Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

ตอนที่ 33 เก็บเกี่ยวและเดินทาง

ริวจิรีบเดินเข้าไปใน ซากศพของซอมบี้ G3 ทั้ง 20 ตัว และเก็บไอเทมที่ได้มาทั้งหมด
 

[ ติ๊ง!! ได้มารับรองเท้าโซนิค + ความเร็ว30 ]

[ ติ๊ง !ได้รับชุดเกราะหนัง + อดทน 20 ]
 

[ ติ๊ง !ได้รับโล่เหล็กสีเงิน ความอดทน + 35 ]
 

[ ติ๊ง !ได้รับกริชนักฆ่า ความแข็งแกร่ง +55 ]
 

[ ติ๊ง !ได้รับดาบใหญ่ ความแข็งแกร่ง +30 ]
 

[ ติ๊ง !ได้รับดาบอัศวิน +ความแข็งแกร่ง 50 ]
 

[ติ๊ง !ได้รับสกิล Heal: สามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้หรือแม้แต่การติดเชื้อ ]

หมายเหตุ : ยิ่งอาการบาดเจ็บมากเท่าไหร่ จะต้องใช้พลังงานความแข็งแกร่งและความอดทนมากเท่านั้น

[ ติ๊ง!! สกิลติดตัว ทรานเสลต : สามารถเข้าใจและพูดภาษาทุกประเทศได้ ]

[ ติ๊ง !! ได้รับ แหวนมิติ ]

"โอ้โหห พระเจ้าช่วย ได้รับไอเทมมาเยอะมาก ถึงแม้สกิล จะได้แค่ 1 สกิลแต่ว่ามันเป็นสกิลรักษา มันมีประโยชน์มาก และแถมยังได้แหวนมิติมาอีก และในที่สุดฉันก็เข้าใจที่พวกเขาคุยกันแล้ว ฮ่าๆ "

"ถึงแม้จะไม่ได้ลูกแก้วของ G3 ซักลูกเลยก็เถอะ "

ทั้ง 3 คนมองไปที่ริวจิและเกาหัว หลังจากที่ริวจิเก็บซากศพของพวก G3 เสร็จ เขาก็หันหลังกลับมาหาพวกเขา
 

"กลับไปที่ค่ายกันเถอะ พวกเรามีเวลาไม่มาก " ริวจิเลือกที่จะไม่บอก พวกอายูว่าตัวเขาเองกำลังจะวิวัฒนาการตอนนี้

หลังจากนั้นทั้ง 3 คนก็เดินตามหลังริวจิไป

ต่อมา

"ฮีโร่กลับมาแล้ว"
 

"นั่นไงพวกเขาที่ออกไปสู้กับซอมบี้ 1 ล้านตัว"
 

"เขาหล่อจัง เขามีแฟนรึยังนะ"
 

"นั่น แคทเทอรีนน่าและโจเซฟนิ พวกเขาแข็งแกร่งสุดๆ เลย "

"และอีกสองคนละ "

" สงสัยเป็นลูกน้องของแคทเทอรีนน่ากับโจเซฟมั้ง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน  "

เสียงซุบซิบดังขึ้นแต่มันก็เต็มไปด้วยความยินดี แต่ริวจิไม่ได้สนใจ เขาเดินไปหาโกโตะ

"ผบ ครับ พวกเขากลับมาแล้ว "

"ให้เข้ามาเลย"

ทั้ง 4 คนเดินเข้าไปในห้อง
 

โกโตะพูดต้อนรับแบบอบอุ่น

"ยินดีต้อนรับกลับ พวกเธอแข็งแกร่งจริงๆ ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้ แผนของนายยอดเยี่ยมจริงๆ" โกโตะเขาพูดด้วยเสียงจริงจัง แต่ประโยคหลังเขาก็เผยรอยยิ้มออกมา มันเป็นความจริงที่ ถ้าไม่มีริวจิแล้วนั้นพวกเขาไม่มีโอกาสที่จะสู้กับซอมบี้ฝูงใหญ่ขนาดนี้ได้โดยเด็ดขาด ซึ่งในศึกครั้งนี้ไม่มีทหารคนใดตายสักคนเดียว มันถือเป็นชัยชนะที่เด็ดขาด และมันจะพากำลังใจมาสู่ผู้คนภายในค่ายได้อีกนานแน่นอน
 

" อย่าเสียเวลาเลยครับ ให้ทหารทั้ง 1 หมื่นคนของคุณที่เหลือ ไปชำแหละศพของซอมบี้ตามสัญญาที่ให้กับผมไว้ รวมถึง เชฟกับช่างซ่อมบำรุง แต่ผมได้เลือกไว้แล้ว คงไม่มีปัญหานะครับ "

"เอ่อ เรื่องเชฟกับช่างซ่อม ฉันไม่มีสิทธิ์จะไปขัดเธออยู่แล้ว แต่แคทเทอรีนน่าและโจเซฟเขาจะยินดีไปกับเธอมั้ยก็อีกเรื่องหนึ่งนะ "
 

ก่อนที่ริวจิจะได้ตอบ
 

"ดิฉันตัดสินใจจะไปกับมาสเตอร์ ถึงแม้คุณจะไม่มีอนุญาตก็เถอะค่ะ " แคทเทอรีน่าได้กล่าวโผงขึ้นมา
 

"ผมก็คิดเหมือนกับเธอครับบ ผบ "

เมื่อได้ยินที่ทั้งสองพูดขึ้น โกโตะทำหน้าไม่อยากเชื่อ เพราะทั้ง 2 ต่างแข็งแกร่งในค่ายแห่งนี้ โกโตะไม่รู้อะไรว่าทั้ง 2 นั่นแข็งแกร่งกว่าพวกเขาไปแล้วเนื่องจากได้ Exp จำนวณมหาศาลให้การฆ่าซอมบี้ในครั้งนี้

" ให้พวกเราพักก่อนหน่อยไม่ได้หรอ ทหารพวกเราเหนื่อยกันมากเลยนะ ถ้าไปตอนนี้มันก็ยิ่งจะล้าช้ามากไปใหญ่เลยนะ " โกโตะได้พูดความจริงเนื่องจากทหารของพวกเขานั้น ต่อสู้มาอย่างและเกิดการอ่อนล้า พวกเขาต้องการพักผ่อน

หลังจากที่ริวจิได้ฟังนั้นเขาก็เข้าใจเหตุผลแต่เนื่องจากเขามีเวลาแค่ 6 ชั่วโมง ในการเตรียมการเลื่อนขั้นที่ 3
 

" เอายังไงดีละเนี่ยะ " ยังไงก็เถอะเขาไม่ได้ต้องการจะเอาไปใช้เอง แต่เขาจะใช้ในการเพิ่มเลเวลของพวกพ้องเขา เนื่องจากตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ถ้าริวจิต้องรอละก็มันนานมากๆ เขาไม่ได้คิดอย่างรอบคอบว่าการชำแหละนั่นต้องใช้เวลามาก ยิ่งเป็นพวกที่ไม่เคยทำแล้ว การชำแหละศพกว่า 1 ล้านนั้น กินเวลาเป็นเดือนเลยทีเดียว

"ไม่เป็นไร งั้นพวกคุณต้องชำแหละศพ แล้วถ้าศพไหนมีของคล้ายๆ ลูกแก้วสีแดงหรือสีขาวให้เก็บไว้ให้กับผม ในการเจอกันครั้งต่อไปก็แล้วกัน "

โกโตะตอบตกลง และถาม

" นายจะไปแล้วอย่างงั้นหรอ "

"ใช่แล้วครับ "

"ทำไมไม่รอฉลองกับพวกเราให้เสร็จก่อนละ ตอนนี้มันเที่ยงคืนแล้ว การเดินทางตอนกลางคืนนั้นไม่สะดวกหรอกนะ อีกอย่างพวกนายก็ต้องเหนื่อยล้ามากแน่ๆ" โกโตะได้เกลี้ยกล่อมริวจิ เขาอยากกินข้าวสักมื้อกับผู้มีพระคุณของพวกเขา แถมการสนิทกับคนที่แข็งแกร่งแบบริวจิ บางทีมันอาจจะมีประโยชน์ต่อเขาในอนาคตก็เป็นไป 
 

ริวจิได้ตอบตกลงไปเขาไม่มีทางเลือกเนื่องจากโกโตะนั้นกล่อมเก่งซะเหลือเกิน แต่มันก็เป็นจริงอย่างที่เขาพูดจริงๆ นั่นแหละ
 

" งั้นก็แยกย้ายไปทำธุระของพวกเธอเถอะ งานเลี้ยงจะเริ่มในอีก 2 ชั่วโมง ทหารของเรากำลังไปขนอาหารจากร้านค้ามาเพิ่ม "
 

ทั้ง 4 คนก็ได้เดินออกจากห้อง และแยกย้ายไปอาบน้ำและทำธุระของตน

"เอ่อว่าแต่พวกอดัมไปอยู่ที่ไหนกันน่ะ ฉันไม่ยักเห็นเขาในสนามรบเลย" โกโตะได้คิดกับตัวเอง

ทันทีที่พวกเขาเดินกลับไปก็มีทหารเดินสวนเข้ามา
 

"แย่แล้วครับ ผบ "
 

"มีอะไรแย่ละ ตอนนี้คลื่นลูกใหญ่ก็ได้ผ่านไปแล้ว มันจะมีอะไรที่แย่อีกอย่างงั้นหรอ "
 

"เสบียงของเราโดนขโมยและ รถอีก 4 คันถูกขโมยไปแล้วครับ "

"บัดซบเอ้ย !!! ไอ้พวกสารเลว " โกโตะได้สบถออกมาเพราะความโกรธ ถ้าพวกนั้นหนีไปเฉยๆ นั้นเขาจะไม่ว่าอะไรสักคำเพราะเขาเป็นคนบอกเอง แต่นี่พวกนั้นกลับขโมยอาหารของค่ายไปด้วย

"อาหารของพวกเราหมดเลยอย่างงั้นหรอ "

"เอ่ออ ไม่ได้หมดครับแต่ว่าหายไปมากถึง 1 ใน 3 " จำนวณ 1ใน3 นั้นไม่ใช่จำนวณที่น้อยสำหรับค่ายขนาดใหญ่นี้

" เฮ้ออออ " โกโตะได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

"งั้นถือว่าไม่เสียหายมาก เพราะประชากรของเราก็ลดลงไปเหมือนกัน ตอนนี้เหลือแค่ 1 หมื่นเศษๆจาก1แสนคน "
 

"ครับ ผบ "

งานเลี้ยงเป็นไปด้วยความราบรื่นน พวกเขาคุยกันอย่างมีความสุข
 

เด็กหนุ่มกำลังมองดวงจันทร์และพูด
 

" เมื่อไหร่กันนะเราจะได้กินข้าวแบบพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้งกันนะ "

เช้าวันต่อมา

ทั้ง 3 คนรวมตัวกันทางด้านหน้าค่าย ยืนรอพรรคพวกอีกคน
 

" ขอโทษครับหัวหน้า พอดีเมื่อคืนผมดื่มหนักไปหน่อย " โจเซฟกล่าวขอโทษทันทีเขารู้ว่าเขามาสาย

"โจ นายนี่มันแย่มากเลยนะ นายจะให้มาสเตอร์รอนายถึงครึ่งวันเลยรึไง " แคทเทอริน่าได้กล่าวตำหนิโจเซฟ
 

ริวจิได้ตัดบทเมื่อเห็นว่าโจเซฟง่อยไป

"ไม่เป็นไรหรอก ทีฉันเรียกพวกนายมาและรีบออกเดินทางนั้น ฉันมีเหตุผลอยู่นะ "

ทุกคนเงียบและฟังที่ริวจิจะพูดต่อไป

"ฉันไม่รู้ว่าฉันจะหลับไปกี่วัน แต่ในระหว่างนี้พวกนายคอยดูแลฉันทีนะ และมุ่งหน้าไปโอซาก้า ไม่ต้องรีบเดินทางไปไกลมาก แต่อย่างน้อยๆ ก็ขอให้ถึงเมืองถัดไปก่อนที่ฉันจะตื่นจะดีมากละนะ"

เมื่ออายูได้ยินเธอตกใจและพูดโผ่งขึ้นมา

"หรือว่า นายจะเลื่อนขั้น " เธอพอจะเดาออกเพราะ ริวจิหลับไป 2 ครั้งแล้วและแต่ละครั้งมันก็จะยาวและนานขึ้นและครั้งนี้มันเป็นครั้งที่ 3 ซึ่งระยะเวลามันจะต้องนานกว่า 5 วันอย่างแน่นอน

"เลื่อนขั้น แต่การเลื่อนขั้นไม่กินเวลานานขนาดนั้นนะครับหัวหน้า ตอนฉันเลื่อนขั้นมันใช้เวลาแค่ 1 วันเท่านั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะเคลื่อนที่ไปที่เมืองต่อไปถึงแม้ว่า จะเป็นรถที่ผมประดิษฐ์เองก็เถอะ " โจเซฟถามด้วยความสงสัย
 

แคทเทอรีนน่าเธอก็สงสัยเช่นเดียวกันแต่ก่อนที่เธอจะกล่าวถามนั้น

ริวจิได้อธิบายขึ้นมาก่อน

"การเลื่อนขั้นนั้นยิ่งขั้นสูงเท่าไหร่ มันจะใช้เวลานานมากเท่านั้น "

แคทเทอรีนน่าไม่ใช่คนโง่ เธอพอจะเดาได้ว่าริวจิเเคยเลื่อนขั้นไปมากกว่า 1 รอบ ซึ่งแปลว่าริวจิเลื่อนขั้นมาแล้ว 2 ครั้งเป็นอย่างน้อย ซึ่งครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3
 

"หรือ หรือว่า มาสเตอร์จะเลื่อนเป็นขั้นที่ 3 " แคทเทอรีนน่าพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเทา

ริวจิเมื่อเห็นเซ้นในการคาดเดาของเธอนั้น เขาก็ยิ้มออกมาที่มุมปาก แค่เขาให้คำใบ้นิดหน่อยเธอก็สามารถคาดเดาถึงขนาดนี้ได้

" ถ้าเป็นอย่างที่เธอพูดละก็แคทเทอรีนน่า หัวหน้าที่เลื่อนขั้นเป็นขั้นที่ 3 นั้นจะแข็งแกร่งเท่าไหร่กันนะ " โจเซฟพูดพร้อมกับทำหน้าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"เอาละฉันไม่คิดจะปิดบังอยู่แล้ว แต่ห้ามเอาไปบอกใครเรื่องนี้เด็ดขาด !!! " ริวจิไม่ได้คิดจะปิดบังกับพวกพ้องที่กล้าไปสู้กับซอมบี้ เป็นล้านตัวเคียงบ่าเคียงไหล่กันอยู่แล้ว

ในขณะที่พวกเขาคุยกันและกำลังจะออกเดินทาง

" เดี๋ยวก่อน ! ช่วยรอเดี๋ยว "

"มีอะไรอย่างงั้นหรอครับ "

"ตั้งแต่เธอมายังที่นี่ เธอยังไม่เคยบอกชื่อฉันเลย ฉันรู้ว่าเป็นการเสียมารยาทแต่พอจะบอกฉันได้มั้ย ฉันอยากจะรู้ชื่อของผู้มีพระคุณของฉัน ได้โปรด!!เถอะ "
 

โกโตะพูดพร้อมกับก้มหัวให้กับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า
 

1 นาทีต่อมา

สายลมได้พัดผ่านมาทำให้เกิดเสียงลม
 

ฟิ๊วววว
 

ผมสีดำสะบัดไปมา เนื่องจากสายลมพร้อมกับริมฝีปากขยับ

"ชื่อของผมคือ ริวจิ "

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

# จบ season 1
 

ฝากกดติดตามกดหัวใจเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
 

ขอบคุณครับ