เลี้ยงผีไว้ทำผัว
ตอน โดนของ
ในสมัยโบราณนั้นกลุ่มคนเล่นของและคาถาอาคมจะมีการปล่อยของออกไปทำร้ายคู่แข่งเพื่อวัดระดับวิชาตัวเอง หรือไม่ก็ตัดทางทำกินของคู่แข่งที่รับดูหมอและทำเส่นห์ต่างๆ บางรายที่วิชาอ่อนหัดเมื่อโดนของคู่ต่อสู้อาจทำให้ถึงตายไปเลยก็มี เช่นนั้นก็ไม่ใช่การเขม่นทำร้ายกันแบบตรงๆซึ่งหน้า บางทีผู้ปล่อยของอาจยังไม่รู้จักคนตายเลยด้วยซ้ำไป เพียงแต่อาคมหรือผีสางที่เลี้ยงไว้มันออกไปหาเป้าหมายเอง นอกเสียจากว่าจะเป็การจ้างทำของใส่ให้ตาย แบบนั้นลูกค้าจะล็อคเป้าหมายเลยว่าจะให้เสกของเข้าท้องผู้ใด
ปัจจุบันการปล่อยของแทบไม่มีเหลือ เว้นแต่เสียว่ายังมีหมอเขมรที่รับดูดวง เขาเพิ่งมาปักกลดนอนที่ป่าช้าวัดร้างซึ่งตั่งอยู่หลังวัดใหม่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำนี่เอง
หมอขมังเวทย์คนนี้เดินทางไปทั่วเพื่อรับทำเสน่ห์ให้คนรักกัน ทำของให้ผัวเมียเลิกกัน ดูดวง และต่อชะตาต่างๆ วิชาของเขาร้ายกาจมาก ขนาดการต่อชะตาคนใกล้ตายคนนึงยังต้องใช้ชีวิตคนบริสุทธิ์อีกคนมาแลกกัน เมื่อเสร็จพิธีแล้วคนใกล้ตายจะฟื้น แต่ดวงคนที่โดนเอามาแลกนั้นจะถึงฆาตและตายโหง เรียกได้ว่าเป็วิชามนต์ดำที่เลวร้ายเอามากๆ
คืนนี้เป็คืนวันพระ แม่หมอหน้าอ่อนกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ข้างล่างบ้านไม้เรือนไทยที่รกไปด้วยไม้ดอกและไม้ประดับ เด็กชายชุดไทยกับเด็กหญิงชุดไทยนั่งพับเพียบอยู่ชานบ้าน คนนึงตีระนาดอีกคนสีซอบรรเลงเพลงไทยโบราณที่ไพเราะจับใจ
ขณะที่แนนเดินมารดน้ำกิ่งต้นตะเคียนที่เอามาปลูกไว้ตามคำสั่งของเ้าแม่ตะเคียนทองสองร้อยปี ก็ปรากฏหญิงสาววัยกลางคนในชุดผ้าไหมสีทองกับผ้าซิ่นสีเหลืองอร่ามลอยออกมา หล่อนขยายตัวจากเล็กเท่าฝ่ามือเป็ใหญ่โตสูงสง่ากว่าเด็กสาวตรงหน้า
"แม่มาแล้วเหรอ ฮิ! ๆ" แนนทิ้งบัวรดน้ำแล้วโผกอดเ้าแม่ราวกับว่าหล่อนเป็พี่สาวคนสวยของเธอที่คลานตามกันออกมาจากท้องแม่
"ไปรำป่ะ" เ้าแม่กำข้อมือเล็กๆบีบและลากเด็กสาววิ่งขึ้นเรือน ทั้งสองฟ้อนรำกันโดยแนนเลียนแบบท่าจากเ้าแม่
"บ๊ะ! รู้สึกกระชุ่มกระชวยเหมือนตอนกรุงศรีเลยโว้ย" ผีนักรบหนุ่มเอ่ยก่อนจะเดินมาร่วมรำวง เขาสวมเพียงโจงกระเบนสีแดงและเปลือยท่อนบนที่ล่ำกล้าม
"มารำสิวะพวกเอ็ง นั่งโง่เป็หมาแดกอยู่ได้"
"ไม่เอาอ่ะ เต้นไม่เป็" ผีหนุ่มออฟฟิศ
"ข้าช่วยตีกลองละกัน" ผีนักดนตรีถือหม้อกับกะละมังพลาสสติกมานั่งนีกลองอยู่ข้างๆกุมารทองน้อยทั้งสองตน
ผีทหารพรานถือปืนยาวมาดีดเป็กีตาร์และยืนโยกไปมา ผีดาราเต้นท่าเคป็อบ ผีหนุ่มตี๋ยืนปรบมือ ผีนักศึกษาเต้นมั่วๆไม่ได้จังหวะ ราวกับคนเมา
ฟ้าว! ๆ จู่ๆแสงเขียวก็พุ่งลงมาบนฟ้าเหมือนดาวตก แต่พอเพ่งตามองลูกไฟเขียวดีๆแล้วมันกลับเป็หัวผี
ตูมมม! ลูกไฟตกบนหลังคาเรือนไทย ตัวบ้านนั้นไม่เป็อะไรเลย แต่พลังคุณไสย์กระแทกผีทั้งเจ็ดตนกระเด็นตกบ้าน โอย! ๆ ๆ แต่ละคนกระอักเืออกปากออกจมูก
เ้าแม่ที่โฉบมายืนบังหลังให้แนนก็ยังมีเืซึมออกปากสีชมพูเรียวบาง
พล๊าง! ๆ กุมารทองเหมือนจะมีเกราะใสๆรอบตัว พอโดนอมคมหัวผีกระแทกใส่ก็เกิดเสียงแตกเหมือนแก้วร่วงกระทบพื้น
ร้อน! ๆ ๆ ๆ เด็กชายเด็กหญิงวัยอนุบาลในชุดไทยลุกยืน เอาสองมือปัดเนื้อตัว
ฮึ่มมม! เ้าแม่หันมามองหัวผีและขบฟันด้วยความโมโหจนหน้าเรียวคมสั่นเทา หล่อนวิ่งเข้ามาหาหัวผีสีเขียวที่หล่นลงมาจากหลังคาแล้วง้างเท้าเตะมันลอยละลิ่วข้ามแม่น้ำไป
"มีคนสั่งของมาบ้านเราพี่" กุมารีหญิงเงยหน้าเอ่ย กุมารทองชายพนมมือ จู่ๆปรากฏดาบยาวที่สามารถยืดขึ้นฟ้าได้ในกำมือ
ฟ้าว! ๆ ๆ ๆ คราวนี้หัวผีลอยข้ามแม่น้ำมาอีกรอบ มันมากันสี่ตัวในสภาพลูกไฟลุกท่วม พุ่งเป็สายมาราวกับะุปืนใหญ่
ฉับ! กุมารทองฟันหัวนึงกระจุยเหนือหลังคาบ้าน
ซู๊ดดด! กุมารีเงยหน้าอ้าปากสูดก้อนเมฆเข้าท้องแล้วขยายตัวใหญ่เท่าตึกสิบชั้น เธอง้างมือตบสองหัวแตกกระจุยขณะที่ผีทั้งเจ็ดลอยมาช่วยกันจับอีกหัวนึ่งที่กำลังพุ่งลงมาใส่แนน
โอ๊ย! ๆ ร้อน ๆ ๆ เหล่าผีหนุ่มโดนไฟลวกลุกท่วมตัวจนเสื้อผ้าไหม้
เ้าแม่ดึงผ้าสไบทองที่ห่มเฉลียงบ่าออกมาโบกวนๆเป็วงกลม วูบ! ๆ ๆ ปรากฏเกิดพายุลูกใหญ่หอบเอาหัวไฟลอยปลิวกลับไปยังป่าช้าตรงข้ามแม่น้ำใหญ่
"อยู่เฉยไม่ได้แล้ว มันกะเอาให้ตาย" เ้าแม่เอ่ยแล้วลอยพุ่งขึ้นสูง ลอยข้ามแม่น้ำไปทางวัดร้าง
"หล่อนไม่ไหวแน่ฮะ" เด็กชายหันมาบอกแนนแล้วถือดาบยืดยาวลอยตามไปอีกคน
"พี่รีบไปตามใครมาช่วยอีกนะ" เด็กหญิงเอ่ยแล้วก้าวเท้าข้ามแม่น้ำไปด้วยร่างกายที่ใหญ่ั์
"ทำยังไงดี" แนนหันมามองอีกเจ็ดหนุ่มที่ตัวเปลือยเปล่าเพราะเสื้อผ้าไหม้ไปหมด
"ไปรุมมันสิ" ผีนักรบ
"มันจะรุมเราน่ะสิ ที่ป่าช้าไม่รู้มีอีกกี่ตน" ผีทหาร
"เกินร้อยแน่ๆ" ผีหนุ่มออฟฟิศ
"แต่สามคนนั้นไม่น่าไหวนะ เอายังไงดีห๊ะ" แนนพึมพำ
"เดี๋ยวข้าไปเกณฑ์เพื่อทหารที่ยังไม่ได้ไปผุดไปเกิดช่วยยิงมัน" ผีทหารเอ่ยแล้วถือปืนลอยหายไป
"เอางี้ ตอนพี่ตายน่ะแนน จำได้ไหมที่วัดมีั์เขียวสองตน ตัวใหญ่ๆถือกระบอง" ผีพี่อัฐ
"อือ น่าจะไปเชิญมาได้นะเจ๊" ผีนักศึกษา
"แต่ฉันต้องไปด้วยตัวเอง ที่เหลือไปช่วยเด็กๆก่อนเลย"
แนนเอ่ยแล้วคว้ากุญแจรถวิ่งลงเรือนไทย เธอรีบขับรถไปที่วัดในเมืองในเวลาดึกสงัด ผีที่เหลือลอยไปช่วยเ้าแม่และกุมารทองที่กำลังต่อสู้กับหัวิญญาผีซึ่งลอยออกมาจากหลุมฝังศพ พวกมันมีมากเสียจนทุบเท่าไรก็ไม่หมดไม่สิ้น
พวกที่มีหัวก็ยืนล้อมวงรอบหมอเขมรที่นั่งสวดคาถาอยู่ ราวๆชั่วโมงนึงกุมารทองและกุมารีทองก็หมดแรงนั่งเหงื่อท่วม ผีทหารกับเพื่อนๆก็โดนยำจนต้องถอยหนีมาหลบในพุ่มไม้ริมตลิ่ง
เ้าแม่ตะเคียนโดนสวดเรียกิญญาลงหม้อดินเผาไปเสียแล้ว (ถึงนางจะมีฤทธิ์มากแต่ก็เป็ผีตนนึง หมอเขมรจึงสามารถใช้บทสวดเดียวกับที่ใช้จับผีขังในหม้อได้) ตอนนี้ในป่าช้าเหลือเพียงผีไร้ร้ายที่โดนหมอเขมรจับเป็ทาสใช้งาน
ที่วัดใหญ่ใจกลางกรุง สาววัยรุ่นกำลังนั่งพับเพียบกับพื้นปูนที่สากและแข็ง ในมือถือธูป เงยหน้ามองรูปปั้นยักษา
"ไปช่วยผีกับลูกกับแม่ฉันทีเถอะนะ พี่ั์" แนนเอ่ย
วูบ! ๆ ๆ ๆ จู่ๆเงาเลือนลางเลื่อนเคลื่อนออกจากรูปปั้น ทั้งสองร่างก้มมองสาวที่ตัวเล็กเท่านิ้วมือและก้มหน้าท้าวสะเอวพูด
"ข้ามีหน้าที่เฝ้าของดีในวัด"
"ใช่ ธุระเ้าไม่ใช่เื่ของพวกเรา"
"แต่ว่า ถ้าพี่ทั้งสอง้าอะไรหนูยินดียกให้หมดเลยนะ ได้โปรด ขอหละ ช่วยผัว เอ๊ยผีฉันที ลูกฉันด้วย แม่ตะเคียนฉันอีก"
"หืม! ยังสวยยังสาวอยู่ มีผัวแล้วรึ" ั์เขียวตนแรกเอียงหน้าถาม
"มี ๆ เอ้ย! ไม่ มีเ้าค่ะ"
"ตกลงมีหรือไม่มี แต่ก็ช่างเถอะ" ั์อีกตนเอ่ยแล้วหันไปมองเพื่อนซี๊
ทั้งสองพยักหน้าให้กันแล้วหันกลับมาเอ่ย
"ถ้าให้ช่วย น้องยอมเป็เมียพวกเราอีกสองคนได้ไหมล่ะ หึ!"
"ใช่ ถ้ายอมหลับนอนกับพวกเรานะ จะไปช่วยตอนนี้เลย"
"โห่พี่ กระบองพี่ใหญ่ขนาดนั้น ขออย่างอื่นไม่ได้เหรอคะ เช่นน้ำแดง น้ำเขียว หัวหมู" แนนพนมมือไหว้
"ไมเอาอ่ะ เบื่อแล้ว" ั์1
"ขอเป็ผัวน้อยไม่ได้เหรอ" ั์2
"เออ เอา ก็ได้ งานนี้แม่บานก็เอาวะ ตกลงไปนะ" แนนเอามือที่พนมไหว้ลงแล้วลุกยืนท้าวสะเอวเอ่ยปาก
"เดี๋ยวสิ เพื่อความชัวร์ ต้องเอาของดีไปด้วย แปบ ๆ" ั์สองตนแบกกระบองบนบ่าแล้วเดินไปหลังวัด พวกเขากลับมาพร้อมกับหงส์ทองที่ลอยออกมาจากรูปปั้นบนหลังคาวัด วูบๆ ๆ หงส์ทองขยายตัวแล้วให้ั์ขี่หลังลอยไปในอากาศ
"รอด้วยสิ รู้เหรอว่าที่ไหน" แนนรีบขึ้นรถ ขับนำทางไปทางป่าช้าวัดร้าง เมื่อมาถึงเธอก็เจอผีทั้งเจ็ดตนกับเพื่อนผีทหารพรานโดนมัดรวบติดกันเป็แพ เ้าแม่ร้องไห้อยู่ในหม้อดิน
หึ! ๆ ๆ หมอเขมรยืนหัวเราะและกวักมือเรียกแนนให้เข้าไปหา ทว่าจู่ๆหงส์ทองก็ลอยจากกลีบเมฆขาวลงมายืนบนพื้น ั์สองตนถือกระบองวิ่งไล่ฟาดหวดผีร้ายนับร้อยๆตัว พวกมันโดนฟาดกระเด็นเป็เศษซากศพเกลื่อนพื้น เสียงร้องโอดโอยโหยหวนชวนขนลุก
หมอผีหลับตาและสวดบทอะไรบางอย่าง จู่ๆหัวผีก็ลอยขึ้นมาจากหลุมดินในสภาพหัวลุกเป็ไฟ มันกำลังพุ่งเข้าใส่แนน
ฟ้าว! ๆ ๆ นับสิบๆหัว
วืด! ๆ ๆ หงส์ทองกระพือปีก เกิดเป็ลมพายุพัดหัวผีปลิวกลับไปชนหมอเขมร โอย! ๆ ๆ มันล้มลงไปนอนร้องเ็ปในสภาพตัวลุกเป็ไฟ
กร่อด! ๆ แนนกัดฟันแล้ววิ่งไปกระทืบหมอชายแก่ๆ "อีชั่ว มืงจะเอากรูตายหรือ นี่เน่ะ! ๆ" ตุ๊บ! ตับ! ๆ
เด็กชายกับเด็กหญิงคลานมาแก้เชือกให้เหล่าผีทั้งเจ็ดและเพื่อนทหาร ั์เขียววางกระบองแล้วเอามือขุดหลุมดิน โกยร่างศพผีนับร้อยๆยัดลงดิน เอาเท้ากลบฝังแล้วยืนกระทืบหลุม
"น้องๆ รีบมาสวดสะกดิญญาก่อน" ั์1
"ไอคนนั้นเดี๋ยวพี่จัดการเอง" ั์2
แนนละจากหมอผีมานั่งสวดสะกดิญญาผีในป่าช้าให้อยู่ในหลุมแล้วทุบหม้อดินเอาเ้าแม่ออกมา ตูม! ๆ ๆ ๆ ั์สองตัวเดินมากระทืบหมอจนจมดิน ร่างของมันโผล่ขึ้นมาเพียงแค่ส่วนหัว เืกลบปาก
หลังจากทุกอย่างจบแล้วั์ก็ถามแนน "สองคนนั้นลูก ว๊าว! สวยๆนั้นเ้าแม่ แล้วคนไหนผัวน้องล่ะ"
"ก็ เจ็ดคนนั้นไง" แนนชี้ไปยังผีหนุ่มหล่อขณะที่นั่งปัดเสื้อผ้าให้เ้าแม่ตะเคียนทอง
"ห๊ะ! น้องมีผัวเจ็ดคนแล้วรึ" ั์1
"แบบนี้พี่วันทองเรียกแม่แล้วมั้งน้อง" ั์2
"แล้วตกลงหนูผิดหรือพี่" แนนเงยหน้าบ่น
"เออ เอา ก็ไม่ได้ว่าอะไร แล้วที่ตกลงกันน้องอย่าลืมล่ะ" ั์1
"ลูกไปตกลงกับเขาว่ายังไง" เ้าแม่ถาม
"ก็แค่บอกว่าจะยอมให้พวกเขาเป็ผัวน้อย"
"แบบนั้นน้อยเหรอลูก แม่ขอถามซักคำได้บ่อ" เ้าแม่ใ
"หือ! ชิบห๋าย! อะไรนะเจ๊ บานแน่ๆ หมดกันเมียเรา โอยบ้ารึเปล่า คนกับั์เนี่ยนะแนน" ผีทั้งเจ็ดตนนั่งส่ายหัว
"ผีกับคนก็ยังนอนด้วยกันได้ แบบนี้ไม่ยุติธรรมนี่หว่า" ั์1
"ใช่ แล้วคนกับั์จะเป็อะไรไป เนอะๆ น้องคนสวย" ั์2