ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        การออกตัวปกป้องของจ้าวหงเหมยทำให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนทั้งรู้สึกขุ่นเคืองและอับอาย ในพริบตาน้ำตาก็เอ่อล้นออกมาจากดวงตาทั้งสอง

        "แม่คะ หนูไม่ได้ฉี่รดที่นอนจริงๆ นะคะ ไม่ได้ทำจริงๆ" ท่าทางร้องไห้เสียใจของเฉินเชี่ยนเชี่ยน ทำให้คนที่เห็นรู้สึกสงสารจับใจ

        หูหลันเยวี่ยรีบแสร้งทำเป็นอ่อนโยน เข้าไปปลอบ "เชี่ยนเชี่ยน ที่จริงเรื่องฉี่รดที่นอนมันไม่ได้น่าอายอะไรขนาดนั้นหรอก พวกเราเชื่อว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ"

        ป้าข้างบ้านที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะแทรกขึ้นมา "หลันเยวี่ยพูดถูกแล้ว เชี่ยนเชี่ยน เธอไม่ได้ตั้งใจฉี่รดที่นอนนี่นา ไม่มีใครมาหัวเราะเยาะเธอหรอก"

        สะใภ้รองที่ชอบยุให้คนทะเลาะกันก็รีบเข้ามาเสริมทันที "ใช่แล้ว การที่หญิงสาวอายุสิบแปดฉี่รดที่นอน มันฟังดูแปลกก็จริง แต่เรื่องแบบนี้มันพลาดกันได้นี่นา พี่สะใภ้ เมื่อก่อนฉันไม่เคยได้ยินว่าเชี่ยนเชี่ยนฉี่รดที่นอนนะ สงสัยคราวนี้คงเป็นเพราะตอนกลางวันเดินเยอะไปจนเหนื่อยละมั้ง คนเราพอเหนื่อยมากๆ ตอนกลางคืนหลับไปก็ไม่อยากตื่น ฉี่รดที่นอนก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้"

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนเห็นทุกคนเชื่อว่าเธอฉี่รดที่นอนจริงๆ ก็ยิ่งรู้สึกโกรธเคือง

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนรีบแก้ตัวเสียงดัง "ทุกคนช่วยเชื่อหนูเถอะ หนูไม่ได้ฉี่รดที่นอนจริงๆ นะคะ ไม่ได้ทำจริงๆ ค่ะ หูหลันเยวี่ยจงใจใช้วิธีสกปรก กลั่นแกล้งทำลายชื่อเสียงของหนู"

        ถึงแม้เฉินเชี่ยนเชี่ยนจะโวยวายเสียงดัง แต่หูหลันเยวี่ยก็ยังไม่สะทกสะท้าน

        หูหลันเยวี่ยไม่ได้มองเฉินเชี่ยนเชี่ยนที่จ้องเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ แต่กลับหันไปมองที่หน้าประตูบ้านของตัวเอง "ถิงถิง พี่จำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอเคยบอกว่า เธอได้กลิ่นฉี่จากที่นอนของเชี่ยนเชี่ยนมากกว่าหนึ่งครั้ง ใช่หรือเปล่า?"

        ทันทีที่หูหลันเยวี่ยพูดจบ ทุกสายตาก็พุ่งตรงไปยังถิงถิงที่ยืนอยู่หน้าประตู

        ในขณะนั้นเอง เพื่อนบ้านอีกจำนวนหนึ่งที่เดินผ่านมาก็หยุดฝีเท้า แล้วมายืนดูเหตุการณ์ด้วยกันกับสะใภ้รองและคนอื่นๆ

        "ถิงถิง เธอบอกแม่สิ บอกป้าๆ น้าๆ ทุกคนตรงนี้ ว่าหูหลันเยวี่ยกำลังพูดจาเหลวไหล" เฉินเชี่ยนเชี่ยนก้าวเท้าพรวดพราดไปยืนตรงหน้าถิงถิง จับแขนของถิงถิงเอาไว้อย่างแรง

        หูหลันเยวี่ยแค่ยืนนิ่งอยู่กับที่ รอให้ถิงถิงเป็นคนพูดออกมาเอง

        "ถิงถิง เรื่องที่พี่สาวแท้ๆ ของเธอพูดมันจริงรึเปล่า? พี่เชี่ยนเชี่ยนของเธอเคยฉี่รดที่นอนจริงไหม?" ป้าข้างบ้านที่ชอบสอดรู้สอดเห็นคนหนึ่งถามอย่างใจร้อน

        ถิงถิงดึงมือที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนจับไว้ออกมา ริมฝีปากเล็กๆ ที่ปิดสนิทค่อยๆ เผยอ "พี่เชี่ยนเชี่ยน หนูรู้ว่าพี่สาวของหนูไม่ควรเอาเรื่องที่พี่ฉี่รดที่นอนไปป่าวประกาศให้ป้าๆ น้าๆ ทุกคนรู้ หนูต้องขอโทษแทนพี่สาวด้วยนะคะ"

        คำตอบของถิงถิงเป็นการพิสูจน์แล้วว่าเมื่อครู่นี้หูหลันเยวี่ยไม่ได้ใส่ร้ายเฉินเชี่ยนเชี่ยน

        ที่แท้เฉินเชี่ยนเชี่ยนไม่ได้ฉี่รดที่นอนแค่ครั้งนี้ แต่เมื่อก่อนก็ฉี่รดที่นอนด้วยนี่เอง!

        "ถิงถิง ทำไมเธอถึงช่วยคนอื่นใส่ร้ายฉันล่ะ?" คราวนี้เฉินเชี่ยนเชี่ยนร้องไห้หนักกว่าเดิม น้ำตาไหลทะลักออกมาจากดวงตาเหมือนเขื่อนแตก

        ยังไม่ทันที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนจะพูดจบ หูหลันเยวี่ยก็พูดเสริมอีกว่า "ถิงถิงก็แค่พูดความจริงเท่านั้นเอง ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? เชี่ยนเชี่ยน ฉันหวังว่าเธอจะไม่หนีปัญหาเรื่องฉี่รดที่นอนอีกนะ ที่จริงอาการแบบนี้มันรักษาได้"

        จากนั้นหูหลันเยวี่ยก็หันไปมองอีกทางหนึ่ง "ย่าใหญ่คะ หนูจำได้ว่าก่อนหน้านี้ย่าเคยบอกหนูเกี่ยวกับสูตรยารักษาอาการฉี่รดที่นอน สูตรนั้นเหมือนจะใช้เก่อเกิน [1] ต้มน้ำดื่ม ใช่หรือเปล่าคะ?"

        ย่าใหญ่ที่หูหลันเยวี่ยเรียก ก็คือย่าหลินที่อยู่บ้านข้างๆ นั่นเอง

        ยังไม่ทันที่ย่าหลินจะได้พูดอะไร หลินซือหย่วนก็ชิงพูดแทนคุณย่า "ฉันจำได้นะ สูตรคือใช้เก่อเกินต้มน้ำดื่ม ยิ่งเป็นรากที่ค่อนข้างหยักมากหน่อย ต้มน้ำดื่มยิ่งได้ผล ตอนเด็กๆ ฉันเคยฉี่รดที่นอน ย่าก็ให้ดื่มน้ำต้มเก่อเกินนี่แหละ ติดตรงที่มันขมไปหน่อย เชี่ยนเชี่ยนที่เป็นคุณหนูบอบบางแบบนี้คงดื่มไม่ลงหรอกมั้ง"

        หูหลันเยวี่ยรีบเสริม "ยาดีต้องขมค่ะ แม่คะ ในเมื่อเก่อเกินช่วยรักษาอาการฉี่รดที่นอนได้ งั้นเดี๋ยวกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว ให้พ่อไปขุดเก่อเกินจากในไร่มาต้มน้ำให้เชี่ยนเชี่ยนดื่มดีกว่าค่ะ"

        จ้าวหงเหมยรีบเห็นด้วย "ดีเลย เดี๋ยวกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว แม่จะขอให้พ่อไปขุดเก่อเกินมาต้มน้ำให้เชี่ยนเชี่ยนนะ"

        "แม่คะ หนูไม่ดื่ม หนูไม่ได้ฉี่รดที่นอนนะคะ" ตอนนี้เฉินเชี่ยนเชี่ยนจนปัญญาที่จะแก้ตัวแล้ว ใครก็ตามที่เชื่อว่าเธอไม่ได้ฉี่รดที่นอน เธอก็แทบจะอยากไปคุกเข่ากราบแทบเท้า

        แต่ทุกคนกลับเชื่อว่าเธอฉี่รดที่นอน แถมยังมากกว่าหนึ่งครั้งด้วย

        จ้าวหงเหมยปลอบโยนเฉินเชี่ยนเชี่ยนที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งเสียงนุ่ม "ไม่เป็นไรนะลูก แค่เราดื่มน้ำต้มเก่อเกินสักสองสามครั้งก็หายแล้ว เชี่ยนเชี่ยนของพวกเราเก่งที่สุด เดี๋ยวพอต้มเก่อเกินออกมาแล้ว แม่จะใส่น้ำตาลทรายขาวให้เยอะๆ จะได้ไม่ขมแล้วดื่มง่ายๆ หน่อย"

        สะใภ้รองรีบแสร้งทำเป็นหวังดีพูดกับเฉินเชี่ยนเชี่ยนบ้าง "เชี่ยนเชี่ยนเอ๊ย แกก็เป็นสาวแล้วนะ เรื่องฉี่รดที่นอนอยู่ในบ้านตัวเองก็คงไม่มีใครรังเกียจหรอก แต่ถ้าวันหน้าได้แต่งงานออกเรือนไปแล้วดันฉี่รดที่นอนอีก ไม่ใช่แค่แกที่จะถูกรังเกียจนะ พ่อแม่ของแกก็จะถูกหัวเราะเยาะไปด้วย"

        ป้าๆ น้าๆ อีกหลายคนก็พยักหน้าเห็นด้วยตาม

        ตอนนี้เฉินเชี่ยนเชี่ยนทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากร้องไห้ เธออยากจะตายให้มันรู้แล้วรู้รอด

        จ้าวหงเหมยช่วยเช็ดน้ำตาให้ลูกสาวบุญธรรม "เชี่ยนเชี่ยน อย่าร้องไห้เลย เข้าไปกินข้าวกันเถอะ"

        จ้าวหงเหมยจูงมือเฉินเชี่ยนเชี่ยนเข้าไปในบ้าน สะใภ้รองและคนอื่นๆ ที่มายืนดูเหตุการณ์ก็ทยอยพากันกลับ

        หูหลันเยวี่ยรอจนทุกคนไปหมดแล้ว ถึงค่อยๆ หันไปมองบ้านของย่าหลิน ซึ่งตอนนี้คุณย่าไม่ได้ยืนอยู่หน้าประตูแล้ว

        "คุณครูหูเก่งจริงๆ เลย สอนจนถิงถิงที่ซื่อๆ อย่างนั้นให้โกหกหน้าตายแบบไม่ต้องร่างบทได้" หลินซือหย่วนส่งสายตาว่ารู้ทันทุกสิ่งให้หูหลันเยวี่ย สายตานั้นสื่อว่า เธอหลอกคนอื่นได้ แต่หลอกฉันไม่ได้หรอก

        หูหลันเยวี่ยขยิบตาอย่างขี้เล่น "นายก็โกหกแบบไม่ต้องร่างบทเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"

        พูดจบ หูหลันเยวี่ยก็เดินไปแบบที่ไม่อาจซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ได้

        หลินซือหย่วนมองตามแผ่นหลังที่งดงามนั้นแล้วก็ยิ้มออกมา พึมพำกับตัวเองว่า "ยัยตัวแสบคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ เลย!"

        พอกลับมาถึงบ้าน หูหลันเยวี่ยก็นำผ้าปูที่นอนของตัวเองออกไปตากแดดด้วย จากนั้นก็เข้าไปช่วยถิงถิงเตรียมอาหารกลางวันในครัว

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนนั่งร้องไห้อยู่ในห้องโถง จ้าวหงเหมยและหูฉางหมินต้องช่วยกันปลอบโยน

        ถึงแม้หูฉางหมินจะไม่ได้ออกไปที่หน้าประตู แต่เขาก็ได้ยินเสียงจากเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน

        เขาไม่คิดเลยว่าลูกสาวบุญธรรมอย่างเฉินเชี่ยนเชี่ยน จะมีอาการฉี่รดที่นอนด้วย

        ในเมื่อการดื่มน้ำต้มเก่อเกินสามารถรักษาอาการฉี่รดที่นอนได้ พอกินอาหารกลางวันเสร็จ หูฉางหมินก็คิดว่าจะไปขุดเก่อเกินที่ใหญ่ๆ มาต้มให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนดื่ม

        ในครัวหลังจากที่ถิงถิงเห็นหูหลันเยวี่ยเดินเข้ามาจากข้างนอก เธอก็อยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่ก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ

        หูหลันเยวี่ยเดินเข้าไปกอดถิงถิงอย่างอ่อนโยน จากนั้นก็กระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของน้องสาว "ถิงถิง พวกเราเป็นพี่น้องแท้ๆ ที่มีสายเลือดเดียวกัน นอกจากพ่อกับแม่แล้ว บนโลกใบนี้ญาติของฉันก็มีแค่เธอกับยายาเท่านั้นแหละ"

        ถิงถิงพยักหน้าเบาๆ แล้วก็หยิบฟืนมาใส่เพิ่มในเตา

        ถึงแม้ถิงถิงจะไม่รู้ว่าทำไมพี่สาวถึงทำแบบนั้นกับเฉินเชี่ยนเชี่ยน แต่เธอก็เต็มใจช่วยเหลือพี่สาวแท้ๆ ของตัวเองอย่างไม่มีเงื่อนไข

        ตลอดสิบแปดปีที่เป็นพี่น้องกันกับเฉินเชี่ยนเชี่ยน ถิงถิงไม่เคยได้รับความรักและความเอื้อเฟื้อจากพี่สาวนัก

        ถึงแม้เวลาที่ได้อยู่ร่วมกับหูหลันเยวี่ยจะไม่นาน แต่ถิงถิงก็รับรู้ถึงความรักและความเอ็นดูมากมายจากพี่สาว

        ถิงถิงไม่ได้ถามอะไรต่อ หูหลันเยวี่ยจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

        ไม่นานนักสองพี่น้องก็ยกอาหารกลางวันออกมาขึ้นโต๊ะในห้องโถง

        ตอนนี้เฉินเชี่ยนเชี่ยนร้องไห้ไม่ออกแล้ว ใบหน้าเศร้าหมอง ดูไม่ต่างจากดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา

        เชิงอรรถ

        [1] เก่อเกิน (葛根) รากสมุนไพรออกฤทธิ์เข้าเส้นลมปราณม้ามและกระเพาะอาหาร สร้างน้ำหล่อเลี้ยง แก้กระหาย ระบายความร้อน คลายกล้ามเนื้อ