บทที่ 8
ให้ท้ายได้เพียงไหน
ปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งที่นางพูดตรงกับสิ่งที่จิ้งเส้าหวงคิดพอดี พิจารณาสตรีตรงหน้าอยู่เนิ่นนาน
“เ้าปรารถนาสิ่งใด”
“ข้าน้อยไม่มีสิ่งใดปรารถนาเ้าค่ะ ปรารถนาของข้าไร้ที่สิ้นสุด” ซิ่งหลิงตอบด้วยรอยยิ้ม ทุกการพูดคุยนางสบตาจ้องมองโดยไม่หลบเลี่ยง
“ละโมบเสียเหลือเกิน” จิ้งเส้าหวงมุมปากกดลงเป็รอยยิ้มลึกล้ำ เอนกายพิงพนักเอนหลัง กอดอกแล้วเอ่ยปาก
“เ้าเฉลียวฉลาดไม่เลว แต่ตัวข้าไม่ขาดแคลนคนฉลาด”
“เช่นนั้นคุณชายจิ้งคงขาดสตรีโฉมงามที่เฉลียวฉลาด”
ซิ่งหลิงกวาดตามองรอบห้องก็เห็นบ่าวชายของจิ้งเส้าหวงก้มหน้าลงรอรับใช้ ในห้องไร้ซึ่งเงาของสตรี
“ไม่ผิด” จิ้งเส้าหวงหัวเราะอยู่ในลำคอ ปลายนิ้วแกร่งขยับเคาะโต๊ะเป็จังหวะเนิบช้า
“คุณชาย้าให้ข้าน้อยแก้ไขปัญหาของเหล่าคุณหนูหน้าเรือนหรือเ้าคะ” ซิ่งหลิงถามขึ้นหลังจากขบคิดอยู่พักใหญ่
“เพียงแค่ส่วนเดียว”
ซิ่งหลิงเม้มปากเล็กน้อยมองรอยยิ้มบางๆ ที่ประดับมุมปากยิ่งเห็นเขาอมพะนำไม่เอ่ยบอกก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดใจ ท้ายแล้วก็เป็นางที่ยอมถอยให้
“ข้าน้อยโง่เขลาไม่รู้เลยว่าคุณชายจิ้งผู้ปราดเปรื่อง้าให้อี้จีตัวเล็กๆ เช่นข้าน้อยช่วยเหลือสิ่งใด”
นางพลิกลิ้นได้อย่างรวดเร็ว ซ้ำใบหน้าก็ไม่เปลี่ยนสี มากมารยา เปี่ยมด้วยลูกไม้เล่ห์กล รู้จักล่อและรู้จักหลบ
นี่...คือสิ่งที่เขายังไม่มี
“ค่าตัวเ้าเท่าไหร่กัน”
ซิ่งหลิงคิ้วกระตุกเล็กน้อย ใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มเบาบางเริ่มเคร่งขรึมโดยฉับพลัน ก้มหน้าแล้วรีบประจบเอาใจ “ค่าตัวอันน้อยนิดไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง ทั้งข้าน้อยก็ไม่กล้าอาจเอื้อมปีนขึ้นกิ่งไม้สูง ไมตรีที่คุณชายมอบให้ซิ่งหลิงยินดีรับด้วยใจเ้าค่ะ”
วาจานี้ของซิ่งหลิงกำลังหลบเลี่ยงอย่างชัดเจน ั์ตาคมของจิ้งเส้าหวงเข้มขึ้น เพราะ้าเรียกค่าตัวให้สูงขึ้นหรือไม่แต่คำพูดนี้ทำให้เขารู้สึกเสียหน้า ไม่เจียมตัวเอาเสียเลย ไม่รู้ว่ามีสตรีมากมายเพียงไหนเฝ้ารอประโยคเมื่อครู่จากเขา! กดเสียงต่ำย้ำถาม
“เท่าไหร่”
ซิ่งหลิงเม้มปากแน่น ั์ตาดอกท้อสั่นไหวไม่สบายใจ สีหน้าของเขาตอนนี้จริงจังยิ่งยวด
...เขาไม่ได้ล้อเล่น
เช่นนั้นนางก็อยากรู้นักว่าเขาจะร่ำรวยเพียงใด!
ซิ่งหลิงเงยหน้าขึ้นพร้อมกับชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว
“แสนตำลึง?” จิ้งเส้าหวงย้อนถามคิ้วกระตุกกึก มองสตรีตรงหน้าที่ยิ้มแย้มไม่ตอบความก็พูดขึ้นอีกหนอย่างไม่แน่ใจนัก
“ตำลึง...ทอง?”
“คุณชายคิดว่าเป็ไปได้หรือไม่เ้าคะ”
“ประเมินตนเองสูงไปหรือไม่”
“สูงหรือไม่เป็คุณชายที่ประเมินเ้าค่ะ”
วาจานี้ทำให้ชุนจี้และตงจี้มองหน้ากันล่อกแล่ก กลัวว่าผู้เป็นายจะบังเกิดโทสะใหญ่โต พากันขยับถอยเท้าชิดผนังพยายามทำตัวลีบเล็กเพื่อไม่ให้ตนเองถูกหางเลขไปด้วย...
จิ้งเส้าหวงขบกราม ั์ตาหรี่เล็กเพ่งมองซิ่งหลิงที่กำลังยิ้มแย้มอยู่ตรงหน้า นางไม่ได้ประเมินตนเองสูงเกินไป นางไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ไม่ได้เรียกร้องราคาใดเลยแต่เป็เขาที่ตกสู่หลุมพรางเล่ห์กลของนาง!
สตรีน่าตายผู้นี้ร้ายกาจเสียจริง!
“แสนตำลึงทอง สำหรับข้าแล้วไม่ใช่จำนวนที่มากมายอะไร ข้าสามารถมอบให้เ้าได้ แล้วเ้าเล่าคิดว่าจะนำเงินแสนตำลึงนี้กลับไปได้หรือไม่”
ซิ่งหลิงแววตาวูบไหว พยายามคิดว่าบุรุษตรงหน้ามีแผนการอันใด ทว่านางกลับคิดไม่ออก ตัวนางไม่ใช่เทพเซียนหยั่งรู้อนาคต ล่วงรู้จิตใจหรือความนึกคิดของผู้อื่น ตัวนางแค่มากมารยากว่าผู้อื่นสักหน่อยและใจกล้ากว่าสตรีอื่นเล็กน้อยก็เท่านั้น!
“ชุนจี้นำเงินเข้ามา”
ไม่นานนักถาดใส่เงินก็ถูกวางลงเบื้องหน้า ซิ่งหลิงดวงตาเบิกกว้างมองก้อนตำลึงทองที่อัดแน่นอยู่ในถาด กะดูคร่าวๆ แล้วก็ประมาณ...
“พันตำลึงทอง”
จิ้งเส้าหวงพอใจไม่น้อยกับสีหน้าของนาง สตรีในหอคณิกาย่อมไม่เคยเห็นเงินจำนวนมากขนาดนี้เป็แน่
“เ้าเป็อี้จีตัวเล็กๆ ในหอที่ไม่ได้โด่งดังอะไร พันตำลึงทองสำหรับเ้าถือว่าเลิศล้ำเกินตัว หากเ้ายอมรับ เงินจำนวนนี้ก็จะตกเป็ของเ้า ส่วนเงินอีกเก้าหมื่นเก้าพันตำลึงทองก็ขึ้นอยู่กับเ้าว่ามีความสามารถมากพอหรือไม่”
“คุณชายไม่คิดว่าควรแจกแจงเื่ราวให้กระจ่างสักหน่อยหรือเ้าคะ”
“ข้าไม่รู้เลยว่าการไถ่ตัวคณิกาสักคนจะยุ่งยากเพียงนี้”
“ฟ้ามีกฎของฟ้า ดินมีกฎของดิน ตัวข้าน้อยเองก็มีกฎของตนเอง” ซิ่งหลิงตอบโต้ได้ฉะฉาน ใบหน้าประดับรอยยิ้มดั่งเคยไม่นำคำว่าคณิกาที่จิ้งเส้าหวงจงใจพูดให้เจ็บแสบทำให้ใจขุ่นมัว
“หากเ้าพูด บางคราพันตำลึงทองตรงหน้าก็อาจหายวับไป พันตำลึงทองมิใช่จำนวนเงินที่ผู้ใดก็หาได้ โดยเฉพาะเ้า” จิ้งเส้าหวงรู้ว่านางอยากต่อรองเจรจา แต่เื่นี้ไม่มีสิ่งใดให้ต่อรองมิใช่หรือ ในเมื่อข้อเสนอที่ยื่นไปก็มากเกินพอเสียด้วยซ้ำ! แม้แต่อี้จีดาวเด่นของหอเลื่องชื่อในเมืองหลวงราคาพันตำลึงทองก็นับว่าสูง!
“ที่คุณชายพูดมาไม่มีส่วนไหนผิดเลย ต่อให้เป็ทั้งชีวิตของข้าน้อยก็ใช่ว่าจะหาเงินพันตำลึงทองมาได้ ทว่าการไม่ติดหนี้ค้างน้ำใจผู้อื่นก็ถือเป็ลาภเช่นกัน”
ดวงตาของนางนี้แน่วแน่จนทำให้จิ้งเส้าหวงถอนใจพรืดใหญ่ รู้สึกเหนื่อยหน่ายในการตีฝีปากกับนางเสียเหลือเกิน “ว่ามา”
“ตัวข้าน้อยถือคติไม่แย่งชิงของผู้ใดและผู้ใดก็ไม่อาจแย่งชิงของของข้า แน่นอนว่ารวมถึงคนด้วยเ้าค่ะ”
ซิ่งหลิงจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยแววตาแน่วแน่ไม่สั่นไหว หนักแน่นราวกับถือเอาเื่นี้เป็หนึ่งในจิติญญาของตนเอง “ดังนั้นหากคุณชายมีฮูหยินหรืออนุอยู่แล้ว เงินพันตำลึงทองนี่ข้าขอมอบคืนให้เ้าค่ะ”
จิ้งเส้าหวงได้ยินก็หัวเราะร่วนด้วยความขบขัน เสียงหัวเราะนี้ดังก้องจนทะลุออกไปนอกเรือนอักษรทำให้พ่อบ้านรวมถึงเหล่าคุณหนูที่อยู่ใกล้เรือนอักษรต่างพากันมีสีหน้าหลากหลาย
“พอข้ายอมให้หน่อยก็คิดจะเอาศอกรึ หากข้าถอยให้เ้าอีก ครั้งหน้าเ้าไม่เหยียบจมูกขึ้นหน้า [1] เลยหรือซิ่งหลิง”
สีหน้าและแววตาของซิ่งหลิงเปื้อนรอยยิ้ม ไม่เกรงกลัวรอยยิ้มเย็นและสีหน้าใกล้สังหารคนของจิ้งเส้าหวง นางเชิดคางขึ้น ความมั่นใจนี้ขับเน้นรูปโฉมของนางให้เฉิดฉันโดดเด่น
“เื่นี้พี่สาวน้องสาวล้วนรู้กันดี หากผู้ใด้าไถ่ตัวซิ่งหลิงคนผู้นั้นย่อมต้องมีซิ่งหลิงเพียงหนึ่งเดียว ท่านแม่ทราบถึงเื่นี้ดีเช่นกันถึงได้มีกฎเกณฑ์พิเศษเฉพาะข้าน้อย” นางอมยิ้ม สีหน้าของจิ้งเส้าหวงดำคล้ำดูก็รู้แล้วว่าเขาไม่พอใจ แต่ตัวนางก็ยึดหลักการของตนเป็สำคัญ บ้านเมืองมีขื่อมีแป มีกฎเกณฑ์ที่ต้องเคารพปฏิบัติตามและต่อให้เขาจะไม่พอใจเพียงไรก็ไม่อาจสังหารนางได้โดยไร้เหตุผล...กระมัง
“ไม่มีบุรุษใดไม่มีสามภรรยาสี่อนุ” จิ้งเส้าหวงกดยิ้มมุมปาก ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองโน้มกายไปด้านหน้าเพื่อรอฟังวาจาของนางด้วยความสนใจ
“มีสิเ้าคะ บุรุษที่เป็สามีของข้าน้อย”
ซิ่งหลิงยิ้มบางๆ เข้าใจดีว่าการมีสามภรรยาสี่อนุเป็เื่ปกติธรรมดา ทว่าตัวนางเป็คนละโมบ อยากได้อยากมีในสิ่งที่ยากเกินไขว่คว้า ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติก่อนสตรีล้วนถูกด้อยค่าให้เสียเปรียบอยู่เสมอ
สำหรับผู้ที่ใช้ร่างกายเข้าแลกกับการมีชีวิต ในสายตาผู้อื่นล้วนเห็นว่าต่ำต้อยทั้งสิ้น ดังนั้นการมีใครสักคนคอยเคียงข้าง เข้าใจอย่างลึกซึ้ง เข้าใจถึงคุณค่าที่แท้จริงหาใช่เปลือกนอกหรือเรือนร่างจึงไม่ใช่เื่ง่าย
ต่อให้มีเงินพันตำลึงทองก็ใช่ว่าจะหาซื้อคนเช่นนั้นได้
...และต่อให้ใช้ทั้งชีวิตนี้เสาะหาก็ใช่จะพบ
[1] เหยียบจมูกขึ้นหน้า ได้คืบจะเอาศอก
--------------
ข้าก็ร้ายเช่นนี้มีอีบุ๊กแล้วนะคะ 3 เล่ม (จบ)
ออกครบทั้งสามเล่มแล้วจ้า ตอนนี้มีโปรลดราคาอยู่ด้วยนะคะ 199 บาท
จำหน่ายทั้งเว็ป Meb / hongsamut / dek-d
412
