ความเย็นเฉียบจากแผ่นกระดาษในมือซึมซาบเข้าสู่ปลายนิ้วของธนา ราวกับมันเป็น้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ใบหน้าของชายหนุ่มในรูปถ่ายใบเก่า... ‘กริช’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เขาร่วมหัวจมท้ายมาด้วยกัน กลับยืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศในอดีตที่เขาไม่เคยรู้จัก เคียงข้างกับิญญาสาวที่เพิ่งจะสำแดงฤทธิ์เดชใส่เขากับเมย์ไปเมื่อครู่
ธนารีบยัดรูปถ่ายใบนั้นลงในกระเป๋ากางเกงอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเมย์เริ่มขยับตัวและจัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทา ใบหน้าของเธอซีดเผือดแต่แววตาเริ่มกลับมามีความเป็มนุษย์อีกครั้ง
"ธนา... เมย์รู้สึกเหมือนหัวใจจะวายเลยค่ะ" เธอพูดด้วยเสียงกระเส่า พลางพยุงตัวเองลุกขึ้น "ถ้าไม่ได้ธนา... เมย์คง..."
"ไม่เป็ไรแล้วครับเมย์ กลับบ้านพักผ่อนเถอะนะ" ธนาประคองร่างบางของเธอไปส่งที่ลิฟต์พนักงาน น้ำเสียงของเขาดูนิ่งสงบผิดกับพายุที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ในอก "เื่ในวันนี้... ให้มันจบลงที่ห้องนี้ อย่าไปคิดถึงมันอีกเลยครับ"
เขารอจนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดลง ความเงียบงันที่น่าอึดอัดกลับเข้าครอบคลุมสำนักงานอีกครั้ง ธนาถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าทางกายและใจโถมทับจนเขาแทบยืนไม่อยู่ แต่ความสงสัยเื่กริชและภาพถ่ายนั่นกลับดึงรั้งสติเขาไว้ เขาตัดสินใจเดินออกจากตึกสำนักงานมุ่งหน้ากลับสู่หอพัก "นฤมล" ที่พักที่กลายเป็กรงขังแห่งตัณหาและิญญา
---
รัตติกาลที่หอพักนฤมลนั้นเงียบงัดกว่าคืนไหนๆ แสงจันทร์นวลตาดูหม่นหมองคล้ายถูกม่านหมอกบางๆ ปกคลุม ธนากลับมาถึงห้องพักหมายเลข 404 แต่เขากลับไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ กลิ่นธูปจางๆ และความรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องยังคงวนเวียนอยู่รอบกาย ความร้อนรุ่มในร่างกายที่ถูกปลุกเร้าจากการัักับเมย์ (หรือสิ่งที่สิงร่างเธอ) ยังคงคุกรุ่นอยู่ลึกๆ มันเป็ผลข้างเคียงจาก "แรงดึงดูด" ในตัวเขาที่มักจะตอบสนองต่อพลังงานลี้ลับเสมอ
เขาตัดสินใจเดินออกจากห้อง มุ่งหน้าไปทางบันไดหนีไฟที่นำไปสู่ดาดฟ้าของตึก หวังเพียงจะได้รับอากาศบริสุทธิ์เพื่อดับความฟุ้งซ่านในใจ
ทันทีที่เขาก้าวพ้นประตูยอดดาดฟ้า ลมหนาวปะทะใบหน้าจนเขาสั่นสะท้าน ทว่าท่ามกลางความมืดมิดและแสงสลัวจากตึกรอบข้าง เขากลับเห็นเงาร่างหนึ่งยืนเด่นสง่าอยู่ริมขอบระเบียง
เธอเป็หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวบางเบาที่พลิ้วไหวไปตามลม เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับทิ้งตัวยาวถึงกลางหลัง เมื่อเธอหันมาตามเสียงฝีเท้า ธนาถึงกับลมหายใจสะดุด ใบหน้าของเธอนั้นสวยงามราวกับภาพวาดในจินตนาการ ดวงตากลมอโตสะท้อนแสงจันทร์เป็ประกายหวานฉ่ำ ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อคล้ายผลเชอร์รี่ที่น่าลิ้มลอง
"คุณ... มาทำอะไรบนนี้ครับ?" ธนาถามด้วยเสียงสั่นเครือ ใจหนึ่งเขากลัว แต่อีกใจกลับถูกเสน่ห์อันมหาศาลดึงดูดเข้าหาอย่างไม่อาจต้านทาน
"ฉันรอคุณอยู่ค่ะ... ธนา" เสียงของเธอนุ่มนวลและกังวานเหมือนเสียงพิณ มันไม่ใช่เสียงของคนที่เขาเคยรู้จัก แต่มันกลับเป็เสียงที่เขา "ปรารถนา" จะได้ยินที่สุดในชีวิต
หญิงสาวก้าวเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวดูนุ่มนวลราวกับล่องลอยอยู่บนอากาศ กลิ่นหอมของดอกราตรีที่แสนคุ้นเคยโชยมาจากกายเธอ แต่มันหอมหวานและรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ จนธนารู้สึกหัวหมุนไปหมด
"คุณรู้จักชื่อผมได้ยังไง?" เขาพยายามถอยหลัง แต่ขาของเขากลับก้าวไม่ออก
"ทำไมจะไม่รู้ล่ะคะ ในเมื่อคุณคือคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึก... มีชีวิตอีกครั้ง" เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ระยะห่างเพียงไม่ถึงคืบ ธนาััได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเธอ ซึ่งมันแปลกประหลาดเกินกว่าจะเป็ิญญา แต่ก็น่าลุ่มหลงเกินกว่าจะเป็มนุษย์
มือเรียวบางของเธอเอื้อมมาประคองใบหน้าของธนา นิ้วมือของเธอลูบไล้ไปตามสันกรามของเขาอย่างแ่เบา ััเขานั้นนุ่มนวลเหมือนปุยเมฆแต่กลับแฝงไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจของเขา
"คุณสวยมาก... สวยเหมือนในฝันของผมเลย" ธนาพึมพำออกมาอย่างลืมตัว ดวงตาของเขาเริ่มพร่ามัว ภาพตรงหน้าดูเหมือนจะเลือนลางไปในม่านหมอกแห่งความสิเน่หา
"นั่นเพราะฉันคือทุกสิ่งที่ท่าน้าไงคะ" เธอขยับเข้ามาชิดจนทรวงอกนุ่มหยุ่นเบียดเสียดกับหน้าอกกว้างของเขา เธอโน้มคอเขาลงมาอย่างช้าๆ จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ใบหู "ให้ฉันช่วยให้ท่านลืมความกลัว... ลืมทุกอย่าง... แล้วมีเพียงเราสองคนบนโลกใบนี้เถอะนะ"
ลิ้นเล็กๆ ของเธอเริ่มเล็มเลียที่ใบหูของเขาเบาๆ สร้างความสยิวซ่านจนธนาต้องครางออกมาในลำคอ มือของเขาที่เคยพยายามจะผลักไส กลับเปลี่ยนเป็โอบรอบเอวบางกิ่วของเธอไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลากริมฝีปากผ่านแก้มมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเขา
เธอยังไม่จูบ... แต่เพียงแค่ััของลมหายใจที่สอดประสานกัน ก็ทำให้ธนารู้สึกเหมือนกำลังจะละลายลงไปตรงนั้น ร่างกายของเขาร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความแข็งขืนลึกลับภายในกายเริ่มขยายตัวเพื่อตอบรับการยั่วยวนที่เหนือชั้นนี้
"ตามฉันมาสิคะ... ธนา" เธอผละออกไปอย่างน่าเสียดาย พลางก้าวถอยหลังไปทางริมระเบียงที่ไม่มีรั้วกั้น สายตาของเธอเย้ายวนเชิญชวนให้เขาก้าวตามไป
**[โปรดติดตามตอนต่อไป...]**
283
