S Family Love Story

Seen xx Daofhan 11

“เอาอะไรมาบ้างเนี่ย เยอะแยะไปหมดเลย” น้าใจที่ยืนรอรับเราสองพี่น้องที่หน้ารีสอร์ท เฉันและดาวเหนือเดินลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปใกล้ ในมือถือถุงของฝากที่ตั้งใจซื้อจากกรุงเทพมาฝากน้าใจ

“เยอะเลยค่ะ น้าใจกินข้าวหรือยัง” ฉันเอ่ยถามหลังจากยกมือไหว้น้าใจแล้วเข้าไปกอดท่านด้วยความคิดถึง

“ยังค่ะ น้ารอคุณฝันกับคุณเหนืออยู่ค่ะ”

“งั้นเราไปกินข้าวกันก่อนไหมคะ หนูหิวมาก ๆ เลย”

“ได้ค่ะ แต่เดี๋ยวน้าจะพาไปที่ห้องพักก่อนนะคะ” ฉันพยักหน้ารับจากนั้นน้าใจก็พาเดินไปส่งที่ห้องพักที่ท่านได้เตรียมเอาไว้ให้ ตอนนี้ห้องอื่น ๆ มีนักท่องเที่ยวเข้าพักจนเต็ม เห็นแบบนี้ก็ใจชื้นไม่น้อย เพราะเราต่างมีพนักงานงานที่ต้องดูแลยิ่งมีแขกเข้ามาพักมากเท่าไหร่นั่นหมายถึงกำลังที่เราจะดูแลพนักงานก็จะมีมากขึ้นเท่านั้น สักพักใหญ่ฉันกับดาวเหนือก็เก็บของเสร็จ เราทั้งสองเดินออกไปกินข้าวกันที่ร้านอาหารซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมมากนัก ระหว่างกินข้าวเราทั้งสามคนคุยเรื่องทั่วไปไม่ได้คุยเรื่องงานหรือเรื่องอะไรที่เคร่งเครียด เรื่องเครียด ๆ เราจะคุยพรุ่งนี้พร้อมกับออกไปตรวจบริเวณที่กำลังรีโนเวท

“พี่ไนท์ ผมหิวอะ” กลางดึก ดาวเหนือที่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงข้าง ๆ ฉัน เอ่ยบอกเสียงอ่อน เราพักห้องเดียวกันแต่เป็นเตียงเดี่ยวสองเตียง ก็เหนือน่ะสิไม่ยอมไปนอนอีกห้องกลายเป็นว่าพอกินข้าวเสร็จแล้วกลับมาถึงที่พักน้องก็ย้ายข้าวของตัวเองมาที่ห้องฉันเสร็จสรรพพร้อมกับบอกว่าจะนอนด้วย

“ในตู้มีนมกับขนมนะ ลองไปเปิดดู” ฉันบอก มือและสายตายังจับจ้องอยู่ที่หน้าไอแพดที่กำลังโชว์เอกสารที่ต้องทำความเข้าใจ

“ผมเล่นเกมกับพี่ซีนได้ไหม” เหนือถามอย่างเกรงใจ

“ได้เล่นเลย”

“ขอบคุณครับ” เหนือยิ้มกว้างขยับนั่งพิงหัวเตียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นรวมทั้งสวมหูฟัง

“สวัสดีครับพี่” เสียงน้องชายทักทายใครสักคน

“อะไรเล่า พี่กำลังทำงานอยู่ยังไม่ว่าง” เหนือตอบปลายสายเหมือนปกติ แต่ท่าทางงอแงนั่นคืออะไรกัน คงโดนพี่ๆ ในเกมแกล้งล่ะมั้ง

“เดี๋ยวผมบอกให้ครับ”

“กินกันแล้ว ก็ทำไมพี่ไม่ถามเองเนี่ย พี่ไนท์! พี่ซีนบอกว่าทำงานเสร็จแล้วโทรหาพี่เขาหน่อยนะครับ” ฉันเงยหน้าจากไอแพดมองน้องชาย ก็พบว่าน้องเองก็กำลังมองฉันอยู่ด้วยแววตาซุกซน ไม่เห็นน้องสนุกแบบนี้นานแล้ว แต่เพราะตั้งแต่น้องได้เจอกับซอลได้รู้จักกับซีนน้องกลับมาเป็นน้องชายที่น่ารักและสดใสของฉันอีกครั้ง เหมือนเมื่อครั้งที่เรามีแม่อยู่ด้วย

“ถ้าเล่นเกมเสร็จค่อยโทรมา”

“ได้ยินแล้วนะครับ เล่นกันเถอะผมอยากเล่นแล้ว” เหนือหัวเราะคิกคักแล้วกลับไปตั้งใจเล่นเกม ส่วนฉันดูสัญญาที่น้าใจส่งมาให้ต่อ ตอนนี้เท่าที่น้าใจเล่าให้ฟังคร่าว ๆ ทั้งโรงแรมและรีสอร์ท ถูกจัดทำให้เป็นที่เดียวกันแล้วเรียบร้อย ฉันชอบมากเหมือนโรงแรมหรู ๆ เลยแต่ราคาย่อมเยามาก พอรีโนเวทเสร็จฉันจะให้น้าใจช่วยวางแผนโปรโมทเพิ่มเติมเพื่อกระตุ้นยอดลูกค้าที่เข้าพัก

ไม่รู้ว่าใช้เวลานานแค่ไหนในการทำความเข้าใจเอกสาร แต่เมื่อดูเสร็จน้องชายฉันก็ยังเล่นเกมอยู่อย่างสนุก พอจัดการงานเสร็จก็อยากจะคลายเครียดฉันจึงเลือกที่จะดูช่องยูทูปของซีนที่กำลังสตรีมเกมกับเพื่อน ๆ ของเขารวมถึงน้องชายของฉัน เพิ่งมาสังเกตว่าหลังชื่อฉันที่เป็นสัญลักษณ์สมาชิกในการซัพพอร์ทของช่องซีนมีเครื่องหมายถูกอยู่ด้านหลังสัญลักษณ์ช่องด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่ามไว้ทำไม แต่มันดูสะดุดตาไม่น้อยที่มีสัญลักษณ์นั้นน่ะ คิดอะไรเพลิน ๆ มือก็หยิบหูฟังขึ้นใส่และเอนหลังนอนบนเตียงนอนนุ่ม ๆ อย่างต้องการคลายความเมื่อยล้า

(มีใครมาแอบดูไหมเนี่ย) ซีนเอ่ยแซวเมื่อเหลือบไปมองหน้าจอคอมอีกจอ รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเขาทำให้ช่องแชทคอมเม้นหลั่งไหลไปด้วยหลากหลายข้อความที่แสดงออกถึงความรู้สึกของแฟน ๆ ของเขา มีทั้งดีบ้าง ไม่พอใจบ้างปะปนกันไป

(อีกชั่วโมงครึ่งจะโทรหานะไนท์) ไนท์อย่างนั้นเหรอ? เขาหมายถึงฉันเหรอ ถ้าหมายถึงฉันจริง ๆ ก็ควรจะตอบกลับเขาใช่ไหม คิดแบบนั้นก็พิมพ์คอมเม้นตอบเขากลับสั้น ๆ ว่า Okay ไม่รู้ว่าใช่หรือไม่ใช่ตัวเองแต่มือก็กดพิมพ์ตอบข้อความกลับไปแล้วเรียบร้อย ถ้าไม่ใช่มาช่วยฉันเก็บเศษหน้าด้วยนะ

(หึ ครับ เธอครับซีนขอเล่นต่อก่อนนะ ง่วงก็นอนก่อนถ้าเสร็จแล้วจะโทรหา) ระหว่างที่กำลังดูอย่างสนุกอยู่นั้นดูไปต่อไม่ถึงสิบนาทีก็เริ่มเคลิ้มหลับ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหลับไปตอนไหนหรือน้องเลิกเล่นเกมตอนกี่โมง มารู้สึกตัวตื่นอีกทีก็เช้า คนที่บอกว่าจะโทรมาหลังจากเล่นเกมเสร็จก็ไม่ได้โทรแต่เขาเลือกที่จะส่งข้อความมาหาและบอกว่าถ้าตื่นแล้วให้รีบโทรหาเขาทันทีไม่ต้องสนว่าตอนฉันตื่นจะเป็นเวลาเท่าไหร่

“เด็กน้อยจังเลยนะ” ฉันลุกขึ้นยืนข้างเตียงนอนของน้องชาย มือก็รั้งชายผ้าห่มคลุมให้น้องจากนั้นถึงได้เดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัวออกไปนั่งเล่นข้างนอก อากาศตอนเช้าเย็นสบายมาจริง ๆ สงบมากเลยล่ะ เหมาะกับการมาพักผ่อนกับครอบครัวเป็นที่สุด

ฉันนั่งมองท้องทะเลยามเช้าด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย พี่พนักงานเอากาแฟมาให้จากนั้นก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อ นั่งอยู่สักพักโทรศัพท์ในมือถูกยกขึ้นมากดโทรหาเจ้าของไลน์ที่เปิดช่องแชทค้างไว้ตั้งแต่ตื่นนอน รอสายสักพักก็มีเสียงกุกกักดังมาให้ได้ยินรวมถึงเสียงงัวเงียของเจ้าของเบอร์ปลายสาย

(ตื่นนานหรือยัง) เสียงซีนเอ่ยถามอย่างงัวเงียและฟังดูแหบแห้งยังไงชอบกล

“สักพักแล้ว เมื่อคืนนอนกี่โมง”

(ตีสองครับ ลงสตรีมตอนเที่ยงคืนครึ่ง ดึกแล้วน้องบอกว่าหลับเลยไม่กล้าโทรหา)

“อือ”

(เปิดกล้องหน่อย คิดถึง) อะ อะไรของเขากัน จู่ ๆ มาบอกคิดถึงแบบนี้ได้ยังไงกัน ไม่อายหรือไง มือไม้เริ่มเกะกะขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงอ้อนๆ จากปลายสาย

(เธอครับเปิดกล้องให้ซีนหน่อยครับ)

“เปิดแล้ว ๆ ” แม้จะเขินแต่ก็ยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอก หน้าจอที่เคยมืดดำตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยใบหน้างอแงของซีนที่ยังนอนจมอยู่ในกองผ้าห่มสีดำ แม้จะเห็นใบหน้าเขาไม่ชัดแต่ก็ยังเชื่อมั่นว่าเจ้าคนหล่ออย่างซีนไม่ว่าจะแสงมากแสงน้อยก็ยังคงดูหล่ออยู่วันยังค่ำ

(ไม่ได้อยู่ห้องเหรอ?) ซีนเอ่ยถามอย่างสงสัย เมื่อสังเกตเห็นรอบๆ ตัวฉัน

“ออกมาเล่นข้างนอก อยู่ตรงที่นั่งริมหาดอะ”

(คนเดียวเหรอ?) ซีนถามเสียงเข้ม

“ใช่ นอนต่อไหมยังเช้าอยู่...”

(ไม่เอา เมื่อวานก็แทบจะไม่ได้คุยกันเลยนะ) อีกฝ่ายบอกอย่างงอแง ฉันขยับเอนหลังพิงกับเปลผ้าสายตายังจับจ้องอยู่ที่คนนอนอยู่บนเตียง

(กลับวันไหนครับ)

“พรุ่งนี้ค่ะ เดี๋ยววันนี้คุยงานยาว ๆ เลย”

(มะรืนเราไปเที่ยวด้วยกันนะ เดี๋ยวขับรถไปกันเอง)

“ขับไหวไหม? ไกลอยู่นะ”

(ไหวครับ ไนท์?)

“คะ? อะไรเหรอ” มองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย จู่ ๆ ก็มาเรียกแล้วเงียบ ไหนจะสายตาที่เต็มไปด้วยความสุขของเขานั่นอีก

“ว่าไงเรียกแล้วไม่พูด...”

(คิดถึง)

“พรุ่งนี้ก็กลับแล้วไง” ฉันบอกปัด เพราะรู้สึกขัดเขินไม่น้อยกับประโยคของอีกฝ่าย ชอบนักนะพูดอะไรแบบนี้ให้ฉันเขิน ฉันนั่งคุยกันซีนอยู่นานก่อนจะกลับห้องพัก พอเขาเห็นว่าฉันถึงห้องพักแล้วถึงได้ยอมวางสายและบอกว่าถ้าฉันพักกินข้าวให้โทรหาเขาด้วย เพราะเขาไม่กล้าโทรมากลัวว่าจะขัดช่วงที่ฉันกำลังคุยธุระ

“เมื่อคืนรู้ไหมพี่ซีนเขาพูดถึงพี่ไม่หยุดเลย ได้ยินแล้วหวงพี่สาวเลยอะ” ระหว่างที่เราสองพี่น้องเดินไปตามทางเดินเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องรับรองของรีสอร์ทดาวเหนือก็เล่าด้วยความหมั่นไส้ทันที

“ขนาดนั้นเลย?” ฉันแกล้งถาม

“ใช่ อวดพี่กับแฟนคลับไม่หยุด จนพี่ ๆ คนอื่นแซว”

“หึ หวงพี่แต่ก็ช่วยพี่ซีนเขาจีบพี่น่ะนะ” ฉันเอ่ยดักน้องอย่างรู้ทัน ก็นะ ตอนนี้เหมือนซีนกลายเป็นพี่ชายของเหนือไปแล้ว อะไร ๆ ก็พี่ซีน พี่ซีนอย่างนั้นพี่ซีนอย่างนี้ ถึงแม้จะแสดงออกมาหมั่นไส้ซีนแต่ก็พอรู้ว่าดาวเหนือเองก็รักซ๊นมากอยู่เหมือนกันพี่ชายคนแรกของเขานั่นแหละ แต่หากมองอีกมุมฉันรู้สึกดีมาก ๆ ที่น้องเปิดใจรับคนอื่นและได้แชร์ความชอบกับซีนรวมถึงเปิดใจคุยกับฉันมากยิ่งขึ้น ตอนนี้น้องเจอความสุขของตัวเองแล้วนะ

“เรากลับเย็นนี้ไหมครับถ้างานเคลียหมดแล้ว” เราเข้ามานั่งที่ห้องรับรองน้องก็เอ่ยชวนอย่างเกรงใจ

“หือ? ทำไมล่ะ”

“ถ้ากลับไปทันสามทุ่มผมอยากลงแข่งเกมกับพี่ ๆ ”

“เรื่องสำคัญเลยนะ ทำไมไม่รีบบอกพี่ล่ะ งั้นเดี๋ยวพี่จะรีบคุยธุระให้ทันบ่ายสองแล้วเรากลับบ้านกันนะ” ฉันส่งยิ้มให้น้องหวังให้คลายความกังวลใจ ธุระวันนี้ก็มาขอคำปรึกษากับน้าใจรวมถึงการตรวจดูงานรีโนเวทรีสอร์ทและโรงแรมแค่นั้น ไม่เกินบ่ายสองก็น่าจะเสร็จ ดังนั้นฉันจึงต้องรีบคุยงานให้เสร็จเพื่อที่จะได้พาน้องกลับไปแข่งเกมให้ทัน ฉันอยากให้น้องได้ลองแข่งนะ ที่สำคัญนี่เป็นครั้งแรกที่น้องจะได้ลองแข่ง

“งั้นผมโทรหาพี่ซีนก่อนนะครับ จะได้บอกพี่ซีนว่าจะขอแข่งด้วย” รอยยิ้มกว้างถูกส่งมาจากน้องชายที่ฉันรัก พอพยักหน้าและส่งยิ้มให้น้องก็ยิ้มกว้างกว่าเดิมรีบหยิบโทรศัพท์กดโทรหาคนที่เอ่ยถึงก่อนหน้านี้ทันที

“สวัสดีค่ะคุณฝันคุณเหนือ” น้าใจเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเช่นเคย

“สวัสดีค่ะน้าใจ”

“สวัสดีครับน้าใจ”

“หลับสบายไหมคะเมื่อคืน” น้าใจถามพร้อมกับนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“หลับสบายมากเลยค่ะ อากาศดีมาก แต่วันนี้หนูขอคุยงานแบบเร่งด่วนนะคะพอดีว่ามีธุระด่วน” ฉันรีบเอ่ยบอกน้าใจทันที

“ได้ค่ะ”

Seen Talk

“น้องถึงหรือยังพี่ซีน” เอม รุ่นน้องที่รู้จักและเล่นเกมด้วยกันเอ่ยถามอย่างเป็นกังวลเนื่องจากวันนี้เรามีแข่งเกมกันในช่วงเวลาสามทุ่ม ซึ่งทีมนี้จะมีผู้เล่นทั้งหมด 5 คน วันนี้มีผม เอม พี่เว ไอ้ขิง และน้องดาวเหนือ ร่วมแข่งในวันนี้ เมื่อสาย ๆ น้องโทรมาบอกว่าจะกลับมาแข่งด้วย ตอนนี้ทุ่มครึ่งแล้วด้วยผมเห็นน้องเงียบไปเลยติดต่อไม่ได้ แต่ถึงแม้น้องจะกลับมาไม่ทันทีมเราก็ยังมีคนที่ว่างเล่นสำรองอยู่ แต่ผมอยากให้น้องกลับมาทันนะ เพราะนี่เป็นสนามแรกที่น้องจะได้ลงแข่ง ผมอยากให้น้องได้ลองเรียนรู้อะไรใหม่ ๆ มากกว่าเดิม

“พี่ผมถึงแล้ว” จู่ ๆ เสียงเหนือก็ดังมาจากดิสคอร์สที่ผมเปิดเอาไว้เพื่อคุยกับรุ่นพี่รุ่นน้องในกลุ่มเวลาเล่นเกม

“ทันไหมครับ?” น้องถามอย่างเป็นกังวล

“ทัน ๆ เข้าเกมมาเตรียมตัวเลย” พี่เวเป็นคนบอกน้อง ผมนั่งอ่านแชทของคนดูที่ส่งเข้ามาคุยทักทายกันอย่างต่อเนื่อง แต่อ่านก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นักเพราะในหัวเอาแต่คิดถึงคนที่โทรหาเมื่อตอนเช้า ถ้าเหนือมาถึงแล้วนหมายถึงไนท์ก็ถึงแล้วสิครั้งล่าสุดที่คุยกันก็ก่อนออกจากที่นู่นตอนนี้ยังไม่ได้คุยกันเลย คิดถึงอีกแล้วสิ

“ขอเวลานอกสิบนาทีได้ไหมครับ?” ผมเงยหน้ามองหน้าจอสตรีม พอเห็นทุกคนบอกว่าได้ผมก็ปิดไมค์แล้วหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดโทรหาใครบางคนที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึงบ้าน รอไม่นานเสียงหวาน ๆ ที่ผมชอบฟังก็ดังให้ได้ยินพร้อมกับเสียงกุกกักอะไรสักอย่าง เพราะปิดไมค์แล้วเลยเลือกที่จะเปิดลำโพงโทรศัพท์คุยกับไนท์ เป็นเพราะใส่หูฟังนานหลายชั่วโมงติดต่อกันทำให้ตอนนี้แล้วเริ่มปวดหู ตอนนี้ถ้าถอดออกได้ก็อยากจะถอดล่ะนะ

“ทำอะไรอยู่ครับ เพิ่งถึงไม่ใช่เหรอทำไมไม่พักก่อน” ผมเอ่ยถามอีกฝ่ายทันทีเมื่อไนท์เอ่ยทัก ที่จริงชื่อของไนท์คือดาวฝัน ซึ่งเป็นชื่อที่น่ารักมาก ๆ เลยล่ะ แต่พอได้ยินว่าดาวเหนือเรียกดาวฝันว่าไนท์ ผมเองก็ชอบเรียกตามตอนนี้เลยกลายเป็นว่าผมเรียกคนตัวเล็กว่าไนท์มาโดยตลอด

(ทำของว่างให้เหนือค่ะ น้องยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลยกลัวว่าจะหิวน่ะ)

“ดีจัง ทำไมไม่มาทำให้ซีนบ้าง”

(ซีนกินข้าวแล้วไม่ต้องกินของว่าง) อีกฝ่ายเอ่ยปฏิเสธเสียงแผ่ว ฟังดูก็รู้ว่าเขิน ก็เป็นแบบนี้ตลอดนั่นแหละคนตัวเล็กของผมน่ะ ขี้อายมาก เขินเก่งด้วย เจ้าตัวไม่เคยรู้เลยว่าเวลาตัวเองเขินแล้วน่ามันเขี้ยวขนาดไหน เขินทีไรผมอยากจะเข้าไปฟัดแก้มแดงๆ นั่นทุกทีเลย แบบนี้ อาการที่ผมเป็นเรียกว่าคลั่งรักหรือเปล่า

“ใจร้ายจัง”

(อะไรกันเล่า ไม่ต้องมางอแงเลย ใกล้ถึงเวลาแข่งหรือยัง)

“อีกชั่วโมงครึ่งครับ อย่าลืมกินข้าวด้วยนะ เข้ามาดูซีนด้วย”

(ไม่เอาเราจะดูเหนือเล่น)

“ก็ได้ ๆ ถ้ากินข้าวส่งรูปมาดูด้วยนะรู้ไหม”

(รู้แล้วค่า เราวางก่อนนะ)

“ไม่ให้กำลังใจเลยเหรอ จะแข่งแล้วนะ” ผมเริ่มอ้อนคนตัวเล็ก เฮ้อ อยากกอดจังเลยนะ คิดถึงมากขนาดนี้

(ขอให้ชนะนะคะ) แค่เสียงหวาน ๆ ที่ได้ยินทำให้ผมถึงกับยิ้มกว้างอย่างไม่คิดเก็บอาการ

“ขอบคุณครับ” ผมวางสายเสร็จก็เปิดไมค์คุยกับคนดูต่อ แต่เหมือนผมจะพลาดอะไรสักอย่างเพราะในช่องแชทแซวกันไม่หยุดเรื่องที่ผมขอเวลาสิบนาทีเมื่อกี้ ไหนจะคำว่ากรี๊ดที่ถูกส่งเข้ามารัว ๆ ไม่มีท่าทีจะหยุด

“อะไรกันครับ เกิดอะไรขึ้น” ผมถามคนดูด้วยความสงสัย กระทั่งมีคนส่งเข้ามาบอกถึงสาเหตุที่ทำให้ช่องแชทผมแทบแตก

Xxx พี่ซีนลืมปิดดิสคอร์ส!!

Xxx แชทแตกแล้ว

Xxx 55555 เจอคนโป๊ะแตก

Xxx น้องซีนคนคลั่งรัก!!

Xxx เขินมากเลยให้ตายสิ!

Xxx ขอเวลาคนดูแล้วปิดไมค์ แต่ตัวเองลืมปิดดิสคอร์สที่สำคัญคนอื่นเขาสตรีมอยู่ ที่คุยกับแฟนได้ยินกันทั่วประเทศ55555

“เฮ้ย! บ้าจริง ทำไมไม่มีใครบอกผมครับ!” ผมพูดออกไปแบบนั้น เสียงหัวเราะจากทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องก็ดังขึ้นกันอย่างพร้อมเพรียง นี่อย่าบอกนะว่าพวกเขาได้ยินกันหมดเลยที่ผมคุยกับไนท์

“พี่อยากได้หนึ่งพันบิทจากคนดู”

“หนูได้เจ็ดร้อยบิท”

“ผมไม่ได้นะพี่ซีน แต่ผมก็อยากให้คนรู้ว่าพี่ชายผมคลั่งรัก ฮา ๆ ๆ ๆ ”

ผมแทบจะเอาหน้าจุ่มลงกับคีย์บอร์ด เขินชิบหายเลยแบบนี้น่ะ ยิ่งตอนนี้มีน้องชายของไนท์อยู่ในดิสคอร์สแล้วด้วย น้องน่ะหวงพี่สาวอย่างกับอะไรดี กว่าจะผ่านด่านน้องชายได้นี่ยากมากเหมือนกัน แต่ที่ยากที่สุดเห็นจะเป็นคนตัวเล็กของผมนี่แหละ แต่ผมก็พร้อมที่จะจีบเขาไปเรื่อย ๆ แบบนี้แหละ แค่ไนท์เปิดใจให้ผมบ้างผมก็ดีใจแล้ว แต่ว่า ตอนนี้น่ะ ผมเขินหน้าร้อนไปหมดแล้ว ทำไมผมต้องลืมปิดดิสคอร์สด้วยเนี่ย!!

====

มีเรื่องตลกเล่าให้ฟัง คือว่าเค้าน่ะอัพนิยายวันที่ 11 ม.ค. 64 ใช่ปะ แล้วทีนี้พออัพเสร็จแจ้งในเพจเสร็จ ไฟล์ที่เขียนเปิดไม่ได้ เปิดเข้าไป 5 วิ ก็เด้งออกเอง ทั้งเครื่องเป็นอยู่ไฟล์เดียว คือไฟล์เรื่อง S Story II ใช่แล้วค่ะ เรื่องนี้นี่แหละ กังวลมากเพราะทุกอย่างอยู่ในนี้ พิมพ์ล่วงหน้าไปแล้วเกือบครึ่งจำไม่ได้ กลัวว่าจะได้เปลี่ยนเนื้อหา แต่เดชะบุญค่ะ!!! กูไฟล์คืนได้แล้ว น้ำตาจะไหลจริงๆตอนนั้น พอไฟล์เปิดได้รีบเข้ามาอัพเลย กลัวว่าไฟล์จะมีปัญหาอีก 

ใครที่เผลออ่านจนถึงทอร์กบรรทัดนี้ จริงๆแค่อยากอ้อนคนอ่านค่ะ ว่าไฟล์งานเค้ามีปัญหา ^_^