หัวใจไม่ลืมรัก

        “ฉันเซ็น ฉันเซ็น ขอแค่เธอปล่อยลูกฉัน!”หลินรั่วเอ๋อร์พยักหน้าทันที ถึงอย่างไรเธอก็หมดใจกับเจียงเฉินซีแล้ว ตำแหน่งคุณนายน้อยตระกูลเจียงนี้เธอไม่ต้องการมันอีก

        เมื่อเป็นเช่นนี้ มู่ซืออวี่ก็หยิบใบหย่าและปากกาเซ็นชื่อออกมาจากกระเป๋า แล้วยัดใส่มือหลินรั่วเอ๋อร์อย่างพอใจ

        หลินรั่วเอ๋อร์สูดจมูก มือที่กำปากกาสั่นรุนแรง จนแม้แต่จะเขียนก็เขียนไม่ได้แม้แต่ตัวเดียว

        คำว่า ‘หลิน’ ตัวเดียว เธอก็ใช้เวลาเขียนอยู่นานถึงจะเขียนเสร็จแล้ว ตัวอักษรก็บิดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด

        มู่ซืออวี่กลัวว่าหลินรั่วเอ๋อร์จะกลับคำพูด เธอยกมุมปากขึ้นพูด “หลินรั่วเอ๋อร์เธออย่าโทษฉันล่ะ ที่จริงวันนี้พี่เฉินซีเป็นคนให้ฉันมา เขาบอกว่าไม่อยากเห็นหน้าที่ทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียนดังนั้นจึงให้ฉันเป็นคนเอาหนังสือมาส่งแทน”

        เมื่อได้ยิน ไม่รู้ทำไมน้ำตาของหลินรั่วเอ๋อร์ถึงไหลรินออกมา

        เธอจำได้ว่าเจียงเฉินซีเคยพูดไว้ว่า หลังจากที่เธอเปลี่ยนถ่ายมดลูกให้มู่ซืออวี่เขาก็จะหย่ากับเธอ

        มือที่กำปากกาไว้ออกแรงมากขึ้น เขียนหนังสือตัวสุดท้ายให้เสร็จ

        มู่ซืออวี่พอใจที่เห็นชื่อหลินรั่วเอ๋อร์ในช่องลงนาม เธอเก็บใบหย่าด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ

        “มู่ซืออวี่ ชื่อก็เซ็นไปแล้วตอนนี้เธอไปได้แล้วหรือยัง?” หลินรั่วเอ๋อร์เม้มปากแน่น กล่าวออกมาทีละคำ

        “ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” มู่ซืออวี่ยิ้มพร้อมพยักหน้า

        ทันใดนั้น เสียง ‘เพล้ง’ ก็ดังขึ้น ขวดแก้วที่มู่ซืออวี่ถือไว้ในมือหล่นลงแตกกระจายเต็มพื้น

        ทารกในขวดแก้วกระจายเละเต็มพื้น

        “โอ๊ะ รั่วเอ๋อร์ ขอโทษจริงๆเมื่อกี้ฉันไม่ถือให้ดี ขอโทษนะ!” มู่ซืออวี่เอามือป้องปากลอบยิ้มมีความสุข พร้อมทั้งแสร้งกล่าวขึ้นมา

        “ลูกของฉัน!” ดวงตาของหลินรั่วเอ๋อร์แดงก่ำขึ้นมาทันทีปวดใจจนแทบหายใจไม่ออก

        เธอยอมหย่าให้แล้ว ทำไมพวกเขายังต้องโหดร้ายกับเธอขนาดนี้ด้วย

        “ขอโทษจริงๆ รั่วเอ๋อร์ฉันไม่ได้ตั้งใจ...” มู่ซืออวี่พูดขอโทษ พร้อมกับยกรองเท้าส้นสูงเหยียบเด็กทารกให้แหลกเหลวกระจุยกระจาย