ตอนที่ 5 แค่กอด
“หนูหอม...ให้อาอุ้มขึ้นไปนอนนะคะ”พูดจบเขาก็ช้อนร่างบอบบางขึ้นแนบอกแล้วพาเดินขึ้นชั้นบนของบ้านไป
อัคราฟพาต้นหอมไปหยุดอยู่ที่หน้าห้องของเธอ เขาวางเธอลงยืนที่พื้นซึ่งหญิงสาวก็ดูเมามากจนไม่มีสติ คุณอาหนุ่มยื่นมือไปจับลูกบิดพบว่าห้องล็อคเขาจึงอุ้มหลานสาวขึ้นแล้วพาเข้าไปที่ห้องนอนของเขาแทน
คุณอาหนุ่มอุ้มร่างบอบบางของหลานสาวเข้ามาในห้องนอนแล้ววางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ
“คุณพ่อขา...” อัคราฟห่มผ้าให้เธอเสร็จเขากำลังจะเดินออกไปแต่กลับถูกเธอคว้าแขนของเขาเอาไปกอดไว้แน่น แล้วเรียกหาพ่อเขามองดูเธออ้อนด้วยสายตาเอ็นดู ซึ่งคนที่เธอกำลังอ้อนอยู่ก็คงไม่ใช่เขา
“นอนนะคะ เด็กดี”
“คุณพ่อขา คุณพ่ออย่าทิ้งหอมไปนะคะ”อัคราฟฟังออกแค่คำว่าพ่อคำเดียวเท่านั้น ส่วนคำอื่นที่เธอละเมอออกมาเขาฟังไม่ออกเลยแต่นั่นก็ทำให้เขารู้ว่าคนที่เธอกำลังอ้อนอยู่คือคุณพ่อของเธอที่ได้จากโลกนี้ไปแล้ว แถมยังทิ้งลูกสาวที่แสนจะน่ารักเอาไว้บนโลกแต่เพียงลำพัง
ต้นหอมรั้งแขนใหญ่ของคุณอาเอาเข้ามากอดไว้แน่นคล้ายกับกำลังกลัวว่าสิ่งที่รักและหวงแหนนี้กำลังจะหายไปอัคราฟยอมล้มตัวนอนลงไปบนเตียงด้วยกันกับเธอทันใดนั้นยัยหลานสาวก็คว้าเอาแขนของเขาไปหนุนแล้วกอดเขาไว้แน่น
“หนูหอมของอา...”เขาบ่นออกมาเบาๆริมฝีปากหยักจูบลงมาที่หน้าผากมนของเธออย่างแ่เบาแล้วกอดเธอเอาไว้ภาพที่เห็นคือชายหญิงนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียงกว้าง
ตกกลางดึก แค่เพียงหญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยก็ทำให้คุณอาหนุ่มถึงกลับสะดุ้ง นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่เคยให้ผู้หญิงอื่นมานอนเคียงข้างกับเขาบนเตียงเดียวกันแบบนี้เต็มที่เสร็จภารกิจแล้วก็แยกย้ายแต่คืนนี้เขากลับได้นอนกอดคู่หมั้นของเขาในแบบไม่ได้ตั้งใจ
“อื้อ...” ร่างเล็กขยับแค่เพียงเล็กน้อยอีกครั้งแต่กลับทำให้คุณอาหนุ่มร้อนฉ่าไปทั้งตัวเธอกำลังบดเบียดเข้าหาร่างกายใหญ่คล้ายกับอยากได้ไออุ่น ซึ่ง่หัวค่ำเธอเมามากแล้วยังบ่นว่าร้อน ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว
“หนูหอมคะ หนูหอม” เขาจำเป็ต้องเรียกเธอเพราะคนตัวเล็กขยับบดเบียดเข้ามาจนเขาจะตกเตียงแล้วแถมเนื้อตัวนุ่มนิ่มหอมกรุ่นของเธอยังเย็นเฉียบนี่ขนาดเขากอดเธอไว้แล้วห่มผ้าให้นะ แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะยังอุ่นไม่พอ
“หนูหอมคะ อาร้อน...”สำหรับต้นหอมอุณหภูมิห้องประมาณนี้เธออาจจะหนาว แต่สำหรับคุณอาหนุ่มจัดว่าร้อนยิ่งยัยหลานสาวของเขาไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยสักชิ้นแบบนี้คุณอาอย่างเขาจะทนไหวได้ยังไงนอกจากจะร้อนเพราะอุณหภูมิในห้องแล้วยังร้อนรุ่มอีกด้วย
เสียงเรียกข้างๆหูของต้นหอมทำให้เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาถึงจะมึนๆงงๆอยู่บ้างก็ตาม
“ใคร!” เธอลุกขึ้นมานั่งทันที
“อาเองค่ะ”คุณอาหนุ่มเอื้อมมือไปเปิดไฟที่หัวเตียงทันใดนั้นภายในห้องก็มีแสงสว่างขึ้นมาจนเห็นหน้าเห็นตาของอีกฝ่ายแล้วก็เห็นเรือนร่างอวบอิ่มของหญิงสาวตรงหน้าด้วยซึ่งดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะยังไม่รู้ตัว ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของเธอไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยสักชิ้น
“คุณอา! คุณอามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”หญิงสาวเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงใ
“ก็หนูหอมเมา ห้องของหนูหอมก็ล็อคอาก็เลยพามานอนที่ห้องของอา” อากาศเย็นๆด้วยเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ภายในห้องทำให้หญิงสาวก้มลงสำรวจตัวเอง แล้วก็พบว่า...
“ว๊าย!! คุณอาทำอะไรหอมคะ”เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดเนื้อปิดตัวเอาไว้ แต่ดูเหมือนว่ามันไม่ทันแล้ว
“อาไม่ได้เป็คนถอด”เขารีบบอกก่อนที่เธอจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้แต่ตอนที่เธอถอดเขาก็ไม่ได้คิดที่จะห้าม
“หอมไม่เชื่อ!”
“เสื้อผ้าของหนูหอม หนูหอมเป็คนถอดเองเห็นบ่นว่าร้อน อาแค่กอด” จบประโยคของคุณอาหนุ่มทำให้หญิงสาวเม้มปากแน่น...หรือว่าจะจริง! เพราะเธอเคยเมาครั้งหนึ่งแล้วก็ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดแบบนี้แต่ดีที่ครั้งนั้นเธอถอดในห้องนอนของตัวเอง
ส่วนคำพูดสุดท้ายที่บอกกับเธอว่า...อาแค่กอด เธออยากจะกรี๊ดเสียงดังๆเพราะนั่นมันแปลว่าเขาคงไม่ได้ทำแค่กอดแต่อาจจะได้จับด้วย...งื้อหอมเอ่ยแล้วทีนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
“อาแค่กอดจริงๆนะ อย่างอื่นอายังไม่ได้ทำ”เขาย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น กลัวว่าเธอจะเข้าใจผิด
“หอมจะกลับห้อง”เธอกำลังจะขยับก้นหนีเพื่อที่จะลงจากเตียง แต่กลับถูกคุณอาหนุ่มคว้าแขนของเธอเอาไว้ก่อนจนเธอต้องเบนหน้ามามองมือของเขาที่กำลังจับมาที่แขนของเธอ
“หนูหอมกำลังกลัวอาใช่มั้ย”ต้นหอมเม้มปากแน่น...เธออายมากกว่า
“หอมจะใส่เสื้อผ้าค่ะ” เธอไม่ยอมตอบคำถามของเขาแต่เลือกที่จะบ่ายเบี่ยงไปเื่อื่นแทน ตอนนี้ถ้าหากไฟในห้องสว่างพอคงจะได้เห็นใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยอาการเขินอาย
“ยังไม่ต้องใส่ เราควรจะคุยกันให้รู้เื่ก่อน”ใส่ก่อนแล้วค่อยคุยไม่ได้เหรอ...หญิงสาวค้านในใจเสียงดัง แต่ไม่กล้าพูดออกมา
“เื่อะไรคะ”เพราะตอนนี้เื่ที่เธอคิดอยู่ในหัวมันเยอะมาก ไหนจะเจอเื่เมาแล้วถอดเสื้อผ้านอนอีกตกลงคุณอาอยากจะคุยกับเธอเื่อะไรกันแน่
“ทุกเื่...”ดวงตาดุมองมาที่เธอจนต้นหอมต้องก้มหน้าหลบตาแต่ก็ยังคงกำผ้าห่มที่ปกปิดเรือนร่างของเธอเอาไว้แน่น
“...........” หญิงสาวเม้มปากแน่นอีกครั้งเธอทั้งเขินทั้งอาย แล้วทุกเื่น่ะมันเื่อะไรบ้างล่ะ
“หนูหอมรังเกียจอามั้ย”ต้นหอมส่ายหน้าให้เป็คำตอบ เธอไม่ได้รู้สึกแบบนั้น แต่ก็ยังคงนั่งก้มหน้าอยู่กิริยาของต้นหอมทำให้อัคราฟจับคางมนของเธอเชยขึ้นเพื่อให้เธอมองมาและสบตากับเขาเอาไว้
“แล้วเมื่อวานทำไมถึงกลับบ้านมืดรู้มั้ยว่าข้างนอนมันอันตราย อาเป็ห่วงหนูหอมแทบแย่”ประโยคที่เขาพูดและน้ำเสียงที่เขาสื่อออกมาทำให้ต้นหอมรู้สึกว่าเขาเป็ห่วงเธอจริงๆ
“คุณอาเป็ห่วงหอมเหรอคะ”ดวงตาดุสีฟ้าที่กำลังสบตากับเธออยู่ตอนนี้นั้น ทำให้ต้นหอมรู้สึกตื่นเต้นตอนนี้หัวใจของเธอมันกำลังเต้นโครมคราม เธอไม่สามารถบังคับหัวใจของตัวเองให้เป็ปกติลงได้
“อาเป็ห่วงหนูหอมมากอาอยากจะออกไปตามหาแต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปตามที่ไหน คุยกับคนในบ้านก็ไม่รู้เื่”
“หอมขอโทษค่ะ ต่อไปหอมจะไม่ทำแบบนี้อีก”
“แล้วหนูหอมเป็อะไร ทุกข์ใจเื่อะไรบอกอาได้มั้ย” น้ำเสียงอ่อนโยนของเขาทำให้ต้นหอมรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก
“หอมแค่ไม่รู้ว่ากลับมาแล้วจะมองหน้าคุณอายังไง”เธอแค่สับสน ตอนแรกก็ว่ากลัว ต่อมาทั้งเขินทั้งอาย บอกเลยว่าทำตัวไม่ถูกเลยจริงๆ
“หนูหอมอย่ามองอาเป็คนแปลกหน้าได้มั้ย”เหมือนเขาจะรู้ความคิดของเธอ
“หอม...ขอโทษค่ะ”
“รู้มั้ย เด็กดื้อต้องโดนลงโทษ”คุณอากำลังจะทำอะไรกับเธอกันแน่เพราะใบหน้าของเขาตอนนี้ไม่เหมือนคนที่กำลังจะลงโทษเธอเลยสักนิดเขายิ้มบางๆส่งมาให้สายตาคมกวาดมองเรือนร่างของเธอชนิดที่ว่าอยากจะจับเธอกินมากกว่าทำโทษ
“...........” สายตาของเขาทำให้เธอเขินต้นหอมจึงเบนหน้าหลบสายตาของเขา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอม
“หนูหอมเซ็นชื่อยอมเป็ของอาแล้ว”พูดจบคุณอาหนุ่มก็สอดมือเข้าไปที่ท้ายทอยของหลานสาวแล้วโน้มใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาลงไปประทับจูบอยู่บนริมฝีปากอวบอิ่มของเธอทันที
19K
