พอผมแตะที่กรอบ‘เมล’ นั้น หน้าต่างบานใหม่ก็เปิดขึ้นมา ทำให้เห็นว่ามีเมลเข้ามาสองฉบับเมื่อกี้เป็เสียงแจ้งเตือนเมลงั้นเหรอ
ฉบับหนึ่งเป็เมลทักทายจากทีมงานที่จั่วหัวว่า‘ยินดีต้อนรับสู่ [เดมอนส์ เวิลด์ออนไลน์]!’ อันนี้ข้ามไปก่อน เอาไว้ค่อยอ่านผ่านๆ ทีหลัง
อีกฉบับหนึ่งปรากฏว่ามาจากเรนเซียผมเปิดเมลที่จั่วหัวว่า ‘เรนเซียค่ะ’ ที่เพิ่งได้รับทันที
‘ตอนนี้กำลังไปหาค่ะรอนะคะ’
ผมใกับเนื้อหาที่ไม่อ้อมค้อมขณะเดียวกันก็เชื่อว่าวิธีเขียนแบบนี้ต้องเป็เรนเซียแน่เธอยังเขียนภาษาญี่ปุ่นได้ไม่ค่อยดี โดยเฉพาะอักษรคันจิตอนที่เขียนเมลจึงเขียนประมาณนี้ตลอดยิ่งเป็ตอนที่รีบเขียนส่วนใหญ่ก็จะเป็แบบนี้เลย
เธอคงไม่มั่นใจในการเลือกใช้คันจิเลยเขียนด้วยอักษรฮิรางานะ อย่างคำว่ารอ ก็อาจจะไม่รู้ว่าตัวไหนถูกระหว่าง ‘待ってて’กับ ‘舞ってて’ แต่ว่าเธอเพิ่งมาอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นในฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมาเองอีกไม่นานก็คงจะเขียนได้ดีขึ้น
เอ๊ะ? แต่เกมนี้ก็มีฟังก์ชันแปลภาษาไม่ใช่เหรอเอาเถอะ ถ้าเป็เด็กคนนั้นคงจะรีบจนลืมนั่นแหละ
ขณะที่ผมนั่งที่ขอบน้ำพุและเหม่อมองนกพิราบอยู่นั้นก็เห็นสาวน้อยสองคนวิ่งมาหาจากอีกฟากของเมือง
คนหนึ่งเป็เด็กหญิงผมสีเงินผูกทวินเทลด้วยริบบิ้นสีดำ สวมเสื้อกับกระโปรงชั้นๆ สีดำขลับ และถุงน่องสีดำ
ส่วนอีกคนหนึ่งเป็ผู้หญิงผมสั้นสีแดงถือโล่สวมเกราะหนังเบา และมีเขายาวงอกบนศีรษะ นั่นคือ [ดราโกนิวต์] ใช่ไหมนะ
“อะ...เอ่อ คุณฮาคุโตะใช่ไหมคะ!”
เด็กหญิงผมทวินเทลสีเงินหน้าแดงและส่งเสียงทักผมที่นั่งอยู่บนขอบน้ำพุ อา มีเค้าหน้าของเรนเซียจริงๆเพียงแต่มีเขี้ยวเล็กๆ งอกออกมาจากปาก ก่อนที่ผมจะได้ตอบเธอผู้หญิงตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา
“คุณหนู เรียกชื่อจริงในเกมมันเสียมารยาทนะคะ”
“อ๊ะ ขะ...ขอโทษค่ะ!”
“ในเกมพี่ชื่อ ‘ชิโระ’ นะ ไม่เจอกันนานเลยนะเรนเซี...โอ๊ะ ห้ามเรียกชื่อจริงสินะ”
“อ๊ะไม่ได้เปิดการแสดงชื่อเอาไว้ก็เลยไม่รู้สินะคะ หนูชื่อ ‘เร็น’ ค่ะ”
เรนเซีย ไม่สิ เร็นพูดเช่นนั้นแล้วยิ้มออกมาผมสีทองกลายเป็สีเงิน ตาสีฟ้ากลายเป็สีเขียว ส่วนเผ่าพันธุ์ก็...แวมไพร์ใช่ไหมนะ
จากเสียงพูดดูเหมือนจะเปิดใช้ฟังก์ชันแปลภาษาอยู่
“แต่เห็นส่งเมลมาหาได้นี่นาทั้งที่ไม่รู้ว่าพี่ใช้ชื่ออวตารอะไรแท้ๆ”
ผมพูดเื่ที่คาใจมาั้แ่เมื่อกี้ถ้าไม่รู้ชื่ออวตารของผมก็ต้องส่งเมลมาไม่ได้สิในติวเตอเรียลคุณเดโมโกะเคยพูดเอาไว้
“ก่อนที่จะล็อกอินท่านชิโระคงจะกรอกหมายเลขโทรศัพท์และที่อยู่ใน VR ไดรฟ์สินะคะ ถ้าใช้หมายเลขนั้นก็จะส่งเมลไปหาอวตารใน ‘เดมอนส์’ ได้โดยตรงทำให้สามารถค้นหาเพื่อนในโลกจริงได้นั่นเองความจริงแล้วเราขอให้บริษัทบันทึกหมายเลขของท่านชิโระไว้กับอวตารของคุณหนูล่วงหน้าจะได้รู้ทันทีที่ท่านชิโระเข้าเกมค่ะ คุณหนูอยากจะเล่นเกมกับท่านชิโระให้ได้...”
“อ๊า! คุณฟูกะ ชู่ว!”
“บอกไปแล้วว่าเรียกชื่อจริงมันเสียมารยาทไงคะคุณหนู เรียกดิฉันว่าเวนดี้สิคะ”
เร็นที่หน้าแดงแจ๋ยกนิ้วชี้ขึ้นมาที่ปากในขณะที่หญิงสาวเผ่า [ดราโกนิวต์] พูดความลับออกมาหน้าตาเฉย
คุณฟูกะ (ดอกไม้ลม) งั้นเหรอ ลมก็ให้อารมณ์ประมาณ‘วินดี้’ อยู่หรอก เป็การบิดคำรึเปล่านะ หรือว่านามสกุลเธอจะเป็อุเอโตะ[1]
ยังไงก็ตาม ปริศนาเื่เมลคลี่คลายแล้วด้วยวิธีนี้เร็นจึงรู้ว่าผมล็อกอินแล้วส่งเมลมา จะว่าไปแล้วก็ในลิสต์ ‘คอมมูนิตี’มีชื่อของเร็นอยู่เรียบร้อยแล้วแสดงว่าบันทึกเอาไว้ก่อนที่จะเพิ่มเพื่อนสินะ...หืม?
“ไม่สิ เดี๋ยวนะ ขอบริษัท? ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ”
“อ๊ะ เอ่อ...ค่ะเพราะเป็บริษัทของคุณพ่อน่ะค่ะ...”
“อ้อ...อย่างนั้นเองเหรอ...หา!?”
บริษัทของคุณพ่อ!? มะ...หมายความว่ายังไงน่ะ!?
“อ้าว ยังไม่รู้เหรอคะเรนฟิลคอร์เปอเรชันที่เป็ผู้พัฒนา จัดจำหน่าย และบริหาร ‘เดมอนส์’เป็หนึ่งในบริษัทของคุณเ้าบ้าน คุณพ่อของท่านเร็นค่ะ”
คุณเวนดี้ ผู้หญิงเผ่าดราโกนิวต์บอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย เฮ้ย จริงอะ...? จะว่าไปแล้วชื่อเต็มของเรนเซียก็คือเรนเซีย เรนฟิลด์...อ๊ะ เรนฟิลมาจากอันนั้นเองเหรอ
“ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังหรอกนะคะ...”
“เปล่าคือว่าก็รู้อยู่หรอกว่าเป็คุณหนู...อา...ถ้าอย่างนั้นคุณพ่อที่ว่าก็เป็ประธานบริษัทงั้นเหรอ...”
ผมย้อนนึกถึงชายชาวต่างชาติสูงวัยผมสีเทาเงินดูภูมิฐาน ที่เจอในสถานีตำรวจตอนเหตุการณ์ครั้งนั้นเพราะแบบนี้ของตอบแทนจึงเป็ VR ไดรฟ์กับ ‘เดมอนส์’ สินะ ก็เข้าใจได้
“ช่างมันก่อนแล้วกันพี่เองก็อยากเล่นเกมนี้กับเรนเซี...กับเร็นนะ ให้เล่นคนเดียวมันน่าเสียดายออก”
อุตส่าห์ได้ VRMMO มาทั้งที จะให้เล่นคนเดียวก็น่าเสียดายเพราะมันเป็เกมที่มีผู้เล่นจำนวนมากร่วมเล่นในเวลาเดียวกันและทำให้ได้พบปะกับผู้คนมากมายนี่นา
แน่นอนว่าคนที่เล่นโซโล่ก็ไม่ได้ผิดอะไรนั่นเป็แนวทางการเล่นของเขา โลกนี้มีคนอยู่หลายแบบ ต่างคนก็ต่างความคิด นานๆทีผมเองก็คงจะโซ่โล่บ้างเหมือนกัน
“ถะ...ถ้างั้นร่วมปาร์ตี้กับพวกเราไหมคะ มีหนูคุณชิโระ คุณเวนดี้ รวมเป็สามคน”
“เื่นั้นก็ได้อยู่หรอกถ้าคุณเวนดี้ไม่ว่าอะไรนะ”
หญิงสาวเผ่าดราโกนิวต์พลันส่งสายตามองมาทันที
“จะว่าไปแล้วก็ยังไม่ได้แนะนำตัวเลยนะคะดิฉันชื่อเวนดี้ ทำงานเป็เมดอยู่ที่บ้านของคุณหนู เป็ผู้ปกครองของคุณหนูใน‘เดมอนส์’ ค่ะ”
อย่างนั้นหรอกเหรอ เป็แบบนี้นี่เองถ้าจำไม่ผิดเกมนี้ก็มีกฎเื่อายุอยู่หลายอย่าง ใน ‘เดมอนส์’สามารถดื่มเหล้าสูบบุหรี่ได้ ดังนั้นจึงต้องมีกฎเื่อายุนั่นเอง
ด้วยเหตุนี้ใน ‘เดมอนส์’ ผมจึงดื่มเหล้าไม่ได้สูบบุหรี่ก็ไม่ได้พูดอีกแบบคือคนที่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่กันในนี้จะต้องมีอายุยี่สิบปีขึ้นไปเท่านั้น
ผมคิดว่ามันเข้มงวดเกินไปเพราะยังไงก็ไม่ได้เอาเข้าไปในร่างกายจริงๆ แต่หลายองค์กรคงเรียกร้องมาละมั้งเพราะขนาดในการ์ตูนยังมีคนโวยวายว่า ‘มีฉากสูบบุหรี่เยอะเกินไป’ เลย
ถ้าจำไม่ผิดภาพของมอนสเตอร์ส่วนหนึ่งก็ใส่ฟิลเตอร์สำหรับเด็กที่อายุน้อยกว่าสิบสามปีด้วยถ้าพวกซอมบี้ที่สมจริงเกินไปโผล่มาคงจะรับไม่ไหวกัน
แต่ว่านะตรงนี้มีคุณเมดตัวจริงอยู่ด้วย...คงต้องบอกว่าสมแล้วที่เป็เศรษฐี...
“ถ้างั้นจะส่งคำเชิญเข้าปาร์ตี้นะคะ”
ผมตอบรับคำเชิญจากเร็น เข้าปาร์ตี้ของทั้งสองคนและถือโอกาสเพิ่มเพื่อนกับคุณเวนดี้ด้วยเลยเพียงเท่านี้ถึงแม้จะอยู่ห่างกันก็สามารถคุยกันได้แล้ว
“ผมเพิ่งเริ่มเล่น ยังเลเวล 1 อยู่เลยทั้งสองคนเลเวลเท่าไรน่ะ”
“ดิฉันเลเวล 7 ส่วนคุณหนูเลเวล 6 ค่ะเราเองก็เพิ่งเริ่มเล่นเมื่อวันก่อน คุณหนูบอกว่าถ้าเก่งนำท่านชิโระมากเกินไปเดี๋ยวจะตีมอนสเตอร์ด้วยกันไม่ได้...”
“อีกแล้วนะ! คุณเวนดี้จะพูดมากเกินไปแล้ว!”
[1]ในภาพยนตร์ 'ปีเตอร์ แพน 2' ตัวละคร เวนดี้ดาร์ลิ่ง (วัยเด็ก) กับ เจน ดาร์ลิ่ง ให้เสียงพากย์โดย อุเอโตะ อายะนักร้องนักแสดง
69K
