ใน่บ่ายของวัน แจ็คและเพื่อน ๆยังคงฝึกบีบอัดพลังเวทย์ให้เป็ก้อนพลังเวทย์ความเข้มข้นสูงกันอยู่แม้ว่าจะพยายามซักเท่าไหร่ ก็ไม่มีใครสามารถสร้างก้อนพลังเวทย์ได้เลยจนพลังเวทย์ของทุกคนนั้นหมดไปทำให้ต้องมานั่งพักเพื่อฟื้นฟูพลังเวทย์ที่ใช้ไปจนหมดให้กลับก่อนจึงค่อยเริ่มฝึกกันอีกครั้ง
“อาจารย์แจนครับ” แจ็คเดินเข้าไปหาอาจารย์แจนกับเพื่อน ๆ ของเขา ก่อนจะเริ่มพูดขึ้น
“ว่าไงแจ็ค” อาจารย์แจนพูดพลางหันไปมองคู่สนทนาตัวน้อยของเธอก่อนจะกวาดสายตามองเด็กคนอื่น ๆที่มีอาการเหนื่อยล้าเพราะใช้พลังเวทย์ไปจนถึงขีดจำกัด
“พวกผมอยากให้อาจารย์ช่วยแสดงการบีบอัดพลังเวทย์เพื่อสร้างก้อนพลังเวทย์ให้พวกผมดูหน่อยได้ไหมครับ”แจ็คพูด
“ได้สิจ๊ะ พวกเธอก็ตั้งใจดูให้ดีละ” อาจารย์แจนพูดขึ้นก่อนจะเดินออกไปข้างหน้าเหล่านักเรียนของเธอโดยมีสายตาที่คอยจ้องมองเธออยู่ไม่ห่าง
อาจารย์แจนเริ่ม ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาทันใดนั้นเองตรงฝ่ามือของอาจารย์ก็เกิดก้อนพลังเวทย์ขนาดเท่าฝ่ามือก้อนหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนมีขนาดใหญ่กว่าขนาดตัวของอาจารย์แจนอีก
“ดูนะ นี่คือ พลังเวทย์ของอาจารย์ที่ปล่อยออกมา” อาจารย์แจนเริ่มพูด
“ต่อไปก็คือการบีบอัด” อาจารย์แจนพูดต่อ แล้วขนาดของก้อนพลังเวทย์ ก็ค่อย ๆ ลดขนาดลงเหลือกลับมาเท่าฝ่ามืออีกครั้งก่อนอาจารย์แจนจะปล่อยก้อนพลังเวทย์ออกไปยังหุ่นไล่กาที่เธออัญเชิญมาก่อให้เกิดแรงะเิขนาดใหญ่ขึ้นจนหุ่นไล่กาทั้งหมดหายไปในพริบตาแรงลมที่เกิดจากการะเิพัดลอยไปรอบทิศ ทำให้มีกระแสลมพัดมาจุดที่อาจารย์แจนและเหล่าเด็ก ๆ กำลังยืนอยู่ ทำให้เด็ก ๆ ถูกผลักถอยหลังไปเล็กน้อย
“สุดยอดไปเลยครับอาจารย์” มาร์คัสพูดขึ้นอย่างตกตะลึง
“จริงด้วยค่ะอาจารย์เก่งที่สุดเลย” เจนพูดขึ้นมาบ้าง
“อาจารย์ทำแบบนั้นง่าย ๆ ได้ยังไงกันนะ” ฟาร์พูดขึ้น เมื่อได้เห็นสิ่งที่อาจารย์แจนแสดงให้เห็นตรงหน้า
“อาจารย์บอกเคล็ดลับบ้างสิครับ” ฮูก้าพูด
“อาจารย์ไม่ติดอันดับมหาจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ได้ยังไง” แม็กพูด
“ใจเย็น ๆ นะเด็ก ๆ พวกเธอไม่ต้องใขนาดนั้นพวกเธอเองถ้าได้ฝึกเพิ่มอีกซักหน่อยก็สามารถทำได้เหมือนกัน” อาจารย์แจนพูดพร้อมส่งยิ้มให้เหล่าเด็กนักเรียนที่น่ารักของเธอ
“จริงเหรอครับ/ค่ะ” เหล่านักเรียนทั้งเจ็ดคนถามขึ้นพร้อมกัน
“จริงสิจ๊ะ แต่ตอนนี้ดูเหมือนพลังเวทย์ของพวกเธอจะหมดแล้วคงต้องกลับกันก่อน ไว้เราค่อยมาฝึกกันใหม่อีกทีละกันนะ” อาจารย์แจนพูดขึ้น ก่อนจะพาเด็ก ๆกลับไปส่งยังเต็นท์ที่พักของนักเรียนทุกคน ส่วนเธอเองเมื่อส่งเหล่านักเรียนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินกลับเต็นท์ของเธอไป
ณหมู่บ้านที่ไกลออกไปจากสมาคมผู้ใช้เวทย์แห่งหนึ่งที่ซึ่งแจ็คเคยอยู่อาศัยมาั้แ่แบเบาะ ในตอนนี้ในหมู่บ้านกำลังจัดงานเลี้ยงฉลองแก่เหล่าเด็กๆ ทุกคนในหมู่บ้านที่ได้เลือกเส้นทางสายอาชีพของตัวเอง ทำให้ทั้งหมู่บ้านมีแต่งานครื้นเครงผู้คนต่างออกมาร่วมสนุก สนานกัน ทำให้หมู่บ้านที่เงียบสงบมาตลอดกับกลายเป็หมู่บ้านที่มีแต่แสงสีเสียง และงานเทศกาลรื่นเริงที่ผู้คนต่างออกมาร่วมกันสังสรรค์ซึ่งช่วยสร้างสีสันให้แก่หมู่บ้านได้เป็อย่างดี
“ก๊อก ๆ ๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้คนที่อยู่ภายในบ้านซึ่งกำลังทำงานบ้านอยู่ต้องเดินออกมาเปิดประตู
“แอ๊ด” เสียงข้อพับเก่าๆ ที่ติดไว้กับบานประตูดังขึ้นเมื่อประตูถูกเปิดออก
“สวัสดีค่ะ คุณป้าแมรี่” แอนกล่าวทักทาย
“อ้าว หนูแอนมีอะไรไหม” ป้าแม่รี่ถาม เมื่อเปิดประตูเห็นเด็กสาวผมสีขาวน้ำตาลกับใบหน้าที่คุ้นเคยยืนอยู่หน้าประตู
“พอดีหนูไม่เห็นแจ็คเลยจะมาชวนแจ็คไปงานเทศกาลค่ะ” แอนตอบ
“อ่อถ้าแจ็คนะเขาออกเดินทางไปสมาคมผู้ใช้เวทย์ั้แ่วันที่เลือกเส้นทางสายอาชีพแล้วจ๊ะ”ป้าแมรี่พูดขึ้นพร้อมส่งรอยยิ้มให้แอน
“อ่อค่ะ เสียดายจัง” แอนพูด พร้อมใบหน้าที่เศร้าลงไปเล็กน้อย
“ไม่เป็ไร เดี่ยวแจ็คก็กลับเอง หนูแอนจะกินขนมอะไรไหม” ป้าแมรี่ที่เห็นสีหน้าของแอนเปลี่ยนไปจึงพูดขึ้น
“ขอบคุณค่ะ แต่เดี่ยวแอนค่อยออกไปหาอะไรกินในงานเทศกาลก็ได้ค่ะไม่ต้องรบกวนคุณป้าอีก” แอนโค้งคำนับขอบคุณพร้อมพูดออกไป
“แหม่ ไม่ได้รบกวนอะไรเลยจ๊ะ” ป้าแม่รี่พูดพลางจ้องมองสาวน้อยตรงหน้าอย่างเอ็นดู
“แล้วคุณป้าไม่ไปร่วมงานเทศกาลเหรอค่ะ” แอนถามขึ้น
“ไม่ละ ป้าอายุเยอะแล้วให้ไปะโโลดเต้นแบบคนหนุ่มสาวแบบนั้นไม่ไหวหรอก” ป้าแมรี่หัวเราะแล้วตอบออกไป
“คุณป้ายังดูสาวอยู่เลยน่ะค่ะ” แอนนี่เอ่ยชม เมื่อมองไปที่คุณป้าแม่รี่อีกครั้งเพราะถึงแม้เธอจะมีอายุมากแล้ว แต่ผิวพรรณของเธอยังคงขาวสดใสเหมือนน้ำนมบริสุทธิ์อีกทั้งหน้าตาก็เหมือนกับเทพธิดาที่ถูกแกะสลักอย่างประณีตทีละนิดจนกลายเป็รูปแกะสลักที่หารูปสลักเทียบเคียงได้
“ขอบใจจ๊ะหนูแอน เดี่ยวพอหนูโตขึ้นกว่านี้อีกซักนิดหนูแอนต้องสวยมากแน่ ๆ” ป้าแมรี่พูดพลางยิ้มกริ่มไปด้วย
“ขอบคุณค่ะ ถ้ายังแอนขอตัวไปก่อนนะค่ะ ไม่รบกวนคุณป้านานไปกว่านี้แล้ว”แอนพูดเสร็จก็กล่าวลาแล้วเดินจากไปส่วนป้าแมรี่เมื่อเห็นว่าแอนเดินจากไปแล้วจึงกลับเข้าไปในบ้านเพื่อทำงานของเธอต่อไป
“อีตาบ้านั้น จะไปก็ไม่บอกกันเลยซักคำ เจอกันอีกละน่าดูแน่ ๆ” แอนพึมพำกับตัวเองขึ้นมา
หลังจากผ่านการฝึกฝนมาเป็เวลากว่าสองอาทิตย์ในที่สุดแจ็คก็สามารถบีบอัดพลังเวทย์ของตัวเองจนสามารถทำลายหุ่นไล่กาลงได้และไม่ใช่แจ็คเพียงคนเดียวเท่านั้น ตอนนี้ในกลุ่มเด็กใหม่ที่เข้ามาก็สามารถบีบอัดพลังเวทย์กันได้จนชำนาญมากยิ่งขึ้นจนทำให้แต่ละคนเริ่มสนุกไปกับการเรียนรู้ และฝึกฝนขึ้นเรื่อย ๆ
“ตอนนี้ทุกคนก็เก่งขึ้นมากแล้วเมื่อเทียบกับเมื่อก่อนตอนที่เข้ามาใหม่”อาจารย์แจนพูดขึ้นเมื่อเห็นเหล่าลูกศิษย์ของเธอมานั่งรวมตัวกันส่วนหนึ่งของทุ่งกว้างที่ใช้สำหรับฝึกฝนทำให้เด็ก ๆ ทั้งเจ็ดคนยิ้มกันถ้วนหน้า
“ถ้าอย่างนั้น หลังจากนี้เป็ต้นไปพวกเธอจะต้องไปเรียนกับอาจารย์ท่านอื่นแล้ว” อาจารย์แจนกล่าว ทำให้รอยยิ้มของเด็ก ๆจนถึงเมื่อกี้นี้หายไปแทบจะในทันที
“อ้าว ทำไมอาจารย์ไม่สอนเราต่อละค่ะ” ฟาร์ถามขึ้น
“เพราะวิชาถัดจากนี้ไปจะเป็เื่การใช้เวทย์มนตร์จากธาตุต่าง ๆแล้วซึ่งจะมีความซับซ้อนมากยิ่งขึ้นกว่านี้อีกดังนั้นจึงจำเป็ต้องให้อาจารย์ที่มีความเชี่ยวชาญเป็คนสอนพวกเธอยังไงละ” อาจารย์แจนตอบ
“แล้วอาจารย์สอนพวกเราไม่ได้เหรอครับ” ฮูก้าถาม
“เื่เกี่ยวกับธาตุต่าง ๆ อาจารย์ไม่ได้เชี่ยวชาญขนาดพอจะสอนใครได้นะ”อาจารย์แจนพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ ออกมา
“แล้วรู้ไหมว่าเวทย์มนตร์ที่มาจากธาตุต่าง ๆ นี่คืออะไร” อาจารย์แจนถามขึ้น
“คือ การใช้พลังเวทย์ที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของธาตุแล้วนำมาใช้กับคาถาทำให้เราสามารถใช้คาถาได้หลากหลายมากยิ่งขึ้น” มาร์คัสยกมือขึ้นตอบ
“สมแล้วที่มาจากตระกูลผู้ใช้เวทย์” อาจารย์แจนหันไปชมมาร์คัส
“นาน ๆ ทีนะถึงจะได้ฟังอะไรดี ๆ จากมาร์คัสบ้าง” แจ็คพูดขึ้น ทำเอาเพื่อน ๆ ทุกคนในกลุ่มหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
“แจ็ค นายว่าไงนะ” มาร์คัสพูดขึ้น
“นายไม่ได้ยินเหรอ ให้ฉันช่วยย้ำอีกรอบไหม” ฮูก้าเริ่มเข้ามาแจมด้วย
“หรือให้ฉันย้ำแทนก็ได้นะมาร์คัส” แม็กพูดขึ้นปนเสียงหัวเราะออกมา
“เดี่ยวเถอะ พวกนายสองคน ฉันก็มีสาระเหมือนกันนะ” มาร์คัสแย้งขึ้น ซึ่งการพูดโต้ตอบกันไปมาทำให้บรรยากาศในชั้นเรียนผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น
“หยุดเล่นกันได้แล้ว” อาจารย์แจนที่เห็นว่าพวกเด็ก ๆ ไม่มีท่าทีจะหยุดจึงพูดห้ามปามขึ้นแต่ถึงกระนั้นเธอเองก็เผลอแอบหัวเราะไปด้วยเช่นกัน
“อาจารย์ก็แอบหัวเราะผมเหมือนกันนี่น่า” มาร์คัสพูดขึ้น
“อาจารย์ขอโทษ อาจารย์ห้ามตัวเองไม่อยู่จริง ๆ” อาจารย์แจนตอบ นั้นทำให้เด็ก ๆทุกคนหัวเราะมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก
“เห็นไหมขนาดอาจารย์แจนยังเห็นด้วยเลย” แจ็คพูดทั้งหัวเราะออกมาก่อนจะถูกอาจารย์แจนห้ามปามอีกรอบ ทำให้เด็กทุกคนหันกลับมาตั้งใจฟังอีกครั้ง
“ก็เหมือนที่มาร์คัสตอบนั้นแหละพลังเวทย์ที่พวกเธอใช้ยิงใส่หุ่นไล่กากันตลอดระยะเวลาฝึกฝนเป็แค่ก้อนพลังเวทย์ธรรมดาไม่มีธาตุใด ๆ ทั้งสิ้นแต่การใส่ธาตุไปในการยิงก้อนพลังเวทย์นั้นจะช่วยเสริมการโจมตีขึ้นอีกด้วยเอาละดูนะ” พูดจบอาจารย์แจนก็อัญเชิญหุ่นไล่กาขึ้นมาอีกรอบแต่คราวนี้มีหุ่นไล่กาเยอะขึ้นเป็สองเท่าของจำนวนปกติที่ให้เหล่าเด็ก ๆได้ฝึกฝนกัน
“ะเิเพลิง” หลังจากอาจารย์แจนร่ายคาถาจบทันใดนั้น ก็บังเกิดก้อนพลังเวทย์ขนาดใหญ่ขึ้นมาชั่วขณะนึงในชั่ววินาทีต่อมาก็เกิดะเิลูกไฟขึ้นมา จนทำให้หุ่นไล่กาและทุ่งหญ้าบริเวณนั้นถูกไฟเผาจนหมดสิ้น
“ว้าว” เด็กทั้งเจ็ดคนได้แต่อุทานพร้อมกันเมื่อเห็นการใช้เวทย์มนตร์ธาตุไฟครั้งแรก
“เห็นไหมอานุภาพมันจะต่างกันกับการไม่ใช้ธาตุใด ๆลงไปในคาถาหรือยิงก้อนพลังเวทย์ปกติ” อาจารย์แจนพูดขึ้น
“งั้นก็แสดงว่าเราเองก็สามารถใช้เวทย์แบบนี้ได้ใช่ไหมครับอาจารย์”ฮูก้าเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น
“แน่นอนจ๊ะ แต่กว่าจะถึงตอนนั้นพวกเธอก็อย่าได้ละทิ้งการฝึกที่อาจารย์สอนไปละ ต้องหมั่นฝึกฝนอยู่บ่อย ๆอย่าให้ขาดนะ จะได้สามารถควบคุมพลังเวทย์ของตัวเองได้ดีมากยิ่งขึ้น” อาจารย์แจนพูด
“ครับ/ค่ะ” เด็กทั้งเจ็ดคนตอบพร้อมกัน
“เอาละ งั้นก็กลับไปพักเที่ยงกันเถอะเดี่ยว่บ่ายจะมีอาจารย์ท่านใหม่มาสอนพวกเธอให้และถ้ามีอะไรสงสัยก็มาถามอาจารย์ได้นะ” อาจารย์แจนพูดอีกครั้งหนึ่ง
“ขอบคุณครับ/ค่ะ อาจารย์” เด็กทั้งเจ็ดคนพูดพร้อมกับโค้งคำนับให้ความเคารพแก่อาจารย์ของตัวเองก่อนทั้งแปดชีวิตจะเดินออกจากทุ่งกว้างนี้ไปเพื่อไปพักเที่ยงและหาอะไรกินกันจะเริ่มเรียนในวิชาถัดไปกับอาจารย์คนใหม่ที่จะเข้ามาสอนแทนอาจารย์แจน โดยที่เหล่าเด็ก ๆไม่รู้เลยว่าตัวเองนั้นถูกจ้องมองอยู่ด้วยสายตาคู่หนึ่งที่นั่งจ้องมองมายังพวกเขาจนตาเป็มัน ราวกับจะกลืนกินเหล่าเด็ก ๆ ลงไปในกระเพาะ แต่การกระทำของเ้าของสายตาคู่นั้นก็ไม่รอดพ้นประสาทััของอาจารย์แจนที่ััได้ถึงจิตที่มุ่งมาที่พวกตนแต่อาจารย์แจนก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ แล้วตามพวกเด็ก ๆ ไปหาอะไรกินต่อไป
“เตรียมใจไว้ได้เลยเ้าลูกเจี๊ยบ”
30K
