เนี่ยฝานไม่จำเป็ต้องเตรียมเสบียงเหมือนกับโลกพายุสุริยะของอัลบา ที่เขาต้องเตรียมคือเงินสดดอลลาร์สหรัฐฯ สำหรับใช้จ่ายและติดตามตัวเอกสามคนเท่านั้นเอง
ในโลกนั้นไม่มีมหาอำนาจอื่น ตัดตัวเอกอย่างแอนดรูว์ออกไปก็ถือว่าเป็แค่โลกธรรมดา ไม่มีอะไรน่าสนใจ รวมถึงนางเอกด้วย
“นี่...ถ้าจะพาใครกลับมาก็อย่าลืมดูดีๆ ล่ะ” อัลบาเตือนเมื่อเขาพร้อมจะเข้าไปในประตู
“รับรองไม่มีใครกลับมา โลกนี้เป็แค่โลกธรรมดา”
เนี่ยฝานหอมแก้มเธอแล้วเดินเข้าไปในประตู ใจจริงเขาอยากพาอัลบาไปด้วย แต่ต้องไม่ลืมว่าเธอกำลังท้องอยู่ ในขณะเดียวกันเอฟเฟกต์จากคริสตัลในภาพยนตร์ยังค่อนข้างรุนแรง ตัวเอกสามคนเป็ลมสลบเืกำเดาไหล และหากเป็คนที่กำลังท้องอยู่น่าจะได้รับผลกระทบพอสมควร เนี่ยฝานไม่อยากให้อัลบาเป็อะไรไป จะดีกว่าที่รออยู่ในวิลล่า
....
เมื่อผ่านเข้ามาในประตูเนี่ยฝานยืนอยู่ในถนนเส้นหนึ่งที่มีรถวิ่งสัญจรค่อนข้างเยอะ หนึ่งในเมืองเล็กๆ ในรัฐเท็กซัส
นี่คือเมืองที่ตัวเอกทั้งสามดำเนินเื่ราวของชีวิตเด็กไฮสคูล
เนี่ยฝานพบรถแท็กซี่คันหนึ่ง จากนั้นจึงเข้าไปแล้วกล่าวว่า “ไปโรงเรียนมิดทาวน์”
นั่นคือสถานที่ที่แอนดรูว์เรียนอยู่ เนี่ยฝานต้องเดินทางไปที่นั่นเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ของโลกนี้ ว่าตัวเอกได้รับคริสตัลต่างดาวแล้วหรือยัง
ในกรณีที่ยังไม่ได้รับคริสตัลเนี่ยฝานถือว่ายังมีโอกาสอยู่
แต่หากคริสตัลถูกชิงไปแล้วเขาไม่สามารถทำสิ่งอื่นได้ นอกจากต้องออกไปจากโลกนี้โดยไม่มีสิ่งใดติดมือ
เมื่อคนรับรถแท็กซี่ได้รับจุดหมายก็เข้าเกียร์ขับออกไปทันที
มองออกไปนอกหน้าต่าง เนี่ยฝานไม่เคยไปต่างประเทศมาก่อน เขาอยู่แค่จีนเพราะร่างกายอ่อนแอ ครอบครัวจึงไม่อยากให้ไปไหนมาก ในขณะเดียวกันสังคมยังรับรู้การมีอยู่ของเขาค่อนข้างน้อย ไม่เหมือนพี่ชายพี่สาวสองคน
“มาถึงแล้วครับ ค่าเดินทาง 10 ดอลล่าร์”
รถแท็กซี่จอดอยู่หน้าโรงเรียน เนี่ยฝานหยิบเงินออกมาแล้วยื่นให้คนขับก่อนจะเดินลงไปจากรถ
โรงเรียนในสหรัฐอเมริกาค่อนข้างแตกต่างจากจีน จะเห็นได้ว่ามีความเป็อิสระกว่า แต่หากเป็จีนการเรียนจะเคร่งมาก รวมถึงการแข่งขันที่สูง บางทีเด็กมัธยมต้นกว่าจะเลิกเรียนกลับบ้านก็ปาไป 4 ทุ่ม ดังนั้นจึงไม่มีเวลาพักผ่อน อัตราการเสียชีวิตจึงมีเป็เื่ปรกติเพราะความเครียด
แต่ถึงอย่างนั้นเนี่ยฝานกลับไม่ได้รับแรงกดดันจากที่บ้าน เพราะเขาไม่จำเป็ต้องเรียนก็มีเงินใช้
เนี่ยฝานเดินเข้ามาในโรงเรียนมิดทาวน์ได้อย่างง่ายดาย ไม่มี รปภ. นอกจากนั้นคุณยังสามารถเดินไปอ่านหนังสือในห้องสมุดได้อย่างอิสระ ทำให้สถานที่แห่งนี้ในบางครั้งก็มีคนที่ชอบแอบเข้ามาอ่านหนังสือบ่อยๆ หรือการนัดเดท
เนี่ยฝานไม่คิดเดินเตร่อย่างไร้จุดหมาย เขาพบใครคนหนึ่งแล้วยื่นเงิน 10 ดอลล่าร์พร้อมกับถามคำถาม
“รู้จักแอนดรูว์ไหม คนที่เนิร์ดๆ และชอบพกกล้องวิดีโอติดตัว”
เนื่องจากไม่มีรูปถ่าย เนี่ยฝานจึงทำได้เพียงระบุลักษณะของเด็กหนุ่มคร่าวๆ
“รู้จักสิ ตามมาทางนี้”
เด็กชายผมบลอนด์ค่อนข้างเป็มิตร หลังจากรับเงินไปเขาจึงพาเนี่ยฝานมาที่ห้องเรียน แล้วชี้มือให้ดูใครคนหนึ่งที่นั่งอยู่หลังห้อง
เนี่ยฝานพยักหน้าเล็กน้อย หลังจากกล่าวขอบคุณเขาเลือกที่จะยืนอยู่ข้างนอกเพื่อติดตามสถานการณ์ต่อไป
สำหรับเนี่ยฝานไม่ใช่เื่ยากที่จะกลมกลืนกับกลุ่มนักเรียน แต่ที่ยากคือปัญหาเื่เชื้อชาติ ไม่ว่าจะเป็ตอนไหนมักจะถูกคนตะวันตกดูถูกว่าเป็ลิงผิวเหลือง แต่โชคดีอยู่ในปี 2012 แต่หากเป็ปีเก่าๆ เช่นยุค 90 การเหยียดจะมากกว่านี้
ไม่นานกลุ่มตัวเอกจึงออกมาจากห้อง เนี่ยฝานใช้เวลาติดตามทั้งวันจึงได้ข้อสรุป พวกเขายังไม่ได้รับมหาอำนาจ ทำให้เนี่ยฝานรู้สึกดีขึ้นที่ไม่ได้มาเสียเที่ยวโดยเปล่าประโยชน์
หลังจากนั้นเนี่ยฝานได้ตรวจสอบบาร์ที่ไม่ไกลจากมิดทาวน์ไฮสคูลเท่าไหร่
เขาพยายามหาร้านที่ชื่อว่าเวอร์จิ้น ร้านนั้นคือที่เกิดเหตุ ที่จอดรถด้านหลังตอนกลางคืนอยู่ๆ ดินก็ยุบตัว ด้วยความเมาตัวเอกสามคนจึงอยากรู้ว่ารูเล็กๆ นั่นจะพาไปถึงที่ไหน จึงแอบเข้าไปแล้วได้รับมหาอำนาจ
เนี่ยฝานเก็บโทรศัพท์ลงแล้วขึ้นรถแทกซี่ไปบาร์เวอร์จิ้น เขาไม่ได้เข้าไปหน้าร้านเมื่อมาถึงก็เดินไปจุดจอดรถ มองหาไปรอบๆ นานสองนาน เมื่อแน่ใจว่ารูยังไม่ปรากฎตามภาพยนตร์เขาจึงทำได้เพียงเช่าห้องที่อยู่ถนนฝั่งตรงข้ามเพื่อคอยตรวจสอบสถานการณ์ฝั่งนี้แทน
...........
เป็เวลาสิบวันที่เนี่ยฝานมาถึงโลกใบใหม่
วันนี้ราวสามทุ่มกว่าๆ เขาได้เห็นแอนดรูว์และตัวเอกอีกสองคนเข้ามาในบาร์เวอร์จิ้น
เนี่ยฝานเก็บกล้องทันทีแล้วออกจากห้อง เขาไม่สามารถช้าได้เพราะเหมือนว่าหลุมลึกลับนั้นจะปรากฎตัวแล้ว
เนี่ยฝานวิ่งผ่านถนนที่ตัดผ่านอพาทเมนท์ไปสู่บาร์ เมื่อมาหลังร้านเขาได้ยินเสียงหึ่งๆ กระแทกหู ชายหนุ่มอมยิ้มเล็กน้อย ในขณะเดียวกันเขายังสังเกตเห็นว่าตัวเอกสามคนมาถึงสถานที่ด้านหลังพร้อมกับกล้องหนึ่งตัว เพื่อไม่ให้ขัดขวางต่อแผนการที่วางไว้เนี่ยฝานจึงยิงยาสลบผ่านเครื่องยิงที่ดัดแปลงเป็นาฬิกา
เนี่ยฝานไม่ชอบฆ่าคน แต่ที่เห็นว่าต้องฆ่าดีแด๊กซ์เพราะโลกนั้นไม่มีใครเหลืออยู่แล้ว จะเอากลับมาเป็ภาระก็ใช่เื่ ปัจจัยที่ไม่เสถียรไม่คุ้มค่าต่อการลงทุน ในขณะเดียวกันฝ่ายนั้นยังไม่ชอบขี้หน้า ความตายจึงเป็ทางเลือกเดียว
แอนดรูว์สลบกับเพื่อนสองคน หลังจากนั้นเนี่ยฝานจึงเริ่มปีนลงไปในรูที่กำลังส่งเสียง เนื่องด้วยขนาดตัวที่เล็กเนี่ยฝานจึงมาถึงด้านล่างของโพรงเร็วกว่าตัวเอกในต้นฉบับมาก
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อเปิดไฟฉาย จากนั้นเดินเข้าไปข้างหน้าเรื่อยๆ ยิ่งเดินลึกมากเท่าไหร่เสียงหึ่งๆ ในหูก็ยิ่งมากขึ้น จนสุดท้ายจึงเห็นสิ่งที่เป็ต้นเหตุของเสียง คริสตัลสีขาวที่กำลังเปล่งแสงสีแดง
“นี่แหละสิ่งที่ตามหา”
เนี่ยฝานเก็บโทรศัพท์ลงแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ คริสตัล เอามือทั้งสองวางไว้บนคริสตัลแสนเย็นเยือกที่กำลังเปล่งแสง มันเป็ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างพุ่งเข้ามาสู่สมอง เนี่ยฝานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดหัวหึ่งๆ แต่ไม่รู้ว่าเพราะไวรัสและยาทำให้สมองฉลาดหรือเปล่า เขากลับไม่สลบเหมือนตัวเอกในต้นฉบับ แต่ยังมีเืกำเดาไหลออกมาทางจมูก
คริสตัลที่เปล่งแสงสีแดงค่อยๆ ดับลง คล้ายกับว่าพลังงานทั้งหมดที่มันสะสมไว้ได้ถูกระบายหมดแล้ว
เนี่ยฝานรีบขึ้นมาจากโพรงแล้วกลับไปที่อพาร์ทเม้นท์ฝั่งตรงข้ามเพื่อทำความเข้าใจกับพลังใหม่
ความจริงก็ไม่ต่างจากพลังจิตซึ่งได้รับจากไวรัส แต่มันแข็งแกร่งกว่านั้นมาก
เนี่ยฝานััได้ว่าเขาสามารถยกรถบรรทุกที่มีน้ำหนัก 5 ตันขึ้นไปบนท้องฟ้าได้อย่างสบาย ไม่ต้องพูดถึงจำนวนไพ่หลายสิบโหล ในขณะเดียวกันเมื่อพัฒนาพลังจิตอันใหม่ให้ถึงจุดสุดยอด มันจะสร้างสนามพลังชีวะภาพรอบร่างกายแล้วพาเขาบินขึ้นไปบนท้องฟ้า!
ใช่มันคือการบินบนท้องฟ้า แต่ไม่ได้หมายความว่าร่างกายจะแข็งแกร่งเหมือนเหล็ก แค่บินได้เท่านั้นเอง แต่ถึงอย่างนั้นปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งที่ได้รับวันนี้คุ้มค่า
เนี่ยฝานยังไม่รีบกลับโลกใบเดิม เขากำลังทำความคุ้นชินกับพลังใหม่ในโลกภาพยนตร์
ใช้เวลาประมาณ 1 เดือนในที่สุดเนี่ยฝานก็สามารถสร้างสนามพลังชีวะภาพและค่อยๆ ลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า
ร่างเล็กๆ ถูกแขวนอยู่บนท้องฟ้าในป่าแสนห่างไกล ความจริงแล้วเขาไม่ได้อยู่ในโลกนี้นานไม่จำเป็ต้องกังวลขนาดนี้ก็ได้ แต่เนี่ยฝานเป็คนที่ระมัดระวังตัว ต่อให้พลังจิตจะแข็งแกร่งแต่ร่างกายยังอ่อนแอ จะดีกว่าที่ฝึกในพื้นที่ห่างไกลจากเมืองสมัยใหม่
“การบินบนท้องฟ้ามันดีจริงๆ” เนี่ยฝานอ้าแขนราวกับกำลังโอบกอดโลกบนท้องฟ้า
การบินโดยไม่มีปีก ไม่พึ่งพาอุปกรณ์ภายนอก มันทำให้เขารู้สึกแตกต่างไปจากการนั่งหรือเดิน เป็ประสบการณ์ที่วิเศษ
“มาลองความเร็วว่าจะได้ถึงกี่มัค”
หลังจากควบคุมพลังจิตจนแข็งแกร่งยิ่งขึ้นเนี่ยฝานได้บินผ่านท้องฟ้าด้วยความเร็วที่มากกว่า 1 มัค!
นี่คือขีดจำกัดของเนี่ยฝานแล้ว แม้ว่าจะไม่เร็วเท่าเครื่องบินขับไล่สมัยใหม่แต่ไม่ถือว่าช้า ในขณะเดียวกันเขายังสามารถใช้ความเร็วนี้หลบหนีศัตรูที่ไม่สามารถสู้ได้
เนื่องจากสนามพลังชีวภาพกำลังห่อหุ้มร่างกายเขาจึงไม่ได้รับาเ็เพราะแรง G แต่หากไม่มีสนามพลังร่างกายแสนบอบบางยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีสภาพอย่างไร
หลังจากทดสอบความสามารถจนพอใจเป็เวลา 5 เดือนเนี่ยฝานจึงกลับโลกหลักเพื่อดูอัลบา
“กลับมาแล้วเหรอ ไม่มีสาวมาด้วยจริงๆ” หญิงสาวเลิกคิ้วสูง ราวกับกำลังหยอกล้อเขา เนี่ยฝานเข้ามาหอมแก้มเธอไปทีหนึ่ง
“หอมอีกแล้ว เมื่อกี้นี้เพิ่งจะหอมไปเองนะ”
“เพราะเวลามันต่างกัน สำหรับเธอมันไม่นานแต่สำหรับผมมันนานมากเลยนะ”
“แล้วทำอะไรอยู่ตั้งนาน บอกฉันได้หรือเปล่า”
“ได้สิ”
เนี่ยฝานเริ่มเล่าเกี่ยวกับเนื้อเื่จนกระทั่งเขาได้พบกับคริสตัล เมื่อฟังว่าเขาสามารถบินบนท้องฟ้าได้หลังจากรับพลังอัลบาถึงกับอิจฉา
“น่าเสียดายที่ฉันท้องอยู่ ไม่งั้นคงได้ไปด้วยแล้ว”
“ไม่เป็ไร ไว้คราวหน้าหลังจากคลอดแล้ว ผมจะพาเธอไปเล่นที่โลกใหม่นะ”
27K
