“ฮูหยินท่านเป็เช่นไรบ้างเ้าคะ”แม่บ้านหลี่รีบเดินเข้ามาหาหลินเซียงเซียงด้วยความเป็ห่วง
หลินเซียงเซียงค่อยๆนำกรงนกวางลงบนโต๊ะก่อนที่นางจะค่อยๆนั่งลงเช่นกันใบหน้าขาวนวลเริ่มแดงเป็รอยริ้วนิ้วมืออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาแดงกร่ำพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นเต็มสองตา
“ข้าไม่เป็อะไร”หลินเซียงเซียงตอบแม่บ้านหลี่ด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ
“ฮูหยินท่านเจ็บมากหรือไม่เ้าคะ”แม่บ้านหลี่ถามนางด้วยความสงสาร
นางได้แต่ก้้มหน้าและส่ายหัว
“ข้าไม่มีความรู้สึกอะไรหรอกตอนนี้ร่างกายและหัวใจของข้ามันด้านชาไปหมดแม้แต่ความหนาวเย็นของหิมะข้างนอกยังทำให้ข้าไม่มีความรู้สึกอะไรเลยแล้วนับประสาอะไรกับการกระทำที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้”
“โธ่ฮูหยินไม่รู้ว่าเวรกรรมอะไรของท่านทำไมท่านต้องมาเจอกับเื่อะไรเช่นนี้ด้วย”
หลินเซียงเซียงมองหน้าแม่บ้านหลี่พร้อมเผยรอยยิ้มให้นาง
“ไม่ต้องเป็ห่วงข้าหรอกเื่แค่นี้เองพ่อแม่ข้าเคยสอนให้ข้าอดทน ข้าไม่เป็อะไร”น้ำเสียงสั่นพูดขึ้น
……ณเรือนใหญ่ของแม่ทัพจื่อมู่หยาง…….
แม่ทัพจื่อประคองจางหลินหลางและค่อยๆประคองให้นางนั่งลงอย่างช้าๆ
“เ้าเป็เช่นไรบ้างฮูหยินรอง"
“ข้าไม่ได้เป็อะไรแล้วค่ะท่านพี่ดีที่ท่านพี่มาช่วยข้าไว้ได้ทัน ถ้าเกิดท่านมาช้ากว่านี้มีหวังข้ากับลูกต้องถูกฮูหยินใหญ่ฆ่าแน่ๆเลยเ้าค่ะนางคงไม่พอใจที่ข้ากำลังตั้งครรภ์ให้กับท่านพี่เป็แน่”จางหลินหลางพูดพร้อมกับซบไปที่อกของแม่ทัพจื่อ
“นางบังอาจนักที่กล้าทำกับเ้าถ้าเ้าเป็อะไรไปข้าจะฆ่านางด้วยมือของข้างเอง”แม่ทัพจื่อรู้สึกโกรธให้หลินเซียงเซียงแทบอยากจะฆ่านางให้ตาย
จางหลินหลางเมื่อได้ยินที่แม่ทัพจื่อพูดนางก็ดีใจเป็อย่างมากพร้อมกับแสดงสีหน้าออกมาด้วยความสะใจ
“ท่านพี่อย่าพูดเช่นนั้นสิเ้าคะถึงเช่นไรนางก็เป็ฮูหยินใหญ่ของท่านพี่นะเ้าคะ”
“หึฮูหยินใหญ่อย่างนั้นหรือ ข้าไม่เคย้านาง คนอย่างนางไม่เหมาะสมที่จะมาเป็ฮูหยินในจวนของข้าด้วยซ้ำ”แม่ทัพจื่อพูดด้วยความเกลียดชัง
“ฮูหยินรองข้าว่าเ้าพักผ่อนก่อนเถอะนะ เดี๋ยวร่างกายของเ้าจะอ่อนแอเอาเ้าอย่าลืมว่าเ้าไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว”พูดจบแม่ทัพจื่อก็พยุงนางไปนอนที่เตียงพร้อมกับจูบไปที่หน้าผากของนางอย่างแ่เบา
“แล้วคืนนี้ข้าจะมานอนเป็เพื่อนเ้า”แม่ทัพจื่อพูดจบก็เดินออกจากห้องของนางไป
รั้นเมื่อแม่ทัพจื่อเดินจากไปสาวใช้ก็รีบเข้ามาหาจางหลินหลางในห้องทันที
“คุณหนูเ้าคะสะใจจริงๆเชียว”สาวใช้รีบมาประจบสอพอเ้านาย
จางหลินหลางลุกขึ้นจากที่นอนพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
“แค่นี้ยังไม่สะใจข้านักหรอกมันยังน้อยไปเพราะนางจะไม่มีวันได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป”
“นี่คุณหนูหมายความว่าจะหาแผนการกำจัดฮูหยินใหญ่หรือเ้าคะ”
“แน่นอนเ้าคิดหรือว่าข้าจะปล่อยให้นางท้องและมีชีวิตอยู่เป็หนามทิ่มตำข้า ข้าจะต้องกำจัดนางไปให้พ้นจากที่นี่”เมื่อพูดจบนางก็ให้สาวใช้นำจดหมายไปหาท่านหมอที่เป็สหายท่านพ่อของนางในทันที
“เ้าจงนำจดหมายนี้ไปให้ท่านหมอเสิ่นเผิงให้เร็วที่สุดแล้วท่านจะจัดยาให้เ้าห้ามให้ใครเห็นยาตัวนั้นเด็ดขาด”
จางหลินหลางสั่งสาวใช้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและจริงจัง
“ข้าน้อยทราบแล้วเ้าค่ะคุณหนูจะรีบไปเดี่ยวนี้เ้าค่ะ”สาวใช้พูดจบนางก็รีบออกไปตามคำสั่งของเ้านายในทันที
จางหลินหลางแสยะยิ้มอย่างพอใจ
“คราวนี้เ้าจะได้ออกไปจากชีวิตของท่านพี่เสียทีนังหลินเซียงเซียง”
เมื่อสาวใช้มาถึงร้านยาของท่านหมอเสิ่นเผิงนางก็ได้ยื่นจดหมายให้ท่านหมอในทันที
เมื่อท่านหมอเปิดอ่านจดหมายเขาก็ทำหน้าสงสัยพร้อมกับความกังวล
“นี่ฮูหยินรองจะให้ข้าจัดยาพวกนี้ไปทำไมกัน”ท่านหมอถามสาวใช้ด้วยความสงสัย
“ข้าน้อยก็ไม่ทราบเ้าค่ะท่านหมอคุณหนูสั่งเพียงแค่ให้ข้านำจดหมายมาให้ท่านแต่ไม่ได้บอกว่าจะเอาไปทำอะไร”สาวใช้ตอบไปตามความจริง
“แต่ยาพวกนี้เป็ยาที่มีพิษร้ายแรงหากได้ดื่มกินเข้าไปจะทำให้เกิดอาการแท้งและทำให้ร่างกายภายในพังจนไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีกต่อไปนี่เ้ารู้หรือไม่ และปกติแล้วจะไม่มีหมอที่ใดจัดยาเช่นนี้ให้กับผู้ป่วยเด็ดขาด”ท่านหมอเสิ่นกล่าวกับสาวใช้
“ข้าก็ไม่ทราบเช่นกันเ้าค่ะแต่มันคือคำสั่งของคุณหนูข้าจึงต้องทำตามเ้าค่ะ”
ท่านหมอเสิ่นส่ายหัว"ข้าไม่รู้ว่านางจะเอาไปทำอะไรแต่ถือว่าเป็คำขอร้องจากบุตรสาวของสหายรักข้าจะจัดให้นางตามที่นางขอ แต่หากเกิดอะไรขึ้นข้าคงช่วยรับผิดชอบไม่ได้"หมอเสิ่นพูดจบก็เดินไปจัดยาให้นางในทันที
เมื่อสาวใช้ได้ยามานางก็รีบนำมาให้จางหลินหลางในทันที
“นี่เ้าค่ะยาที่คุณหนูสั่ง”สาวใช้พูดและยื่นยาไปให้จางหลินหลาง
“เ้าทำได้ดีมาก”นางหยิบยาขึ้นมาพร้อมกับยิ้มด้วยสายตาที่แฝงด้วยความชั่วร้าย
“ครั้งนี้เ้าต้องไม่รอดเป็แน่ฮูหยินใหญ่”จางหลินหลางพูดพึมพำเบาๆ
“คุณหนูจะเอายาตัวนี้มาทำอะไรหรือเ้าคะหรือจะเอาไปต้มให้ฮูหยินใหญ่กิน”สาวใช้ถามด้วยความสงสัย
จางหลินหลางมองหน้าสาวใช้
“เดี๋ยวเ้าจะรู้เองว่าข้าจะเอายาห่อนี้ไปทำอะไร”เมื่อพูดจบนางก็กระซิบข้างๆหูของสาวใช้ในทันที
สาวใช้เมื่อได้ฟังคำสั่งของเ้านายนางก็เผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเ้าเล่ห์ออกมา
“เ้าค่ะคุณหนูข้าจะรีบไปทำตามคำสั่งของท่านเดี่ยวนี้เ้าค่ะ”พูดจบสาวใช้ก็รีบออกไปในทันที
จางหลินหลางยืนยิ้มด้วยความพอใจ
“อีกไม่นานแล้วสินะข้าก็จะได้เป็ฮูหยินเพียงคนเดียวของท่านพี่”
2K
