"แฮ่กๆ ๆ " เสียงชายแก่คนหนึ่งดังขึ้นหน้าประตูสีดำ อัญมณีสีม่วง เขาคนนี้คือ 'ถังหยังฉา' คู่ต่อสู้ของาุโแม่น้ำแห่งชีวิต ด้วยพลังของเขาทำให้สามารถสังหารอักฝ่ายได้สำเร็จ แต่ก็แลกมาด้วยอาการาเ็ภายในจนไม่อาจใช้พลังได้เต็มที่ บวกกับความอ่อนแรงของตนเอง
อาจจะกล่าวได้ว่าตอนนี้เขาก็ไม่ต่างจากซากศพเดินได้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นเอง
ถังหยังฉาหอบหายใจจนเหนื่อย ก่อนจะหันมาสนใจประตูดังกล่าวด้วยแววตาปลื้มปีติ
ปีศาจ? สัตว์ประหลาด? สัตว์อสูร? ไม่มีนิยามไหนเข้าพวกกคนอย่าง 'จางเซียน' เลยสักนิด , ชายแก่อดลังเลใจไม่ได้หากประตูหรือแผนภูมิซับซ้อนที่เขาค้นหามาไม่เป็ไปตามที่คาด ถ้าหากเป็เช่นนั้นเขาคงต้องสูญเสียครั้งใหญ่แน่
"หวังว่าจะไม่เป็เช่นนั้น..." ภาพที่จางเซียนวิ่งเข้าไปในประตู และเปิดประตูราวกับเดินอยู่ในสนามเด็กเล่นก่อนเข้าบ้าน ทำให้ชายแก่ใจหวั่นไหว หากเขาเปิดประตูออกมา และสามารถเข้าไปได้นั้นคงดี แต่! ถ้าหากเขาไม่มีแผนที่ขุมทรัพย์ลูกไฟหงส์แดง จนมาถึงที่นี่ได้เขาคงทำตามไอ้เด็กนั้นไปแล้ว
"ชิร์!! ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว" ชายแก่คว้ายันต์สีทอง มีอักษรเขียนว่า 'โจมตี' มาถือไว้แน่น ก่อนจะเอื้อมมือไปบิดประตูอย่างเชื่องช้า พริบตาเขาก็สามารถเปิดได้สำเร็จ ทำให้ชายแก่อดคลายความกดดันไม่ได้
"อ่า! ในที่สุดข้าก็จะได้สิ่งที่ข้า้า ฮ่าๆ ๆ ๆ "
กึก...ปัง!!
เสียงบางอยู่ในท้องทะเลสีชาดดังขึ้น ทำให้ถังหยังฉาหวาดกลัว จะฉุกละหุกเข้าไปในประตูก็ไม่ได้ เพราะเขาไม่รู้เหมือนกันมีตัวอะไรอยู่ในนั้นบ้าง และไหนจะกับดักในแผนภูมินั้นอีก
พริบตานั้นเงาสีดำบางอย่างจากด้านขวาชายแก่ก็ปรากฏ มันมีขนาดเท่าคนธรรมดาเท่านั้น ร่างนั้นราวกับปีศาจในโลกมืด มันย่างก้าวออกจากผืนน้ำด้วยร่างกายน่ากลัว , ชายแก่ที่เห็นก็พลันกลืนน้ำลายลงคอ
'นั่นมันอาณาจักรมนุษย์!! ' หากจะแยกแยะอย่างเถียงตรง ขอบเขตทั้งหลายอย่างเช่น สร้างกายลมปราณ รวมจิตฟ้าดิน จันทรา โลหิตเงิน ทั้งสามขอบเขตนี้เป็เพียงขั้นแรกของการเป็ยอดยุทธ์เท่านั้น ด้วยโลกที่ต่ำช้า และต่ำตมทำให้การแบ่งแยกลมปราณมีการขยายมากขึ้นจนเกิดศาสตร์ใหม่ที่ด้อยกว่าของจริง
หากจะพูดกันจริงๆ คนอย่างจางเซียน หรือถังหยังฉาก็ต่างเป็เพียงคนธรรมดาเท่านั้นในโลกชั้นกลาง คนจำพวกนี้ราวกับราริมแม่น้ำ หรือกบในกะลาเห็นจะได้ ด้วยเหตุนี้ทำให้ใบหน้าของถังหยังที่เต็มไปด้วยความกลัวก็บังเกิดในหัวใจ
สิ่งมีชีวิตนี้ มีเพียงอาจารย์ของมัน และาาแห่งศูนย์กลาง์เท่านั้นที่จะสังหารได้ นั้นหมายความว่าคนที่สร้างค่ายกลนี้ย่อมเป็คนจากชนชั้นกลาง แต่มันจะเป็ใครละ!
"ตระกูลจาง..." ไม่มีเหตุผลอื่นต้องคิด ชายแก่ยกยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ทรัพย์เบื้องหน้า หรือของในประตูย่อมมีดีเกินกว่าทั้งโลกชั้นต่ำนี้จะ หรือดำรงอยู่ได้ เพียงแค่เขา่ชิงมันมา ต่อให้อาณาจักรทั้ง 4 และ 1 ศูนย์กลาง์ (ภาคกลาง) ก็ไม่อาจต้านทานมันได้
"วะฮ่าๆ ๆ ๆ ชั่งดวงดียิ่งนัก" ร่างปีศาจคล้ายมนุษย์ แต่ก็เหมือนมีปรสิตจำนวนมากเกาะ มีลูกกระตาเต็มตัว ร่างกายเป็สีดำ ถือหอกเดินเข้ามาพร้อมเสียงดังแผละๆ อย่างน่าขยะแขยง , เป็เวลาเดียวกันที่ชายแก่กระชับยันต์ขึ้น พร้อมบอกข้อความในสายตาว่า
'เข้ามาเลย...'
บึม! ร่างอสูรพุ่งมาอย่างรวดเร็ว แต่ชายแก่กะไว้แล้วจึงใช้มันก่อนที่อีกฝ่ายจะเคลื่อนเข้ามา
"โจมตี! " พริบตายันต์ก็กลายเป็สายฟ้าสีเหลืองพุ่งออกไปเป็ดาบนับพันเล่ม พุ่งทะลุตัวปีศาจดังกล่าวจนตายคาที่ ถังหยังฉาแสระยิ้ม แต่เขาก็อยู่เป็สุขได้ไม่นานเมื่อเขาได้ยินเสียงค่ายกลทำงานอีกรอบ
'อย่าบอกนะว่าจะส่งมาเรื่อยๆ ...' นั้นมันฝันร้ายมาก ชายแก่ไม่รอช้าหยิบยันต์ 【สว่าง】และ 【ป้องกัน】ออกมาถือสองข้าง ก่อนจะพุ่งเข้าไปในประตู เป็เวลาเดียวกันที่ค่ายกลหยุดนิ่งราวกับทำหน้าที่เสร็จแล้ว
ตึกๆ ๆ ๆ
เสียงวิ่งของชายแก่ดังขึ้น มันขว้างยันต์สว่างออกไป ทำให้ทั่วระยะ 30 เมตรมันเห็นทุกอย่าง นี้ไม่ต่างจากพื้นทางเดินที่มีสองข้างทางเป็หุบเหว หากร่วงลงไปไม่ต้องบอก ต่อให้เป็อาณาจักรมนุษย์ก็คงไม่เหลือซากแม้แต่นิดเดีย
แก๊บ!
ขณะนั้นเองเท้าถังหยังก็เหยียบเข้ากับดักอันหนึ่งอย่างเร่งรีบ ชายแก่เบิกตากว้าง
ฟิ้ว! เป๊งๆ ๆ ๆ
ลูกธนูที่สามารถสังหารโลหิตเงิน ระดับ 3 ขั้นสูงในพริบตาถูกปล่อยออกมา แต่ถูกกันด้วยออร่าสีฟ้ารอบกายชายแก่ นี้คือยันต์ป้องกันที่อาจารย์ได้ประทานให้กับเขา โดยใช้พลังเกือบ 80% เพื่อทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ แต่มันกลับถูกใช้ในพริบตาเมื่อเจอกับกับดักพวกนี้
"แข็งแกร่งยิ่งนัก" ใบหน้าชายแก่ตื่นตระหนก มันไม่รอช้าวิ่งออกไปเต็มแรง แต่แล้วก็ได้ยินเสียงคนโวยวายจากด้านหลัง ทำให้มันรู้เลยว่ากำลังเสริมของอาณาจักรหงส์แดงมาแล้ว นี้เท่ากับการฆ่าตัวตายเลยก็ว่าได้ ชายแก่เบรกตัวเองเมื่อถึงที่หมาย
ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวอยู่ที่ชั้น 7 โดยมีสภาพไม่ต่างจากศพที่พยายามเอื้อมมือไปทักทายพระเ้า ด้วยฝ่ามือที่สกปรก ร่างจางเซียนตอนนี้ชั่งดูน่าอนาถมากสำหรับหลายๆ คน ร่างกายที่ขาหัก แขนซ้ายแตกละเอียดจนขาดกระจุย เืท่วมตัว ไหลลงจากบันไดลงพื้นดังติ้งๆ
แม้ในใจชายแก่จะโกรธแค้นอย่างมากที่อีกฝ่ายยังยืนตรงดั่งหอกเหล็กกล้า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาราวสมเพชอีกฝ่าย ขณะนั้นถังหยังฉาก็ประหลาดใจ
'ขอบเขตรวมจิตฟ้าดิน ระดับ 1 ขั้นกลาง' เหตุใดมันยังถึงเดินไปถึงขั้นที่ 7 ได้ พื้นที่สำหรับวิหารแห่งนี้มีไว้เพื่อขอบเขตโลหิตเงินไม่ใช่หรอ? เมื่อลองคิดไปมาการเปิดประตูนั้นมันก็ใช้แรงเยอะอย่างมากกว่าจะบิดกรประตูได้ คาดไม่ถึงจริงๆ ในโลกชั้นต่ำแบบนี้จะมีคนมากพร์ อย่างไอ้เด็กแบบนี้อยู่
'สัตว์ประหลาดชัดๆ ' แม้ในใจอยากจะฆ่ามันให้ตาย แต่หากเขาไปโจมตีมันแน่นี้ แน่นอนค่ายกลบันได์คงสะท้อนพลังตัวเองกลับ เอาง่ายๆ ก็ตายกันทั้งคู่ ซึ่งนั้นไม่เหมาะกับคนรักตัวกลัวตายอย่างมันเลย
ถังหยังฉาสรุปได้ว่าค่อยฆ่าไอ้พวกาุโด้านหลังก่อน แล้วค่อยมาดูศพไอ้หมอนี้ แม้มันจะอ่อนแอเพียงโดนโลหิตเงินกระจอกๆ จบก็ตาย แต่ด้วยกับดักที่ผ่านมานั้น มันจะใช้ให้เป็ประโยชน์ คราวนี้ต่อให้กษัตริย์ตระกูลจูเชวี่ยก็ไม่อาจต่อกรมันได้
"หึ...ลาก่อนไอ้เด็กโง่" ชายแก่อนุมานได้ทันทีว่าไม่เกินขั้น 8 ก็อยู่ในสภาพปานตายแน่นอน , ไม่รอช้าเมื่อประเมินสถานการณ์ออก ถังหยังฉาก็วิ่งออกไปทางเดิม เพื่อไปสังหารมดแมลงที่เข้ามายุ่งกับสมบัติตัวเอง
11K
