ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี

        วันนั้นเองหลงจู๊ร้านยาจี้เหรินถังก็รีบรายงานเรื่องที่อวิ๋นเจียวและอวิ๋นฉี่เยว่ทำลายการค้าของพวกเขาให้อูเล่อผู้เป็นเจ้าของร้านฟังอย่างละเอียดทั้งยังใส่สีตีไข่เกินจริง

        อูเล่อโกรธจนปาถ้วยชาในมือแตกกระจาย เมื่อเห็นดังนั้นหลงจู๊ร้านก็แอบยิ้มเยาะในใจ คราวที่แล้วที่โสมกลายเป็นเนื้อหมูป่า เขาก็ถูกดุด่าไปไม่น้อย ตอนนี้เจ้าของร้านโกรธจนไฟลุกท่วมหัวแล้ว ดูซิว่าครอบครัวของเด็กสาวคนนั้นจะอยู่สุขสบายได้อีกหรือไม่

        เขาสืบมาแล้ว ครอบครัวนั้นไม่ใช่ตระกูลผู้สูงศักดิ์อะไร แต่เป็นเพียงเศรษฐีใหม่ที่ย้ายมาจากเมืองหลวงเท่านั้น

        พอคิดว่าตนเองถูกเด็กสาวตัวเล็กๆ หลอกจนงงงันไปหมด เขาก็รู้สึกโกรธแค้นจนแทบคลั่ง

        “...บิดาของเด็กคนนั้นชื่ออวิ๋นโส่วจง ช่วงนี้ซื้อที่ดินไปไม่น้อย ที่ดินชั้นดีสองร้อยหมู่ของตระกูลเศรษฐีหวังในหมู่บ้านไหวซู่ ก็ถูกพวกเขาซื้อไปแล้ว”

        การซื้อขายที่ดินต้องทำสัญญาไว้ที่ศาลาว่าการ เนื่องจากเจ้าของร้านของร้านยาจี้เหรินถังเป็นพี่ชายของอนุภรรยาคนโปรดของท่านนายอำเภอ การที่หลงจู๊ร้านจะสืบเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ จากศาลาว่าการจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

        อูเล่อยิ้มเยาะ “มีเงินก็ดีสิ กลัวแต่ว่ามันจะไม่มีเงิน!”

        จัดการกับเศรษฐีใหม่ที่ไม่มีอำนาจอะไร สำหรับเขาแล้วมันก็เป็นเรื่องง่ายๆ มิใช่หรือ? “เตรียมรถม้า! ข้าจะไปที่ศาลาว่าการ!”

        “ขอรับ นายท่าน!”

        อูเล่อไปถึงตัวอำเภอ ก็ตรงไปที่ศาลาว่าการ นายอำเภอเตียวซวี่อันกำลังยุ่งอยู่กับการสอบสวนคดีลอบสังหารเจิ้นหย่วนโหว ไม่มีเวลาพบเขา เขาจึงตรงไปยังเรือนหลังเพื่อไปหาน้องสาว

        ทันทีที่เห็นอูอี๋เหนียง อูเล่อก็ไม่สนใจภาพลักษณ์ชายชาตรีของตนเอง ทรุดตัวลงร้องไห้โฮออกมา

        อูอี๋เหนียงผู้กำลังตั้งครรภ์ได้หกเดือน นั่งลงบนเก้าอี้ภายใต้การดูแลของสาวใช้ ใบหน้าของนางจัดว่างดงาม ดูเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยนและเรียบร้อย 

        “พี่ใหญ่ เกิดเรื่องอันใดขึ้น เหตุใดท่านจึงร้องไห้เช่นนี้? รีบนั่งลงแล้วเล่าให้ข้าฟังเถิด!” ทันทีที่นางพูดจบ ก็มีสาวใช้รีบเข้ามาพยุงเขาขึ้น แล้วนำชาร้อนมาต้อนรับ

        “น้องหญิง วันนี้ที่ตำบลไป๋อวิ๋นมีคนร้ายลอบสังหารเจิ้นหย่วนโหว เจ้ารู้เรื่องหรือไม่?”

        อูอี๋เหนียงลูบท้องแล้วพยักหน้า “ข้ารู้ เกิดเรื่องอันใดขึ้น? คนสำคัญของพวกเราได้รับผลกระทบหรือ?”

        อูเล่อรีบตอบ “ไม่ใช่ ที่ร้านไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ร้านก็ยังเปิดทำการตามปกติ”

        อูอี๋เหนียงขมวดคิ้ว “เช่นนั้นเหตุใดพี่ใหญ่ถึงร้องไห้เช่นนี้เล่า?”

        อูเล่อปาดน้ำตา “การลอบสังหารครั้งนี้ มีชาวบ้านเสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนไม่น้อย ท่านโหวจึงให้คนมาขอให้ร้านยาจี้เหรินถังของพวกเรารักษาคนบาดเจ็บ”

        “เดิมทีข้าคิดว่าร้านขายยาของพวกเราน่าจะใช้โอกาสนี้แสดงความสามารถต่อหน้าท่านโหว หากทำงานนี้ได้สำเร็จ ก็จะได้ใจท่านโหว จะได้เป็นประโยชน์ต่อท่านนายอำเภอ”

        “แต่ไม่คิดเลยว่าเด็กสาวที่เคยทำลายแผนเราที่จะได้โสมเมื่อคราวก่อน บังเอิญมาอยู่ที่นั่น นางกับพี่ชายพูดกับท่านเซี่ยโหวที่รับหน้าที่ดูแลเรื่องนี้ ว่าร้านขายยาของพวกเราเป็นพ่อค้าใจทราม เด็กคนนั้นพูดจาคล่องแคล่ว เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก”

        “สุดท้าย ท่านเซี่ยโหวหลงเชื่อคำยุแยงของนาง จึงสั่งให้ย้ายผู้บาดเจ็บทั้งหมดที่ถูกนำตัวมาที่ร้านยาจี้เหรินถังไปรักษาที่ร้านยาหงฝูถังฝั่งตรงข้าม แบบนี้... มันรังแกกันเกินไปแล้ว! เช่นนี้แล้วชื่อเสียงร้านยาจี้เหรินถังของเราก็เสียหายหมด ต่อไปใครจะกล้าซื้อยาและมาหาหมอที่ร้านของพวกเราอีกเล่า?”

        “อะไรนะ?” อูอี๋เหนียงเบิกตาตวาดลั่นด้วยความโกรธ ก่อนจะตบโต๊ะดังลั่นแล้วลุกขึ้นยืน

        ร้านยาจี้เหรินถังแห่งนี้ นางถือหุ้นส่วนอยู่ครึ่งหนึ่ง นางได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในเรือนหลังของเตียวซวี่อัน สามารถควบคุมบ่าวไพร่ในจวนทั้งหมด และแย่งชิงอำนาจจากฮูหยินใหญ่มาได้ ล้วนเป็นเพราะเงินปันผลมหาศาลจากร้านยาจี้เหรินถัง ตอนนี้มีคนคิดจะตัดช่องทางทำเงินของร้านยาจี้เหรินถัง นางจะไม่โกรธได้อย่างไร

        “อี๋เหนียงโปรดสงบสติอารมณ์ ระวังคุณชายน้อยในครรภ์ด้วยเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้าง เห็นนางโกรธจัดก็ตกใจจนวิญญาณแทบออกจากร่างแล้ว ใต้เท้าของพวกนางแต่งงานกับฮูหยินใหญ่มาหลายปี ก็ยังไม่มีบุตรชายบุตรสาวสักคน อนุภรรยาคนอื่นๆ เองก็ไม่มีบุตรให้

        ส่วนอี๋เหนียงของนาง นับตั้งแต่แต่งงานเข้าจวนของใต้เท้า ก็ให้กำเนิดบุตรชายติดๆ กันถึงสองคน ตอนนี้ก็กำลังตั้งครรภ์บุตรคนที่สาม ด้วยเหตุนี้ อี๋เหนียงของพวกนางจึงเป็นที่โปรดปรานของใต้เท้า แม้แต่ฮูหยินใหญ่ยังเทียบไม่ได้

        เรือนหลังในตอนนี้ ฮูหยินใหญ่หันหน้าเข้าหาธรรมะ ไม่สนใจเรื่องราวใดๆ อีก แม้อี๋เหนียงของนางจะเป็นเพียงอนุภรรยา แต่กลับมีอำนาจในมือ ดูแลทุกเรื่องในเรือนหลัง อนุภรรยาคนอื่นๆ ต่างก็ต้องคอยดูสีหน้าอี๋เหนียงของนาง แสดงให้เห็นว่าใต้เท้ารักและเอ็นดูอี๋เหนียงของพวกนางมากเพียงใด

        ตอนนี้อี๋เหนียงตั้งครรภ์ลูกคนที่สาม หมอบอกว่ามีโอกาสอย่างมากที่จะเป็นบุตรชาย ใต้เท้าดีใจจนเนื้อเต้น หากเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเด็กในท้องของอี๋เหนียง นางก็ไม่ต้องอยู่บนโลกใบนี้แล้ว

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ สาวใช้ก็อดต่อว่าอูเล่อไม่ได้ “นายท่าน ท่านก็รู้ว่าอี๋เหนียงของพวกเรากำลังตั้งครรภ์คุณชายน้อย เหตุใดท่านจึงนำเรื่องวุ่นวายเช่นนี้มาบอกกล่าว? หากอี๋เหนียงโกรธจนกระทบถึงคุณชายน้อยในครรภ์ ใต้เท้าคาดโทษลงมา ท่านรับผิดชอบไหวหรือ?”

        สาวใช้คนนี้เป็นสาวใช้คนสนิทของอูอี๋เหนียง การที่นางกล้าต่อว่าอูเล่ออย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้ อูเล่อเองก็ไม่กล้าโกรธ ได้แต่กล่าวขอโทษ “ข้าแค่กังวลมากไปหน่อย เป็นความผิดข้าเอง ข้าไม่น่าเล่าเรื่องนี้ให้น้องหญิงฟังเลย แต่... แต่...”

        อูอี๋เหนียงเอ่ยขึ้น “เอาล่ะๆ ไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระแล้ว ท่านคิดแผนการอะไรไว้คิดว่าข้าไม่รู้หรือ? พูดมาตรงๆ เลยดีกว่า!”

        อูเล่อตอบด้วยรอยยิ้ม “ข้าสืบจนแน่ใจแล้ว ครอบครัวนี้เป็นเพียงเศรษฐีใหม่ที่ย้ายมาจากเมืองหลวง ไม่มีเบื้องหลังใดๆ ตอนนี้พวกเขาซื้อที่ดินที่หมู่บ้านไหวซู่ ไปมากกว่าสองร้อยหมู่ คิดว่าในมือคงมีเงินไม่น้อย”

        “ในเมื่อเด็กหญิงคนนั้นกล้าทำลายแผนของพวกเราหลายต่อหลายครั้ง พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจพวกเขา พวกเขาทำให้เราหาเงินไม่ได้ เราก็แค่แย่งเงินของพวกมันมา”

        อูอี๋เหนียงขมวดคิ้ว “แต่คราวที่แล้วท่านบอกว่าบุตรชายคนโตของพวกเขาเป็นศิษย์ของฉีจวี่เหรินมิใช่หรือ?”

        อูเล่อรีบตอบ “มันแค่เคยไปเรียนหนังสือที่สำนักศึกษาอยู่สองสามวัน ก็กล้าอ้างชื่อฉีจวี่เหรินมาข่มขู่ผู้อื่น บังเอิญนัก ดูแล้วบุตรชายของพวกเขาคงไม่มีพรสวรรค์ในการศึกษา วันนี้พวกเขาถึงได้มาที่สำนักศึกษาเพื่อขอลาออก!”

        เรื่องพวกนี้หลงจู๊ร้านจี้เหรินถังได้สืบมาอย่างละเอียดแล้ว ต้องบอกเลยว่าหลงจู๊ร้านคนนี้ทำงานได้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพจริงๆ

        “พวกเราแค่หาเหตุผล จับหัวหน้าครอบครัวของพวกเขาเข้าคุก หากพวกเขาอยากช่วยคนออกมา ก็ต้องยอมจ่ายเงิน...”

        อูอี๋เหนียงเอ่ยขึ้น “แต่เหตุผลที่ว่า ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ อย่างที่ท่านพูด”

        อูเล่อรีบพูด “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล รอฟังข่าวดีจากข้าก็แล้วกัน ถึงตอนนั้นพวกเราแค่...”

        ในใจเขามีแผนการอยู่แล้ว เรื่องที่น้องชายของอวิ๋นโส่วจงกล่าวหาว่าเขาเป็นทาสที่หลบหนี ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรในศาลาว่าการ เจ้าหน้าที่สองคนนั้นต่างก็นำเรื่องนี้มาพูดล้อเล่นกันจนเบื่อแล้ว ในเมื่อคนผู้นั้นสามารถฟ้องร้องเขาได้ครั้งหนึ่ง ก็ย่อมสามารถทำร้ายเขาได้เป็นครั้งที่สอง

        อูอี๋เหนียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ข้าเข้าใจแล้ว ท่านกลับไปก่อนเถิด ช่วงนี้ทางศาลาว่าการกำลังยุ่งกับคดีลอบสังหารท่านโหว ท่านไปจัดการเรื่องนี้ก่อน รอให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อน...”

        เมื่อได้รับคำยืนยันจากอูอี๋เหนียง อูเล่อก็บรรลุเป้าหมาย พูดคุยอีกสองสามประโยค จากนั้นก็ขอตัวกลับ อูเล่อออกจากอำเภอกลับมาถึงตำบล ก็รีบเรียกหาผู้ดูแลจางทันที จากนั้นก็ออกคำสั่งอย่างละเอียด

        ผู้ดูแลจางได้รับคำสั่งจากเจ้าของร้าน ก็ยิ้มหน้าบาน รีบตบหน้าอกรับปากว่าจะต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ผู้ดูแลจางก็แสร้งทำเป็นไปเก็บสมุนไพรที่หมู่บ้านไหวซู่