•2•
3 เดือนผ่านไป..
หลังผ่านเื่ราวในคราวนั้น ได้แนะนำน้องต้นน้ำสมาชิกใหม่ ให้พวกาุโได้ทำความรู้จักกันเป็อย่างดี ร้านอาหารแห่งนี้สร้างบรรยากาศ ที่ทำงานเปรียบเสมือนดั่งกับครอบครัวก็ไม่เกินจริง! อยู่ร่วมกันอย่างอบอุ่น ฟังเหตุผลร่วมกันทุกครั้งในพื้นที่ประชุม จึงไม่เคยมีเื่ราวพวกประเภททะเลาะกันเอง หรือคิดแย่งชิงตำแหน่งภายในร้าน ต่างคนมีหน้าที่ถนัดตามความสามารถเป็ของตนกัน เจ๊ใหญ่ดุขนาดนี้ใครยังจะกล้าอีก? เห็นทุกคนตั้งใจทำงานอย่างมีความสุข เราที่เป็หัวหน้าย่อมภาคภูมิใจอยู่เสมอ! เดินสำรวจความเรียบร้อยแต่ละโต๊ะว่าพนักงานของตน จัดเตรียมพร้อมสำหรับลูกค้า ที่เข้ามาจองไว้นั้นได้ไร้ที่ติหรือยัง? สายตาพลันเหลือบเห็น การจัดโต๊ะที่ไม่เรียบร้อย จึงเข้าไปเคลื่อนย้าย ให้ไปในตำแหน่งที่มันควรอยู่ ที่ร้านอาหารนี้เปิดแบบดินเนอร์หรู จัดเตรียมโต๊ะแบบทางการ ค่าบริการเกือบหมื่นต้น ๆ ค่อนข้างเหมาะสำหรับคนมีฐานะมาใช้บริการ มีลูกจ้างเพียงแค่ 10 คน ไม่ได้จ้างคนเยอะ อะไรเล็กน้อยต้องช่วยเหลือเหล่าลูกน้อง เพื่อไม่ให้เขาเหนื่อยเกินจนต้องถอดใจอยากลาออกกัน ทั้งนี้ทั้งนั้น ร้านต้องดูดีอยู่เสมอ ทำให้ลูกค้าเกิดความพอใจ หลังจากดื่มด่ำบรรยากาศได้อย่างมีความสุข แล้วกลับมาใช้บริการซ้ำอีก! เมื่อเดินมาในห้องครัว ต้องรับฟังปัญหาชีวิตลูกน้องสุดเก่ง เธอทำหน้าที่เป็เชฟในร้านนี้ ทำสีหน้าราวกับรู้สึกผิด ต่อนายจ้าง
พลัส : คุณมรกต! สิ้นเดือนนี้.. ขอลาออกคลอดลูกนะคะ หรือจะเป็เดือนหน้าแทนก็ได้ค่ะ! กลัวว่าร่างกายจะไม่ไหวแล้วค่ะ! ในท้องเข้า 5 เดือนแล้ว! ในใจอยากอยู่ต่อ แต่ต้องพักฟื้นหลังคลอดอีก กลัวคุณเสียเวลาจ่ายเงินเดือน อย่างเปล่าประโยชน์ ก่อนหน้านี้ช่วยปิดหนี้บ้าน ก็ซาบซึ้งจนไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรดีแล้วค่ะ! ขอบคุณที่มอบโอกาสดีเช่นนี้ ช่วยเหลือกันอย่างเต็มที่มาโดยตลอดค่ะ!
พูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา พร้อมน้ำใสเอ่อรอบดวงตา
มรกต : จะลาออกทำไมกัน? แค่ลาคลอดบุตร! ใช้หนี้หมดแล้ว เลยคิดจะทิ้งกันอย่างงั้นล่ะสิ! เชอะ!
แสดงทีท่าแง่งอนใส่ ตั้งใจแกล้งลูกจ้างคนดี
พลัส : ไม่งอแงสิคะ! เอาอย่างนี้! คุณมรกตไปติดป้าย รับสมัครเชฟคนใหม่ก่อน หากยังไม่มีใครจะช่วยทำต่อดีไหมคะ? แต่คงไม่กระฉับกระเฉง เหมือนตอนยังไม่ได้ท้องนะ เกรงใจคุณค่ะ!
เธอสวมกอดเ้านาย ออดอ้อนพูดน้ำเสียงนุ่มนวล
มรกต : ล้อเล่นน่ะ! ท้องไปแล้วนี่! หวังแค่เ้าตัวเล็กออกมาได้ มีสุขภาพแข็งแรงเพียงพอแล้ว เงินทำคลอดพอไหม? อย่าทำให้ตัวเองลำบากรู้ไหม? อีกอย่าง! ช่วยเขียนสูตรอาหารไว้ให้ชัดเจนด้วย เผื่อเชฟคนใหม่ทำไม่อร่อย จะได้ไม่ต้องปิดร้านนี้ เธอก็รู้ฉันเปิดร้านนี้เพื่อเป็ธุรกิจ แต่ทว่า..
หยุดชะงักลง ทำสายตาเศร้าสร้อย
พลัส : ทำอาหารไม่เป็! เข้าใจค่ะ! คงจะทำใจให้ร้านมันปิดไม่ได้เหมือนกัน ความทรงจำเยอะมากขนาดนี้ นึกถึงวันแรกที่คุณรับฉันมาทำงานอยู่เลย ตอนนั้น! ลูกจ้างยังไม่เยอะมีแค่เราสองคนแทบจะตีกันตาย เมื่อให้คุณช่วยทอดไข่ดาว แต่ทำไข่ไหม้ไปหลายฟองเชื่อไหมคะ? ตอนนั้นฉันตั้งใจจะหนี! เ้าของร้านที่ไม่มีประสบการณ์ ในการทำอาหารอย่างคุณเลย! สุดท้ายก็เห็นคุณ พยายามฝึกทอดไข่ คงจะเป็ทั้งคืน เพราะเปิดร้านมาเห็นคุณนอนบนพื้น เอาใบหน้าเกยบนเก้าอี้ตัวนั้นอยู่ และเจอไข่ดาวหลายสิบใบวางเรียงบนถาด แถมต้องพาคุณ ไปตั้งโต๊ะขายข้าวอยู่ในตลาดอีก เพราะร้านเราไม่มีลูกค้าเข้ามาสักคน! นึกแล้วยังขำอยู่เลยค่ะ! เื่เงินทำคลอด ถ้าขาดจะมาขอความช่วยเหลือค่ะ! มีเก็บไว้อยู่ 2 หมื่น ของแฟนอีก 3 หมื่น คงพออยู่แล้ว ตั้งใจคลอดโรงพยาบาลรัฐฯจะได้ถูกค่ะ! เพราะไม่รู้เด็กน้อย ต้องใช้เงินอีกกี่ล้านกว่าจะโต!
มรกต : พอคลอดแล้ว! รอลูกหย่านมอย่าลืมกลับมาล่ะ! ที่นี่ยินดีต้อนรับเธออยู่เสมอนะ รู้ไหม?
พนักงานสาว โอบกอดเ้านายตนอย่างสุดซึ้ง เพราะพวกเขาทั้งสองคนเรียกได้ว่า.. เป็ผู้บุกเบิกร้านแห่งนี้มาตั้งหลายปี ถึงขั้นมีเงินช่วยร่วมลงทุนเล็กน้อยอีกด้วย แต่เมื่อตั้งครรภ์ ร่างกายจึงต้องระมัดระวัง เพราะห้องครัวหากมีน้ำเลอะ ก็สุ่มเสี่ยงอันตรายได้ทุกเมื่อ เธอเข้าใจลูกจ้างเป็อย่างดี จึงไม่ได้คิดรั้งให้อยู่ต่อ เคารพในการตัดสินใจ ความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นของเธอเอง ทำให้ลูกน้องรักใคร่จนไม่คิดจะทิ้ง แต่คนเราต้องเดินไปข้างหน้าเสมอ เอาล่ะ! ต้องติดป้ายประกาศหาลูกจ้าง เพิ่มอีกครั้ง! ยืนเขย่งติดป้ายอยู่หน้าประตู กระจกใสบานใหญ่ ไม่รู้จะมีคนใหม่ โผล่มาช่วยนางฟ้าตัวน้อย อย่างฉันคนนี้ได้เมื่อไหร่ ? ยืนเอียงคอมองอยู่สักพัก ก่อนล็อกแม่กุญแจปิดร้านอย่างดี ขับรถหรูของตนเอง กลับบ้านไปพักผ่อน..
ชายหนุ่มรูปงาม! ที่ชอบใช้กล้องส่องทางไกล เป็งานอดิเรกใหม่ ราวกับโรคจิตเฝ้าคอยมองร้านอาหารหรู อยู่ฝั่งตรงข้ามโชว์รูมรถ จากชั้นบนในห้องทำงานของตนเอง หมุนปรับขนาดเลนส์กล้อง เพื่อมองได้ชัดเจนยิ่งขึ้นกว่าเดิม! ให้เห็นสาวสวยร่างบอบบาง ติดป้ายกระดาษอะไรสักอย่าง! หน้าประตูร้าน คงประกาศหารับสมัครพนักงานเพิ่ม อย่างแน่นอน! จากที่สำรวจทั้งเดือนนี้ ร้านเธอคงยังไม่เจ๊งหรอก! ลูกค้าพากันเข้าใช้บริการ ติดต่อถี่ยิบอยู่หลายครั้ง หารเฉลี่ยราคาต่อโต๊ะ ยังไงก็คงมีกำไรพอควร ถึงเวลาแล้วสินะ! เขากระตุกยิ้มเ้าเล่ห์ สั่งให้ลูกน้องคนสนิทลงไปดูว่า.. เธอกำลังหาลูกจ้าง ตำแหน่งงานอะไร? ใช้เวลาเพียงไม่นาน ลูกน้องเข้ามารายงาน พยักหน้ารับรู้ ก่อนยกมือขึ้นโบกสะบัดไล่ให้ออกไป นิ้วมือเรียวเคาะบนโต๊ะ พลางคิดไปเรื่อยเปื่อยอมยิ้มหวานฉ่ำ เร่งกดโทรสั่งงานลูกน้องแต่ละคน ให้ทำตามหน้าที่อย่างเคร่งครัด เพราะั้แ่วันพรุ่งนี้เป็ต้นไป เขาคิดวางแผนเข้าไปทำงานอยู่ร้านอาหาร เป้าหมายคือ.. หาลูกสะใภ้ไปอวดพ่อแม่! เบื่อหน่ายที่ทั้งคู่นั้นชอบพากัน ไปออกทริปฮันนีมูน จนลืมลูกชายคนนี้หมดแล้ว! ปีหนึ่งมี 365วัน ไปต่างประเทศเกือบ 300วัน มอบงานให้สืบทอดต่อ เรียกได้ว่าทิ้งลูกชายคนนี้เลยดีกว่า! แถมยังคิดไล่ให้ไปหาภรรยาเป็ของตนสักที! จะได้ไม่รู้สึกเหงา! คำถามคือ.. ผมจะหาเวลาว่างมาจากไหนก่อน? ไม่รู้ว่าเธอลืมกันหรือยังนะ? ระยะเวลาตลอด 3 เดือนมานี้! เห็นนัดผู้ชายออกเดตเสมอเมื่อมีโอกาสว่าง ถึงแม้ว่า.. เธอจะไปเจอคนที่ถูกใจแล้วก็ตามที! ผมจะต้องทำให้เธอ ตัดสินใจมาเลือกผม เป็คู่ครองในอนาคตให้จนได้ อย่างแน่นอน! หึหึ! นั่งอ่านข้อมูลส่วนตัวของเธอนั้น! อย่างกระตือรือร้นอีกครั้ง! ด้วยหัวใจที่ฟูฟ่อง ั้แ่ที่เจอกันโดยบังเอิญ ก็ส่งลูกน้องตามสืบค้น จนเข้าใจที่เธอหาผู้ชายในอุดมคติอย่างต่อเนื่อง เพราะไม่อยากมีชีวิตอยู่ลำพัง หวังสร้างครอบครัว ซึ่งผมเองก็ยังไม่มีใครเหมือนกัน ส่วนตัวแล้วเฝ้าฝันมาตลอด อยากเจอคนที่.. สามารถมอบใจรักมั่นคงได้อย่างถาวร เหมือนพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดขนาดอายุ 60 กว่ากันแล้ว ยังรักกันหวานชื่นมื่น จนผมเองต้องอิจฉาตาร้อน ตามระเบียบไปด้วยเลย! แต่ทั้งคู่นอกจากเล่าให้ฟังว่า.. เป็รักแรกกัน ยังบอกอีกว่า.. กว่าจะรักได้มากขนาดนี้ ต้องผ่านอุปสรรค ที่เป็บททดสอบค่อนข้างสาหัส ผมเอง! ยังหวังลม ๆ แล้ง ๆ ฟ้าอย่าได้พิสูจน์ รักแท้ครั้งนี้ให้ยากเกินควร..
หลังจากเดินช่วยลูกน้อง เตรียมอุปกรณ์วางบนโต๊ะ อย่างปกติเช่นเคย! สายตาที่จดจ่อกับงานในมือตรงหน้านี้ ต้องหันขวับไปมองต้นเสียงในทันที!
' มาสมัครงาน เป็เชฟครับ! '
โทนเสียงนุ่มลึกละมุนละม่อม เอ่ยทักทาย ให้ความรู้สึกเหมือนเคยว่า.. ได้ยินมาจากที่ไหน ก่อนหน้านี้สักแห่งหนึ่ง แต่กลับจำไม่ได้ว่าเป็ที่ไหน? ยิ้มแย้ม แสดงความเป็มิตร ให้ร่างสูงโปร่ง ที่กำลังเดินเยื้องย่างเข้ามาใกล้เกือบถึงตัวอยู่แล้ว!
มรกต : สวัสดีค่ะ! เคยมีประสบการณ์ จากที่อื่นมาก่อนไหมคะ? นั่งรอคุยกันได้เลยค่ะ! รอสักครู่นะ จะหยิบแบบฟอร์มใบสมัครงานมาให้กรอกค่ะ!
น้ำเสียงร่าเริง ต้อนรับคนตั้งใจมาสมัครตำแหน่งนี้
หลังจากไปหยิบแผ่นกระดาษ มาให้คนสมัครเรียบร้อยแล้ว จึงเดินไปเรียก พลัส จากห้องครัว เข้ามาช่วยคุยแทน เพราะตนเองไม่รู้! รายละเอียดปลีกย่อยต่าง ๆ ในตำแหน่งงานของการเป็เชฟ! รู้แค่ผิวเผิน หลัก ๆ ที่ยอมจ่ายค่าแรงแพงคือ.. เขาต้องคำนวณ ค่าใช้จ่ายวัตถุดิบ ในการทำและคิดสูตรอาหาร เป็คนกระจายงานให้ลูกน้อง ภายในห้องครัว ต้องสามารถเรียกประชุมแทนได้ เวลาฉันไม่อยู่ คอยตรวจสอบความสดใหม่ของวัตถุดิบ ที่นำมาประกอบอาหารและชิมรสชาติ ก่อนลูกค้าทุกจาน! ว่ามันได้มาตรฐาน จนทำให้ลูกค้าพึงพอใจได้ไหม? คอยควบคุมพนักงานดูแลร้านให้เป็ระเบียบ มากยิ่งขึ้น อารมณ์เหมือนเ้าของร้านอีกคน! จึงเรียกคนตำแหน่งเก่ามาส่งมอบงานหรือประเมินแทน มันคงจะดีกว่าต้องพูดเอง! แค่รอคุยเื่ค่าแรงงานอย่างเดียวเพียงพอแล้ว หลังเดินไล่ตามโต๊ะอาหาร ดูความเรียบร้อยพร้อมให้ลูกค้าเข้ามาใช้บริการ พลัสจึงเดินมา แจ้งเื่ค่าจ้างที่เขาไม่ยอมเรียกร้อง จนต้องขมวดคิ้ว
พลัส : ลองเสนอให้ 30,000/เดือน ราวกับเขายังไม่พอใจค่ะ! ซึ่งไม่รู้้าประมาณเท่าไหร่? คุณมรกตไปเจรจาแทน เขาน่าจะเปลี่ยนใจ หันมาร่วมมือยอมทำงานให้ทางเราได้ อย่างเต็มใจนะคะ
พูดเสียงเจื้อยแจ้ว
พนักงานคนดี กล่าวมาเชิงขอร้อง ทำได้แค่พยักหน้า เดินเข้าไปหาเ้าสมาชิกใหม่ ที่กำลังนั่งเล่นตัวอยู่ ยังไม่ทันเห็นคุณภาพของเนื้องานเลย แต่ถึงกระนั้นก็ตาม หากเขามีข้อเสนอหรือเงื่อนไขอะไรแค่ไหน คงยากที่จะปฏิเสธ! เพราะตำแหน่งนี้ หาคนมาสมัครยากพอสมควร แม้จะฐานเงินเดือนสูง ยังต้องบริหารทั้งงานและบุคลากรให้เป็ระเบียบ อีกทั้งเ้าของร้าน ที่ทำอาหารไม่ได้เื่ขนาดนี้ คงมีแต่คิดหนักกัน นั่งนิ่งจ้องมองรอยยิ้มหวานละมุน ราวกับว่าตกอยู่ในภวังค์จิตแห่งความลุ่มหลง ของความหล่อเหลาเขาแล้ว! ดึงดูดมากกว่าผู้ชายที่ฉัน เคยออกเดตมานับครั้งไม่ถ้วนอีก! ั์ตาสีน้ำตาลทำให้มีเสน่ห์ ขนตาเรียงยาวทำให้งามกว่าผู้หญิง คิ้วเข้มดกหนา จมูกโด่งเป็สัน ปากบางสวย ไม่ว่ามองอย่างไร? ช่างไร้ที่ติเสียจริง! รู้ตัวอีกครั้งเมื่อเขาเอ่ยขึ้นมา
' คุณครับ! ได้ยินเสียงผมไหมครับ? '
โทนเสียงนุ่มลึกละมุนละม่อม ทำให้เผลออมยิ้มหวานอย่างเขินอาย เพราะมัวจ้องหน้าเขาตาไม่กะพริบ ไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ! จนต้องเม้มริมฝีปากเอ่ยถามเขากลบเกลื่อน
มรกต : ไม่ทราบว่า.. คุณชื่ออะไรคะ?
มองเขาอย่างตั้งใจเพื่อรับฟังคำตอบ
' เพทายครับ! '
คุ้นหูชะมัด! นึกไม่ออกเลย เคยได้ยินจากที่ไหน?
มรกต : พวกเรามาเข้าประเด็นที่สำคัญดีกว่าค่ะ! ไม่ทราบว่า.. คุณ้าเงินเดือนเท่าไหร่คะ? ถึงจะยินยอมมาร่วมงานกันได้ หลังจากดูเอกสาร ไม่ว่าจะเป็วุฒิการศึกษาจบหลักสูตรมาโดยตรง แถมเกียรตินิยมอีก! คงต้องเก่งมากอย่างแน่นอน! ซึ่งถ้า้าค่าแรงเกิน 40,000 คงไม่สามารถให้คุณได้ค่ะ! คงแอบรู้สึกอยู่ภายในใจลึก ๆ เสียดายคนแบบคุณ! ร้านของเราเปิดแบบจองล่วงหน้า คาดการณ์ไม่ได้หรอกว่าลูกค้า จะเข้ามาเกิน 20 โต๊ะ ทุกวันหรือเปล่า? เอาอย่างนี้ดีไหมคะ? ขอเสนอแบ่งรายได้ 1% จากรายรับของร้าน คุณคิดเห็น อย่างไรดีคะ?
พูดน้ำเสียงสดใส ชักชวนคนตรงหน้าให้ตอบรับ
เพทาย : ผมมีข้อเสนอ 2 ข้อ ไม่รู้ว่าคุณจะยอมรับไหม? เริ่มต้นส่วนแบ่งที่ 3% ครับ! หากรายได้ดี ผมยินดีร่วมลงทุนกับคุณ โดยช่วยเหลือกระตุ้นยอดขายและเป็เ้าของร้านบริหารร่วมกันได้ ผมไม่ได้เดือดร้อนเื่เงินครับ ผมแค่อยากทำในสิ่งที่ชอบด้วยความรัก แอบใเล็กน้อย ที่เ้าของร้านทำอาหารไม่เป็เลยสักอย่าง เห็นแก่ที่คุณ้าคนงานอย่างเร่งด่วน ผมยินดีช่วยครับ! ค่าแรงผมขอแค่ 20,000 เพียงพอมากแล้วครับ! ที่เรียกน้อยเพราะเห็นใจคุณนะและยังมั่นใจการบริหาร กระจายงานให้บุคลากรภายในร้านของคุณ ได้อย่างคุ้มค่าเงินจ้างไม่มีทางสูญเปล่า อย่างแน่นอนครับ!
โทนเสียงนุ่มลึกละมุนละม่อม พร้อมรอยยิ้มหวานส่งมอบมาให้ แค่เห็นก็เล่นทำคนคุยใจสั่นระรัว
มรกต : แล้วเงื่อนไขอีกข้อของคุณคืออะไรคะ?
683
