senior รุ่นพี่ที่น่า... 2

         “อย่าดื่มเยอะนะ”

เสียงทุ้มต่ำเตือน

         “.............”

ทำให้ไอยูหันไปมอง

ซีมานั่งอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่?

         “ของน้องเป็นน้ำผลไม้ค่ะ”

ไอยูชูแก้วในมือให้ซีดู

ว่าที่เธอพูดนั้นเป็นความจริง

         “เพราะพี่ปลาไม่ให้ดื่ม”

ไอยูหันไปกระซิบเบาๆ

         “งั้นเหรอ ดีแล้ว”

ซีพยักหน้าอย่างพอใจ

         “รุ่นพี่ก็อย่าดื่มเยอะนะคะ”

ไอยูเตือนอย่างเป็นห่วง

เพราะเห็นว่ายุนเมา

หมดสภาพไปแล้ว1คน

         “ยุนมันคออ่อนน่ะ

เดี๋ยวก็มีคนมารับมันแล้ว”

ซีหันไปหาเพื่อนของเขาแล้วหัวเราะเล็กๆ

         “อ๋อ”

ไอยูตอบอย่างไม่ใส่ใจ

         “นั่นไง มาแล้ว”

ซียกยิ้มมุมปากแล้วพูด

         “.............”

ไอยูจึงหันไปดูตามที่ซีบอก

         “นั่นมัน!!พี่จูเลีย!!”

ไอยูพึมพำ

เธอไม่คิดว่าจะได้เจอจูเลียในสถานที่แบบนี้

         “ไหวไหมเนี่ย”

จูเลียมองยุน

         “หนักกันไปแล้วนะ”

จูเลียหันไปดุชายที่นั่งหัวโต๊ะเล็กน้อย

         “ฉันไม่ได้บังคับสักหน่อย

แล้วเขายังกินไม่หมดแก้วเลยด้วยซ้ำ”

ชายคนนั้นบ่น

         “ฉันหมายถึงพวกนายน่ะ

จะกลับกันไหวหรือเปล่า

หรือจะให้ฉันโทรเรียกคนเก็บศพดี”

จูเลียพูดเชิงหยอกเล่น

เพราะสภาพแต่ละคนดูไม่จืดกันเลยทีเดียว

         “โถ่!! บอสอะ”

ทุกคนบ่น

         “ปลา ฝากดูแลเจ้าพวกนี้ด้วยนะ”

จูเลียตะโกนบอก

         “ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ”

ปลาตอบทันควัน

เพราะปกติมันก็เป็นหน้าที่ของเธอตลอด

ในการคอยเก็บศพคนพวกนี้

         “เรากลับกันเถอะ”

จูเลียบอกยุนที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

         “พี่ครับ”

ยุนเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มอย่างดีใจ

         “เดี๋ยวผมช่วยครับ”

ซีบอกจูเลียก่อนจะไปช่วยพยุงยุน

ไอยูมองจูเลียอย่างปลาบปลื้ม

เธอสนิทสนมกับทุกคน

เธอทำแบบนั้นได้ยังไง

ทั้งๆ ที่เธอมีธุรกิจที่ต้องดูแลมากมายขนาดนั้น

ไม่นานนักซีก็เดินกลับเข้ามา

และก็ย้ายมานั่งที่โต๊ะไอยู

เพราะโต๊ะของเขานั้นเกินเยียวยาไปแล้ว

         “ขอนั่งด้วยคนนะครับ”

ซีขออนุญาตทุกคนในโต๊ะ

         “เชิญเลยจ๊ะ เชิญเลย”

ปลาพยักหน้า

หลังจากนั้นก็ดื่มสังสรรค์กันอีกเล็กน้อย

ก่อนจะแยกย้ายกันกลับ

เนื่องจากหอพักใหม่

ได้สร้างเสร็จก่อนสอบ

ไอยูจึงย้ายกลับไปอยู่

ก่อนที่จะฝึกงาน2 วัน

ซีจึงอาสาเดินไปส่งไอยูที่หอพักใหม่

ซึ่งสร้างใกล้กับที่เดิม

แล้วเปลี่ยนที่เคยเป็นหอพักเก่า

ให้กลายเป็นสวนที่ใหญ่ขึ้น

         “รู้สึกมึน ๆ แหะ”

ซีพึมพำขณะเดินข้างๆ ไอยู

         “ก็ดื่มไปตั้งเยอะขนาดนั้น”

ไอยูบ่น

เพราะซีดื่มไปค่อยขางเยอะ

หลังจากที่มานั่งข้างเธอ

         “อือ”

ซีเอามือกุมหัวตัวเองแล้วเดินโซเซ

จนไอยูต้องรีบมาพยุง

         “ไหวไหมคะ? นั่งพักก่อนนะ”

ไอยูพยุงซีมานั่งที่เก้าอี้ข้างทางเดินในมหาลัย

แม้ว่าใกล้จะถึงหอพักของเธอแล้ว

แต่ถ้าเดินต่อไป

ดูเหมือนจะเป็นการใจร้ายไปหน่อย

         “ไม่น่ากินไปขนาดนั้นเลย”

ซีพึมพำ

         “.............”

ไอยูนั่งลงข้างๆ เขา

แล้วมองดูซีอย่างเป็นห่วง

         “อือ ไม่ไหวแล้ว”

ซีเอนตัวซบไหล่ไอยูอย่างเนียนๆ

แล้วเงยหน้ามองเธอ

         “หลับสักพักไหมคะ?”

ไอยูบอกถึงแม้ว่ายุงจะเริ่มกัดเธอแล้วก็เถอะ

         “พี่ไหวอยู่ ไปเถอะ”

ซีพูดพร้อมกับยืนขึ้น

เพราะไม่อยากให้ยุงกัดเธอ

แม้ว่าเขาจะอยากอยู่กับเธอ

ให้นานขึ้นอีกนิดก็เถอะ

แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

         “น้องไม่เป็นไรค่ะ”

ไอยูดึงแขนของซีไว้

เธอรู้ว่าซีไม่อยากให้เธอลำบาก

         “พริ้นเซสของพี่ น่ารักจริง ๆ

ไม่เปลี่ยนไปเลย”

ซียิ้มแล้วลูบหัวไอยู