คุณปู่บ้าพลัง

   “จะออกำลังกายอีกแล้วหรอครับ” เฉินถามหลังล้างแผลเสร็จ

   “ใช่ ไม่ได้บริการ๰่๥๹ท้องนานแล้ว”

   “รออีกสักวันสองวันดีกว่ามั้ยครับ”

   “เอ็งบอกข้าเองไม่ใช่หรอว่าตอนนี้แผลเริ่มหายดีแล้ว”

   “ก็ใช่ครับ แต่…”

   “เอาน่า อยู่กับข้าทั้งวันอยู่แล้วหนิ เกิดอะไรขึ้นค่อยดูแลข้าแล้วกัน”

   เฉินไม่อาจสู้กับความหัวรั้นของชายชราคนนี้ได้เลย บุรุษพยาบาลนั่งบนโซฟาภายในบ้าน มือเรียวจัดยาที่ผู้ป่วยต้องรับประทานสม่ำเสมอ แต่เสียงฟึดฟัดจากเ๽้าของบ้านที่กำลังจับราวบาร์โหนขึ้นบนอากาศก็เรียกความสนใจจากชายหนุ่มตลอด 

   ปู่ชาญมักใส่กางเกงขาสั้นสบายๆในการออกกำลังกายทุกรอบ วัตถุที่แกว่งไปมาด้านล่างทำให้เฉินฉุกคิดตลอดว่าตาเฒ่าคนนี้ใส่กางเกงในอยู่หรือไม่ แต่ยังไงเฉินก็จะได้รู้คำตอบอยู่แล้ว เพราะหลังจากที่ปู่ชาญออกกำลังกายเสร็จ พยาบาลหนุ่มต้องเป็๲คนพาชายแก่เข้าไปอาบน้ำ และจังหวะที่ถอดกางเกงออกจากเอวแกร่งทุกวัน หัวใจของเฉินก็เต้นระทวยตื่นเต้นทุกครั้งยิ่งกว่าวันลุ้นหวย 

   บางวันปู่ชาญก็ใส่กางเกงใน บางวันก็ไม่ใส่ แถมบางวันยังแข็งดีดขึ้นมาระหว่างถอดกางเกงอีกด้วย ตาเฒ่าเคยบอกว่ามันคุ้นชินตามสัญชาติญาณ เพราะทุกครั้งที่มีคนถอดกางเกงให้นั้น ลำเอ็นมักจะได้รับการปรนนิบัติจนน้ำพุ่งเสมอ

   เฉินอาบน้ำให้ชายแก่เหมือนเดิม และเป็๲อีกวันที่ลำเอ็นของปู่ชาญแข็งชี้มาที่ใบหน้าบุรุษพยาบาล เส้นเ๣ื๵๪เขียวเข้มปูดโปนล้อมลำเต้นตุบๆอย่างเห็นได้ชัด หัวถอกดอกเห็ดผงกหัวหงึกหงักอย่างที่ไม่เคยเป็๲มาก่อน ปู่ชาญพูดตรงๆว่าไม่ได้เอาน้ำออกนานเกินไป เมื่อเช้าเขาพยายามช่วยตัวเองแต่ก็โดนใครบางคนขัดจังหวะ 

   เฉินขอโทษและรีบก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเอง วันนั้นทั้งวันภาพลำเอ็นสีเข้มผงกหัวทักทายก็แล่นอยู่ในสมองจนนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ 

   ตกเย็น...

   “เ๽้าเฉิน จะกลับแล้วหรอ” ชายแก่ถาม เมื่อเห็นบุรุษพยาบาลเก็บกระเป๋าสัมภาระ

   “ยังครับ ผมต้องรอให้คุณปู่เข้านอนก่อน”

   “ทำไมวะ”

   “ลูกสาวคุณปู่พึ่งโทรมาบอก ว่าวันหยุดเสาร์อาทิตย์คุณปู่ชอบหนีเที่ยว”

   “เหลวไหลน่า ข้าจะเอาแรงที่ไหนไปเที่ยว”

   “แต่วันนี้อาบน้ำเร็วกว่าทุกวันเลยนะครับ ปกติคุณปู่ชอบเล่นเวทหนักๆทุกเย็นไม่ใช่หรอ เก็บแรงไปทำอะไรหรือเปล่า” 

   “เ๽้านี่ เป็๲พยาบาลหรือเป็๲เมียข้าวะ”

   “ผมเจอผู้ป่วยมาหลายแบบน่ะครับ เห็นคุณปู่ไม่ยอมทำกิจวัตรประจำวัน แถมยังกินไข่ต้มไปหลายฟองด้วย ยังไงคืนนี้คงหนีเที่ยวแน่ๆ”

   ปู่ชาญทำเสียงฟึดฟัด หน้าผากที่เหี่ยวย่นอยู่แล้วย่นยิ่งกว่าเดิมเมื่อถูกพยาบาลหน้าตี๋รู้ไต๋ ร่างกำยำถอนหายใจก่อนจะเดินกระดึบไปหาอะไรสักอย่างในห้องครัว แม้จะเดินเหินได้แล้วแต่ก็ยังลงน้ำหนักเท้าไม่ได้ เฉินจ้องมองว่าชายแก่จะทำอะไรต่อไป ไม่นานนักร่างสูงใหญ่ก็กระดึบกลับมาพร้อมกับขวดอะไรสักอย่างในมือ

   “ถ้าไปดื่มนอกบ้านไม่ได้ ก็ดื่มในบ้านนี่แหละ” ตาเฒ่าประชด

   “นั่น…เหล้าหรอครับ”

   “ก็เออน่ะสิ”

   “คุณปู่ ดื่มไม่ได้นะครับ”

   “ไม่เอาหรอก ข้าขอตายเพราะเหล้า ดีกว่าเหงาตายตามวัย”

   “แต่…”

   “ถ้าไม่อยากให้ข้าดื่มเยอะก็มาดื่มเป็๲เพื่อนเดี๋ยวนี้”

   “อ…อะไรนะครับ”