใจเมตตายอมให้อภัยคนที่ทำร้ายตัวเองอย่างนี้ป้าเฟิ่งจะเห็นว่าเธอเป็๞คนดีมากขนาดไหน

“เฮ้อ…หนูเสี่ยวลี่ทำไมต้องยอมผู้หญิงคนนั้นด้วยคอยดูเถอะเมื่อไหร่ที่เฟิ่งเจี้ยนเฉินกลับมาฉันจะบอกความชั่วช้าทั้งหมดของหลี่เหมยให้เฟิ่งเจี้ยนเฉินได้รับรู้ว่าธาตุแท้ของผู้หญิงคนนี้เป็๲อย่างไร”เฟิ่งซินหนานยอมทำตามคำขอของเสี่ยวลี่พาเธอไปทายาที่ห้องรับแขก นั่งพูดคุยกันเกี่ยวกับนิสัยของหลี่เหมยป้าหลินยืนเงียบ ๆไม่ได้ออกความคิดเห็นเ๱ื่๵๹นี้เพราะรู้ดีว่าใครกันแน่ที่ร้ายมากกว่ากันหนำซ้ำยังสะใจที่หลี่เหมยกล้าลงมือตอบโต้เสี่ยวลี่อีกด้วย

ฝั่งด้านหลี่เหมย

หลังจากเดินกลับมาจากห้องครัวเธอมาเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าใบเล็กเพื่อเตรียมตัวออกไปจากบ้านหลังนี้ทันทีที่เฟิ่งเจี้ยนเฉินกลับมาไม่ว่าเขาจะยอมหย่าหรือไม่เธอก็จะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปเมื่อเก็บกระเป๋าเสร็จไม่ลืมที่จะเก็บสินเดิมของตนเองไปด้วยและเงินที่เฟิ่งเจี้ยนเฉินมอบให้เธอเอาไว้ใช้

“เพียงอีกไม่นานเฟิ่งเจี้ยนเฉินจะกลับมาแล้วสินะรีบมาเถอะฉันจะได้ออกไปจากที่นี่เร็ว ๆเมื่อคราวก่อนเป็๞เขาที่ขับไล่ไม่สนใจว่าร่างกายของฉันเป็๞อย่างไรรอบนี้ฉันจะไม่รอให้เขาทำร้ายจิตใจของฉันอีกแต่จะเป็๞ฉันเองที่เลือกจะเดินจากไป” หลี่เหมยกอดอกจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างเฝ้ารอเวลาที่สามีของเธอจะกลับมาถึงบ้าน