ครืด~ ครืด~
จีรภัทร์กำลังนอนหงายเปลือยท่อนบนโดยมีสาวร่างอวบอิ่ม ลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศษ นอนทาบทับหลับสนิทหมดแรงหนุนแขนเขาอยู่ หลังจากที่ทั้งสองคนนั้นเพิ่งจะเสร็จกิจกรรมเร่าร้อนบนเตียงกันไปได้เพียงไม่นาน เขาก็ต้องรู้สึกตัวตื่น เพราะเสียงโทรเข้ามากลางดึกตีสองแบบนี้…. อีกแล้ว….
‘ยัยเด็กน้อยนั่นโทรมาอ้อนเขาไม่เป็เวล่ำเวลาอีกแล้ว ให้ตายเหอะ!’
จีรภัทร์ขยับหัวทุยของ ‘ทิฟฟานี่’ ที่ยังหลับสนิทอยู่ ให้ออกจากแขนแกร่งของเขา แล้วค่อยๆวางหัวทุยลงไปหนุนที่หมอนแทน ก่อนเขาจะลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินออกไปที่ระเบียงคอนโดฯ หยิบบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาดูด แล้วกดโทรกลับหาไปมนธิชาหลังจากที่สายโทรเข้าจากเธอตัดไปเมื่อกี้นี้..
“ว่าไงตัวเล็ก?”
[พี่เจย์ขา~ มินนี่นอนไม่หลับค่า]
“เป็อะไรนอนไม่หลับฮึ~?”
[ห้องหนูมีแมลงสาปค่ะ ตอนนี้หนูกลัวมากๆเลย~ พี่เจย์มาดูให้หน่อย]
“…..”
[เหมือนมันจะมีสามตัวน่าจะเป็พ่อแม่ลูกกัน มินนี่ไม่อยากฆ่ามันค่ะกลัวบาป พี่เจย์มาช่วยจับมันออกไปโยนทิ้งที่สวนหลังบ้านให้หน่อยสิคะ น๊าๆๆๆ หนูกลัวจนนอนไม่หลับ ผวาทั้งคืนเลยค่ะ]
คนตัวสูงยกฝ่ามือขึ้นมาตบหน้าผากตัวเองฉาดนึง พร้อมกับหลับตาลงแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะอยากจะบ้าตายกับปัญหาแต่ละอย่างขอยัยเด็กแสบคนนี้
“ไปนอนห้องพี่ก่อนครับ.. เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่บอกพี่ไกด์มันไปดูแมลงสาปที่ห้องหนูให้”
[มินนี่ไม่ไปนอนห้องพี่เจย์หรอกค่ะ มันมืดเกินไป.. หนูกลัวค่ะ]
“งั้นหนูก็เปิดไฟนอนสิครับ”
[แสงมันแยงตาค่ะ หนูนอนไม่หลับ]
“แล้วถ้าหนูไม่ไปนอนห้องพี่ก่อนคืนนี้จะได้นอนมั้ยฮึ~? พรุ่งนี้ก็ต้องรีบตื่นไปโรงเรียนแต่เช้าอีก ลงไปนอนข้างล่างไป เดี๋ยวไม่กี่ชั่วโมงมันก็เช้าแล้วครับ”
[พี่เจย์ไม่กลับมาดูให้หนูหน่อยหรอคะ? หนูกลัวนี่นา~]
“น้องมินนี่.. อย่าเอาแต่ใจ.. หนูจะเรียกให้พี่กลับบ้านตามใจตัวเองแบบนี้ทุกครั้งไม่ได้นะรู้มั้ย? ถ้าหนูไม่ลงไปนอนห้องพี่ พี่ก็ช่วยอะไรหนูตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ พี่จะวางแล้ว ไว้ค่อยคุยกันใหม่ ไปนอนซะ”
ปลายสายเงียบ… เธอกำลังงอนเขาอยู่ เขารู้.. แต่จะให้เขาตามใจเธอทุกรอบมันก็ไม่ไหวไหม ั้แ่สามเดือนที่แล้วที่ทะเลาะกับเธอเื่ไม่รับสาย ไม่ตอบแชท เขาก็เปลี่ยนตัวเองใหม่ เพราะเป็ห่วงความปลอดภัยยัยเด็กน้อยนั่น เลยยอมรับโทรศัพท์ทุกสายที่เธอโทรเข้ามา หรือถ้ารับไม่ทัน พอเขาเห็นเขาก็จะรีบโทรกลับไปหา และตอบแชททุกครั้งที่เธอทักมา แม้จะไม่ได้ตอบทันทีทุกรอบเพราะทำอย่างอื่นอยู่ แต่เขาก็ตอบกลับและรับสายเธอในภายหลังเสมอ ซึ่งทุกวันนี้ยัยเด็กน้อยนั่นเริ่มจะเอาแต่ใจมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว อยากจะโทรตอนไหนก็โทร อยากงอแงให้เขากลับบ้านไปหาตอนไหน ก็จะบังคับให้เขากลับให้ได้ ตอนนี้! เดี๋ยวนี้! ถ้าไม่กลับไม่ไปหาก็จะโทรจิกโทรบ่อยไม่ยอมหยุด จนเขาแทบไม่เป็อันทำอะไรเลยในแต่ละวัน
[ถ้าพี่เจย์ไม่กลับมา มินนี่ก็จะไม่นอนค่ะ]
“ไม่ง่วงก็นั่งเฝ้าแมลงสาปอยู่แบบนั้นทั้งคืนแหละน้องมินนี่”
เขาเริ่มพูดจาหงุดหงิดและเ็าเหมือนไม่แคร์ใส่เธอมากขึ้นทุกวัน คนตัวเล็กได้แต่ทำหน้าง้ำงอนอยู่คนเดียวในห้อง น้อยใจที่เขาไม่อ่อนโยนกับเธอเหมือนเมื่อก่อน
จีรภัทร์ไม่รอมนธิชาพูดอะไรกลับมาอีก เขารีบกดวางสาย แล้วดูดบุหรี่ไฟฟ้าเข้าเต็มปอด ก่อนจะพ่นบุหรี่ออกมาแรงๆเพื่อเป็การระบายอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองออกไปด้วย
ขามันกำลังจะก้าวเข้าไปในห้อง แต่ใจมันก็ย้อนแย้งฉุดรั้งตัวเองไม่ให้เดินไปไหน ปากบอกไม่แคร์ เธอไม่นอนก็ตามใจ เขาไม่สน แต่ผ่านไปไม่ถึงนาที มือเ้ากรรมก็กดโทรออกหายัยเด็กเอาแต่ใจนั่นตอนไหนไม่รู้ จนเขาอยากจะตัดมือตัวเองทิ้งซะจริง!
[……] มนธิชากดรับสาย แต่ไม่ยอมพูดอะไรออกมา
‘เธอเงียบครับ เธองอนเขาอยู่ แต่อยากให้ง้อมากแหละ เลยรีบรับสาย แต่ไม่ยอมพูดอะไรออกมา ยัยเด็กแสบ!’
“เดี๋ยวพี่ไปหา โอเคมั้ย? ถ้าอยากให้พี่กลับก็พูดกับพี่ดีๆ อย่างอแงเอาแต่ใจแบบนี้”
[พี่เจย์กลับมาบ้านเรานะคะ น้องมินนี่รออยู่..]
“อืม..” แม้จะเปล่งเสียงเ็าตอบกลับไป แต่เธอจะรู้มั้ย ว่าคำพูดไม่กี่คำที่อ้อนเขามาเมื่อกี้ มันทำให้คนที่ทำทรงเป็เสียงเคร่งขรึมใส่เธออยู่นั้น หัวใจอ่อนยวบจนจะลงไปกองกับพื้นให้ได้เลย
[พี่เจย์กลับมาบ้านเรานะคะ น้องมินนี่รออยู่..]
‘น่ารักฉิบหาย! ยัยเด็กขี้อ้อนคนนี้!’
ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงดี จีรภัทร์ก็กลับมาถึงบ้าน..
เขาตรงขึ้นไปหยุดยืนที่หน้าประตูห้องของเธอ ก่อนจะสแกนลายนิ้วมือตัวเองเข้าไปเลย ไม่ได้เคาะเรียกเธอที่หน้าประตูห้องเพราะมันดึกมากแล้ว กลัวกีรติกับเมลดาจะตื่นเอา
ตอนนี้ภายในห้องนอนของเธอ ได้เปิดไฟสว่างไปทั่วทุกซอกทุกมุม ทั้งห้องน้ำ และระเบียง แถมยังเปิดไฟโคมที่ข้างหัวเตียงไว้ทั้งสองดวงอีกด้วย ไม่รู้ว่ายัยเด็กตัวเล็กนี่กลัวแมลงสาปหรือกลัวผีกันแน่ เปิดไฟทุกดวงซะผีเองยังต้องรู้สึกเกรงใจ จนไม่กล้าเข้ามาหลอกเธอเลย
นี่เป็ครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่จีรภัทร์ได้เข้ามาในห้องนี้ ที่แต่ก่อนตอนเขาอยู่มันจะเป็โทนสีเทา แต่พอมนธิชามาอยู่ ห้องก็ได้เปลี่ยนเป็โทนสีขาวชมพูไปโดยปริยาย และคนที่สนับสนุนค่าใช้จ่ายซื้อของตกแต่งห้องให้ใหม่แบบครบเซ็ททั้งหมด ก็เป็เขาเองนั่นแหละ ที่พาเธอไปซื้อและให้เลือกแบบที่เธอชอบมาตกแต่งห้องส่วนตัวใหม่เอง
“พี่เจย์ขา~” เด็กตัวเล็กที่กำลังนั่งกอดตุ๊กตาตัวโปรดอยู่บนเตียง พอเห็นคนตัวสูงใบหน้าหล่อเหลาเดินเข้ามาในห้อง เธอก็รีบวิ่งโผกอดเอวสอบของเขาไว้แน่นพร้อมกับแหงนหน้าขึ้นไปมองเขา ฉีกยิ้มน่ารักส่งไปให้ทำตาประกายวิบวับออดอ้อนเขาแบบที่เธอนั้นชอบทำเป็ประจำ
“แมลงสาปมันวิ่งอยู่แถวไหน?” คนตัวสูงถามขึ้นพร้อมกับกวาดสายตาสอดส่องหาแมลงสาปทั่วทั้งห้องไปด้วย ซึ่งอันที่จริงเขารู้อยู่แล้วว่าเธอแต่งเื่โกหกกัน เพื่อเรียกร้องความสนใจให้กลับมาหา แต่เขาแค่แกล้งเล่นตามน้ำยัยเด็กเหลี่ยมจัดคนนี้ให้มันจบๆไปก็เท่านั้นเอง…
“มะ.. มันวิ่งออกไปจากห้องเมื่อตะกี้แล้วค่ะ” เธอตอบกุกกักแบบปิดพิรุธไม่อยู่ แหงหล่ะ.. ยัยเด็กคนนี้โกหกเนียนเป็ซะที่ไหน
“สงสัยมันได้ยินเสียงรถพี่เจย์มา.. เลยกลัวจนวิ่งหนีกันไปยกครัวเลยค่ะ”
“เ้าเล่ย์ขึ้นทุกวันนะน้องมินนี่” เขาพูดพร้อมกับดันตัวเธอให้ผละออกจากการกอดตัวเอง ให้เธอนั้นไปยืนตรงๆดีๆ และคนที่โดนรู้ทัน จึงทำปากจู๋ ย่นจมูกใส่เขา ก่อนจะยิ้มแหยๆออกมา
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็นอนซะ.. มันจะตีสามอยู่แล้ว”
“พี่เจย์กล่อมหนูนอนหน่อยสิค๊า~”
“ไม่!.. พี่จะกลับห้องตัวเองแล้ว ง่วงนอน”
“นอนกับหนูก็ได้ เราไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกันซักหน่อย แค่นอนเล่นแปบเดียวเฉยๆค่ะ”
“ไม่!”
“งั้นพี่เจย์นอนคุยกับหนูแค่ครึ่งชั่วโมงพอก็ได้ค่ะ”
“ไม่ได้! เราเป็ผู้หญิงนะน้องมินนี่ แถมยังอายุเเค่นี้ มันไม่สมควรรู้มั้ยฮึ? พี่มาหาแล้วก็เลิกงอแงซะ.. เข้านอนได้แล้วไป”
“ยี่สิบนาทีก็ได้ค่ะ อยู่กับหนูแค่ยี่สิบนาทีก็พอนะคะ” คนตัวสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ด้วยความเหนื่อยหน่ายกับเด็กช่างต่อรองตรงหน้า
“พี่อยู่ด้วยแค่ห้านาที จะเอามั้ย?”
“เอาค่า~ เอาๆๆ ห้านาทีก็ได้ค่ะ ไปนอนกันเถอะ แฮะๆ~” เด็กน้อยรีบคว้ามือคนตัวสูงให้เดินตามเธอขึ้นไปนอนทอดกายบนที่นอนด้วยกัน
11K
![[จบแล้ว] นครแห่งบาป - City of Sin](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472323_78885401.webp)
