ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        จ้าวหงเหมยกับหูฉางหมินเห็นพ้องกันว่าควรบอกให้หูหลันเยวี่ยแจ้งข่าวดีเรื่องการหมั้นหมายให้กับพ่อแม่อุปถัมภ์ฟัง

        พวกเขาคิดว่าหูหลันเยวี่ยควรแบ่งปันความสุขให้พ่อแม่อุปถัมภ์รับทราบด้วย

        ในทำนองเดียวกัน ในฐานะพ่อแม่อุปถัมภ์ของเฉินเชี่ยนเชี่ยน พวกเขาก็หวังว่าวันหนึ่งถ้าเฉินเชี่ยนเชี่ยนมีข่าวดีบ้าง เธอก็จะแบ่งปันข่าวดีนั้นให้กับที่นี่เช่นกัน

        ถึงแม้ว่าสองสามีภรรยาจะค่อนข้างผิดหวังในตัวเฉินเชี่ยนเชี่ยน แต่พวกเขาก็อยู่ด้วยกันมาถึงสิบแปดปี

        เดิมทีหูหลันเยวี่ยอารมณ์ดีมาก แต่พอได้ยินแม่บอกให้ติดต่อพ่อแม่อุปถัมภ์ อารมณ์ดีๆ ก็หายไปในพริบตา

        แม้ในใจจะไม่ค่อยสบายใจนัก แต่หูหลันเยวี่ยก็ยังคงยิ้มแย้ม "เดี๋ยวหนูจะเขียนจดหมายไปบอกพวกท่านค่ะ"

        "เยวี่ยเยวี่ย ปิดเทอมฤดูหนาวแล้วลูกกลับไปเยี่ยมพ่อแม่อุปถัมภ์ของลูกบ้างนะ พวกท่านคงคิดถึงลูกมากแน่ๆ" หูฉางหมินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

        จ้าวหงเหมยก็เห็นด้วยกับสามี "พ่อของลูกพูดถูกแล้ว ปิดเทอมฤดูหนาวแล้วลูกก็ไปเยี่ยมพ่อแม่อุปถัมภ์ของลูกที่อยู่ในเมืองบ้างนะ"

        "ได้ค่ะ ปิดเทอมแล้วหนูจะไปเยี่ยมพวกท่าน" ครั้งนี้หูหลันเยวี่ยตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

        ที่เธอตั้งใจจะไปเยี่ยมพ่อแม่อุปถัมภ์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาว ไม่ใช่เพราะคิดถึงพวกท่าน แต่เป็นเพราะเหตุผลอื่น

        เธอรู้ดีว่าพ่อแม่อุปถัมภ์ของเธอไม่ได้คาดหวังให้เธอกลับไป

        หูหลันเยวี่ยติดต่อกับเฉินอิ่งอยู่เป็นระยะๆ ทำให้เธอรู้เรื่องราวที่นั่นเป็นอย่างดี

        นับตั้งแต่เรื่องที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนปัสสาวะรดที่นอนแพร่กระจายไปทั่วบ้านพักพนักงาน หนุ่มๆ ที่ตามจีบเธอ ก็ลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

        ตอนแรกเป็นแค่ข่าวลือว่าเฉินเชี่ยนเชี่ยนปัสสาวะรดที่นอน แต่ต่อมาก็ถูกยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง หนุ่มๆ ที่ตามจีบเธอก็ยิ่งน้อยลงไปอีก

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนปัสสาวะรดที่นอนแค่ครั้งเดียว แต่พ่อกับแม่ของเธอกลัวว่าลูกสาวจะปัสสาวะรดที่นอนอีก จึงพาเธอไปหาหมอและรับยามากิน

        การที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนกลับมาเยี่ยมพ่อแม่อุปถัมภ์ในหมู่บ้านครั้งที่แล้วเป็นเพียงแค่เรื่องหลอกเด็ก การมาดูถูกและทำลายชื่อเสียงของหูหลันเยวี่ยต่างหากคือเรื่องจริงที่เฉินเซี่ยนเซี่ยนตั้งใจ

        หูหลันเยวี่ยก็จะคืนทุกอย่างให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนอย่างสาสม ดังนั้นในช่วงปิดเทอมฤดูหนาว เธอจะต้องกลับไปที่บ้านสกุลเฉินด้วยความจริงใจที่เสแสร้งอย่างแน่นอน

        ……………..

        นับตั้งแต่ได้เห็นห่อเหรียญเงินที่สกุลหลินให้กับหูหลันเยวี่ย อาสะใภ้รองกับอาสะใภ้สามสกุลหูต่างก็พากันนอนไม่หลับในคืนนั้น

        อาสะใภ้รองพูดกับสามีที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ริมเตียง "บ้านใหญ่ไม่มีลูกชาย สินสอดของเยวี่ยเยวี่ยไม่รู้ว่าจะให้เธอเอาคืนไปทั้งหมดหรือเปล่าก็ไม่รู้?"

        อารองสูบบุหรี่ในมือจนหมดมวนแล้วจึงตอบภรรยา "เรื่องนี้ใครจะรู้ล่ะ พี่ใหญ่เขายังไม่มีลูกชาย แต่ต่อไปอาจจะมีก็ได้"

        อาสะใภ้รองพึมพำเสียงเบา "ฉันละภาวนาให้เขาไม่มีลูกชาย ถ้าบ้านพวกเขายังไม่มีลูกชายอีก บ้านเรามีลูกชายสองคน ต่อไปเราก็ยกเจี้ยนผิงให้บ้านเขาไปสิ ถึงจะไม่ได้ยกให้โดยตรง แต่ถ้าพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้เป็นอะไรไป ก็ต้องหวังพึ่งลูกชายของบ้านเรา ลูกสาวที่ไหนจะมาจัดงานศพให้พ่อแม่ได้กันล่ะ?"

        หูฉางหมินกับภรรยายังแข็งแรงดีอยู่แท้ๆ อาสะใภ้รองก็เริ่มเป็นห่วงเรื่องหลังจากที่พวกเขาตายไปแล้วเสียแล้ว

        อารองครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วก็พูดขึ้น "ถ้าฉันจำไม่ผิด พี่สะใภ้ของเรา อายุน้อยกว่าเธอตั้งปีหนึ่งนะ บางทีปีหน้าอาจจะมีลูกอีกก็ได้"

        อารองก็ไม่ได้หวังให้บ้านใหญ่มีลูกชายเช่นกัน แต่จนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย เขาก็ไม่กล้าที่จะมองโลกในแง่ดีเกินไป

        อาสะใภ้รองกลับมองโลกในแง่ดีกว่าสามีมาก "ปีหน้าจะมีลูกอีก? ฉันไม่เชื่อหรอก ต่อให้มีลูกจริงๆ จะมั่นใจได้ยังไงว่าเป็นลูกชาย ถ้าพวกเขามีลูกคนที่สี่ ได้ยินมาว่าตอนนี้ทางการเข้มงวดเรื่องการคุมกำเนิดมากกว่าเมื่อก่อนอีก ถ้าจ้าวหงเหมยกล้าท้องจริงๆ พอบ้านเราเห็นท่าไม่ดี ก็แอบไปแจ้งเบาะแสไว้ เด็กแค่ไม่กี่เดือน ท้องยังไม่ใหญ่มาก ทางข้างบนรู้เรื่องเข้า ยังไงก็คงจะจับตัวเธอไปทำแท้งแน่นอน"

        ตอนที่พูดเรื่องพวกนี้ สะใภ้รองพยายามลดเสียงให้ต่ำที่สุด

        ทางฝั่งอาสะใภ้สามสกุลหูก็กำลังคุยกับสามีอยู่บนเตียงเช่นกัน

        "ว่าแต่เหรียญเงินที่เยวี่ยเยวี่ยได้มา เราจะพอแบ่งมาได้สักสองสามเหรียญไหม?" พอพูดถึงเหรียญเงิน สะใภ้สามก็ตาเป็นประกาย

        อาสามไม่ได้มีความอดทนมากเหมือนอารอง "คุณก็ไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเยวี่ยเยวี่ยซะหน่อย จะมีสิทธิ์อะไรไปแบ่ง"

        อาสามก็อยากได้เหรียญเงินพวกนั้นเช่นกัน แต่เขารู้ว่าของดีๆ เหล่านั้น เขาไม่มีทางได้มา

        สะใภ้สามฮึดฮัด "ฉันก็รู้ว่าเราไม่มีสิทธิ์ได้ส่วนแบ่ง ฉันแค่คิดว่าพวกพี่ใหญ่เขาไม่มีลูกชาย ถ้าเยวี่ยเยวี่ยเอาของดีๆ พวกนั้นกลับไปให้บ้านสามีหมด มันก็น่าเสียดายเกินไป"

        อาสามรับคำในลำคอ แล้วก็เงียบไป

        สะใภ้สามรออยู่สักพัก เมื่อเห็นสามียังเงียบอยู่ จึงพูดต่อ "ต่อไปพวกเราต้องเอาใจบ้านใหญ่ให้ดีๆ ถ้ารู้มาว่าบ้านใหญ่จะได้ดีขนาดนี้ ตอนนั้นฉันคงไม่เข้าข้างบ้านรองหรอก ฉันดูออกแล้ว บ้านรองน่ะพึ่งไม่ได้ พี่ใหญ่ต่างหากที่จริงใจ"

        อาสามยังคงเงียบอยู่

        สะใภ้สามคิดว่าเขาหลับไปแล้ว จึงไม่พูดอะไรต่อ

        ในวันที่สามหลังจากที่หลินซือหย่วนและหูหลันเยวี่ยหมั้นหมายกัน เกาลี่ก็มาที่บ้าน

        เกาลี่มาหาในตอนกลางคืน ตอนที่เธอมาถึง หูหลันเยวี่ยกำลังติวหนังสืออยู่กับหลินซือหย่วนพอดี

        หลินซือหย่วนจบจากโรงเรียนมัธยมปลายมาหลายปีแล้ว ความรู้หลายอย่างที่เคยเรียนมาก็คืนครูไปเกือบหมด

        หลังจากตัดสินใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีหน้าพร้อมกับหูหลันเยวี่ย หลินซือหย่วนก็หยิบตำราเรียนขึ้นมาอ่านอีกครั้ง

        เขารู้สึกเคว้งคว้างเมื่อต้องอ่านทบทวนคนเดียว ดังนั้นหลังจากหมั้นกัน หูหลันเยวี่ยจึงมาติวหนังสือให้หลินซือหย่วน ที่จริงแล้วส่วนใหญ่คือการช่วยให้หลินซือหย่วนอ่านทบทวนเนื้อหาของโรงเรียนมัธยมปลายใหม่อีกครั้งตั้งแต่ต้น

        หูหลันเยวี่ยเรียนเนื้อหาของโรงเรียนมัธยมปลายมาอย่างละเอียด เพราะเธอมักจะอ่านทบทวนอยู่เสมอเพื่อเตรียมตัวสอบในปีหน้า

        ย่าหลินเชิญเกาลี่เข้ามาในห้องโถง ถึงแม้เธอจะไม่ชอบเกาลี่ แต่ในเมื่อมาถึงที่แล้ว ก็คงจะไม่ยอมกลับไปง่ายๆ

        วันนี้เกาลี่แต่งตัวค่อนข้างสะอาดสะอ้าน และเธอก็ไม่ได้มามือเปล่า

        เธอนำเสื้อไหมพรมที่ถักไว้มาให้หลินซือหย่วนด้วย

        "ย่าใหญ่ นี่คือเสื้อไหมพรมที่หนูถักให้พี่หย่วนจื่อค่ะ" เกาลี่หยิบเสื้อที่พับไว้ค่อนข้างเรียบร้อย แต่ดูไม่ค่อยสะอาดนักออกมาจากถุงผ้า

        สีหน้าของย่าหลินเย็นชากว่าเดิม "หนูเกาลี่ เธอไม่ใช่ญาติพี่น้องกับบ้านหย่วนจื่อ แล้วเธอจะถักเสื้อไหมพรมให้เขาทำไม? อีกอย่างหย่วนจื่อก็หมั้นแล้ว เธอคิดว่าการถักเสื้อไหมพรมให้เขามันเหมาะสมแล้วเหรอ?"

        คำถามของย่าหลินค่อนข้างจะตรงประเด็น เกาลี่จึงหน้าแดงก่ำ

        เกาลี่รู้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะถักเสื้อไหมพรมให้หลินซือหย่วน แต่การที่เธอเลือกจะมาส่งเสื้อไหมพรมให้หลินซือหย่วนในเวลานี้ เพราะเธอมีเจตนาแอบแฝงอยู่

        เมื่อเผชิญหน้ากับสีหน้าที่เย็นชาของย่าหลิน เกาลี่ก็พูดไม่ออก

        ย่าหลินไม่ได้เปิดโอกาสให้เกาลี่ได้พูด "หนูเกาลี่ เรื่องของพ่อเธอกับป้าใหญ่ของหย่วนจื่อ เธอเองก็คงจะรู้ดี อย่าเลียนแบบพ่อของเธอเลย ที่ชอบไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเอง เธอยังไม่ได้แต่งงานนะ ต้องรักษาชื่อเสียงของตัวเองให้ดีๆ หน่อย"

        คำพูดของย่าหลินไม่เกรงใจมากยิ่งขึ้นไปอีก

        ถึงแม้ว่าเกาลี่จะยังติดต่อกับจางกุ้ยเฟินอยู่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่สนใจเรื่องแย่ๆ ระหว่างจางกุ้ยเฟินกับพ่อของตน

        เกาลี่เงียบไปนาน จึงพูดออกมา "ย่าใหญ่ไม่ชอบหนู เป็นเพราะรู้เรื่องไม่ดีระหว่างพ่อกับป้าใหญ่ หรือเป็นเพราะหนูไม่สวยเท่าหูหลันเยวี่ยกันคะ?"

        เกาลี่รู้ดีว่าถ้าย่าหลินชอบเธอ บางทีเรื่องของเธอกับหลินซือหย่วนก็อาจจะมีโอกาสเป็นไปได้

        แต่เธอรู้ว่าย่าหลินไม่ชอบเธอมาตลอด ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว เธอก็อยากจะรู้ว่าทำไมย่าหลินถึงไม่ชอบเธอ

        ย่าหลินคิดว่าเธอพูดจาแรงขนาดนั้น เกาลี่น่าจะยอมแพ้ไปแล้ว ไม่คิดว่าหญิงสาวจะยังดื้อรั้นอยู่เช่นนี้อีก