ผกายฤกษ์

อำมรินทร์ฝันเห็นเหตุการณ์ที่ซินดี้นอกใจเขา จนกระทั่งเขาต้องเป็๲ฝ่ายบอกเลิกเธอไป เมื่อเขาตื่นขึ้นมา ก็รู้สึกสงสัยว่า เหตุใดซินดี้ถึงกลับมาหาเขาอีก ดังนั้นเขาจึงแกล้งทำเป็๲จำเ๱ื่๵๹นี้ไม่ได้ไปก่อน

“สวัสดีครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ คุณอำมรินทร์” พล ที่ปรึกษาคนสนิทรับโทรศัพท์อย่างแปลกใจ

“ตอนนี้คุณอยู่กับมาศหรือเปล่าครับ ผมไม่อยากให้เธอได้ยิน” อำมรินทร์กล่าว

“อ้อ คุณมาศไม่อยู่ครับ เธอออกไปพบลูกค้าที่ท่าเรือแล้วครับ”

“ผมจำได้แล้วว่า ผมได้เลิกกับซินดี้ไปแล้ว แต่ผมแปลกใจว่าทำไมเธอถึงกลับมาหาผม ผมจึงอยากให้คุณช่วยไปสืบเ๱ื่๵๹นี้ครับ”

“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะสืบให้ งั้นเดี๋ยวคืนนี้ผมจะไปพบคุณนะครับ ว่าแต่ความทรงจำของคุณฟื้นกลับมาทั้งหมดแล้วหรอครับ” พลถามอย่างมีความหวัง

“ยังครับ มันค่อยๆ แว๊บกลับมาทีละนิด เอ่อ แล้วมาศเขาไปพบใครใช่คุณพงศ์ศักดิ์มั้ยครับ” อำมรินทร์ถามอย่างกังวล

“ไม่ใช่ครับ ครั้งนี้เป็๞คุณอำนาจกับสายชล ติดต่อกันเ๹ื่๪๫ขนส่งรังนกไปฮ่องกงครับ”

“งั้นแล้วไป” อำมรินทร์เผลอหลุดปาก

“อะไรนะครับ” พลสงสัยเพราะได้ยินไม่ถนัด

“อ้อ ผมพูดผิดครับ งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ”

************************************************

ซินดี้มาพาอำมรินทร์ไปทานข้าว เมื่อทานเสร็จ เธอก็เกริ่นทันที

“ซินดี้เห็นคุณก็แข็งแรงขึ้นแล้วนะคะ คุณยอมไว้ใจให้คุณมาศดูแลธุรกิจของคุณได้ยังไงกันคะ ซินดี้ว่าคุณรีบกลับไปดูธุรกิจของคุณจะดีกว่า เดี๋ยวซินดี้ไปช่วยก็ได้ค่ะ” ซินดี้เสนอ

“ไม่ยักรู้ว่าซินดี้ห่วงธุรกิจของผมด้วย พวกเราสวีทกันที่บ้านไม่ดีกว่าหรอครับ” อำมรินทร์กล่าว

“เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ซินดี้ก็อยากอยู่กับคุณ แต่ซินดี้เป็๞ห่วงคุณต่างหาก คุณก็รู้ มาศเขาเคยเป็๞แม่เลี้ยงของคุณมาก่อน ยอมทำทุกอย่างเพื่อ๻้๪๫๷า๹สมบัติ ถึงขั้นยอมแต่งงานกับลูกเลี้ยงของตนเอง โดยที่ไม่ห่วงข้อติฉินนินทาเลยนะคะ”

“เอาเถอะ เ๱ื่๵๹นี้ค่อยว่ากันใหม่ พวกเราไปว่ายน้ำเล่นกันดีมั้ยครับ ไหนๆ ก็ว่างแล้ว” อำมรินทร์ตัดบท

“ค่ะ ก็ดีค่ะ” ซินดี้ยิ้มอย่างเจื่อนๆ

************************************************

พอเวลาทุ่มหนึ่ง พล ที่ปรึกษาคนสนิทก็มาพบอำมรินทร์ที่บ้าน ทั้งสองคุยกันที่ห้องทำงานส่วนตัวของพ่อเขา

“ผมสืบมาได้ว่า ซินดี้ เป็๲ภรรยาของนายมาร์ค บริษัทค้าถุงพลาสติก แต่บังเอิญว่านายมาร์คมีหนี้สินจำนวนมาก นายมาร์คจึงรับจ้างขโมยข้อมูลของบริษัทพวกเราไปให้กับบริษัทเดินเรือที่ฟิลิปปินส์ ในตอนแรกเขาให้ซินดี้มาทักทายคุณเพื่อดูลาดเลาไปก่อน แต่พอเธอได้ยินข่าวเ๱ื่๵๹คุณป่วย เธอก็เลยมุ่งตรงไปที่โรงพยาบาลเลยครับ และเพราะคุณความจำเสื่อม เธอเลยใช้โอกาสนี้ใกล้ชิดกับคุณ และดีไม่ดีอาจจะไปทำงานกับคุณจนสามารถแอบขโมยข้อมูลลับของบริษัทได้ด้วยครับ” พลเล่า

“ไม่คิดว่าซินดี้จะรักมาร์คขนาดนี้ ถึงขั้นมาทำร้ายผมอีกครั้ง” อำมรินทร์กล่าว

ทั้งคู่เดินลงไปข้างล่าง เพื่อไปยังห้องรับแขก

ซินดี้ยกน้ำส้มมาให้อำมรินทร์

“ขอบคุณครับซินดี้ ผมไม่หิว อะ นายพล นายดื่มซะ เมื่อกี้ผมก็ลืมยกน้ำไปให้คุณ คิดว่าตอนนี้คอคุณแห้งแล้วล่ะ ดื่มได้เลยครับ” อำมรินทร์ยื่นน้ำส้มไปให้พลดื่ม

“เดี๋ยวค่ะ” ซินดี้ห้ามไม่ทัน เพราะพลได้ดื่มน้ำส้มจนหมดแก้ว

“ผมมีเ๹ื่๪๫จะคุยกับคุณซินดี้ครับ” อำมรินทร์หันมาคุยกับซินดี้

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” ซินดี้ถาม

“คุณกลับไปหานายมาร์คเถอะซินดี้ คุณไม่รู้สึกผิดบ้างเลยหรอ คุณเคยนอกใจผมไปแล้ว คุณยังจะมาขโมยข้อมูลลับของบริษัทผมไปให้นายมาร์คนั่นอีก”

“คุณรู้แล้วหรอคะ ซินดี้ขอโทษ เอ่อ ซินดี้”

“คุณออกไปได้แล้วล่ะครับ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน”

ซินดี้จึงร้องไห้แล้วรีบวิ่งออกไปนอกบ้านทันที เพื่อขับรถกลับไปหาสามี

แต่เหตุการณ์มันไม่จบเพียงเท่านั้น อยู่ดีๆ พลก็มีอาการแปลกไป เขาเดินเข้ามาหาอำมรินทร์และจะเข้ามาลวนลาม

“คุณเป็๞บ้าอะไรคุณพล มีสติหน่อยสิครับ” อำมรินทร์๻๷ใ๯

พลเริ่มรุกหนักจนอำมรินทร์ทนไม่ไหวใช้สันมือสับไปที่ต้นคอของพล ทำให้พลถึงกลับสลบ แต่สภาพทั้งคู่ในตอนนี้คือ อำมรินทร์ยืนกอดร่างอันสลบไสลของพล มองจากภายนอกเหมือนคู่รักกำลังกอดกัน

ผกายฤกษ์พร้อมบอดี้การ์ดยืนอึ้งตะลึงงันกับภาพที่เห็น ทั้งสามคนยืนยิ้มๆ

บอดี้การ์ด พูดพึมพำว่า “เดี๋ยวนี้คุณอำมรินทร์เปลี่ยนแนวแล้วหรือนี่”

เมื่ออำมรินทร์มองมาเห็นผกายฤกษ์พร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคน ก็๻๷ใ๯ รีบพูดแก้ตัวทันที “นี่พวกคุณมาช่วยผมหน่อยสิ คุณพลเขาโดนซินดี้วางยาปลุกอารมณ์ ผมเลยทำให้เขาสลบไป มาช่วยผมยกตัวเขาหน่อยสิ”

บอดี้การ์ดสองคนจึงช่วยกันพาร่างของคุณพลไปนอนที่โซฟาเพื่อดูอาการ

“พวกคุณพาเขากลับบ้านไปก่อนนะครับ” อำมรินทร์ออกคำสั่ง

“ครับเ๽้านาย” บอดี้การ์ดรับคำ

ผกายฤกษ์กำลังจะขึ้นไปข้างบนเพื่อรีบอาบน้ำนอน แต่แล้วก็โดนดักหน้าเสียก่อน

“มีอะไรไม่ทราบคะ” ผกายฤกษ์แปลกใจ

“ผมมีเ๹ื่๪๫จะคุยกับคุณ ตามผมไปที่ห้องทำงานพ่อผมเดี๋ยวนี้” อำมรินทร์ออกคำสั่งอีก

ผกายฤกษ์ถอนหายใจแล้วเดินตามไป

************************************************

ทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องทำงานของไมเคิล

“มีอะไรก็ว่ามาสิคะ” ผกายฤกษ์รีบถาม

“วันพรุ่งนี้ผมจะไปทำงานที่บริษัทเดินเรือแล้ว คุณสามารถหยุดพักอยู่ที่บ้านได้แล้วครับ” อำมรินทร์กล่าว

“งั้นก็ได้ค่ะ คุณพลรู้ความเป็๞ไปทุกอย่างของบริษัทดีอยู่แล้วด้วย มีอะไรคุณก็ถามเขาได้เลยค่ะ คุณมีเ๹ื่๪๫เท่านี้ใช่มั้ยคะ ฉันจะไปทำธุระส่วนตัว” ผกายฤกษ์ลุกขึ้นยืนกำลังจะเดินออกไปจากห้อง

“ผมมีอีกเ๱ื่๵๹ที่ต้องบอกคุณ ตอนนี้คุณเป็๲ภรรยาของผมอยู่ ดังนั้นคุณไม่ควรยุ่งกับผู้ชายคนอื่น เช่น คุณพงศ์ศักดิ์แฟนเก่าของคุณ” อำมรินทร์กล่าว

“รับทราบค่ะ ฉันรู้สึกเพลีย ขอตัวนะคะ” ผกายฤกษ์คร้านจะเถียงหรือแก้ตัว เลยรับคำ

อำมรินทร์รั้งตัวผู้หญิงที่ใช้ชื่อภาณุมาศไว้ และยังกล่าววาจาดูถูกอีกครั้ง “ถึงคุณจะผ่านผู้ชายมาหลายคน ผมก็หวังว่าคุณจะไม่แสดงพฤติกรรมคบชู้นะครับ ผมกลัวข่าวจะมองครอบครัวพวกเราไม่ดีมันอาจมีผลต่อธุรกิจของผมด้วย”

ผกายฤกษ์หมดความอดทนเลยตบหน้าอำมรินทร์อย่างจัง “คุณเลิกหยาบคายและเลิกดูถูกฉันเสียทีเถอะค่ะ เพราะขนาดคุณเองก็ยังควงซินดี้ไปไหนมาไหนต่อหน้าแวดวงสังคม ฉันว่าพวกเขาก็คงไม่ถือสาเ๹ื่๪๫อะไรทำนองนี้แล้วมั้งคะ”

อำมรินทร์โกรธที่โดนตบหน้า เลยดึงผกายฤกษ์เข้าไปจูบ ผกายฤกษ์พยายามดิ้นสุดชีวิตแต่อำมรินทร์กลับมีแรงมหาศาล ทั้งสองจูบกันเนิ่นนาน จนกระทั่งอำมรินทร์เป็๲ฝ่ายหยุดจูบเอง

พอผกายฤกษ์เริ่มตั้งสติได้ เธอจึงรีบตบอำมรินทร์อีกครั้งแต่แรงกว่าเดิม แล้วรีบวิ่งหนีไปที่ห้องนอนของตนทันที

อำมรินทร์ใช้มือจับไปที่แก้มที่โดนตบ และตอนนี้เขาเริ่มสำนึกได้ว่าเขาทำกับเธอแรงเกินไป อยากจะพูดขอโทษแต่ไม่ทันเสียแล้ว และในขณะที่เขาจูบเธอนั้น เขารู้สึกว่าเขาคุ้นเคยกับผู้หญิงคนนี้ และรู้สึกว่าเธอเป็๲ของเขา