ทะลุมิติมาเป็นอัจฉริยะหน้าตาย ดันโป๊ะแตกกระจายเพราะเสียงในหัว

         แม้จะรู้ตัวดีว่านี่คือการพาลหาเรื่องโดยไร้เหตุผลแต่จี้เยี่ยนจื๋อก็ยังไม่วายพูดจาไม่ดีใส่จี้ทิง "วันหลังห้ามใส่ชุดนี้อีกนะ ทุเรศลูกตาชะมัด"

        ฉึก!ฟางเจี๋ยที่นั่งอยู่เบาะหน้าเหมือนโดนลูกหลงเข้าอย่างจัง

        ชุดสูทสากลชุดนี้เขาเป็นคนบรรจงเลือกมากับมือแถมคุณชายรองใส่แล้วก็ดูดีจนหาที่ติไม่ได้ ตรงไหนที่ว่าน่าเกลียดกัน!

        หากไม่ถูกรังแกก่อนจี้ทิงย่อมไม่ตอบโต้ เขามองตรงไปข้างหน้า พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา"ชุดที่พี่ใส่ก็ทุเรศเหมือนกันดูเหมือนพวกคลั่งการควบคุมที่มีอาการทางจิตแต่ดันกลัวหมอเลยไม่ยอมรักษา"

        ฉึก!ฟางเจี๋ยโดนดอกที่สองเข้าไปเต็มๆ

        โธ่...ชุดของประธานจี้ผมก็เป็นคนเลือกเหมือนกันนะถ้าพี่น้องจะทะเลาะกันช่วยอย่าดึงปลาซิวปลาสร้อยอย่างผมไปเกี่ยวข้องด้วยได้ไหมครับ

        จี้เยี่ยนจื๋อได้ยินคำด่าที่พ่วงท้ายมาเป็นพรวนก็หรี่ดวงตาคมกริบลง"นายกำลังใช้เรื่องเสื้อผ้ามาบังหน้าเพื่อด่าฉันล่ะสิ"

        จี้ทิงตอบเรียบๆ"พี่น้องรักใคร่กลมเกลียวกันไงครับนี่คือสิ่งที่พี่ควรได้รับแล้ว"

        ซวยแล้ว...ฟางเจี๋ยรู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอย มั่นใจว่าประธานจี้ต้องระเบิดอารมณ์ออกมาแน่ๆ

        ทว่าผิดคาดภายในรถกลับตกอยู่ในความเงียบงัน ทั้งสองฝ่ายต่างไม่พูดจาบรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นสงครามเย็นไปโดยปริยาย

        สี่สิบนาทีต่อมารถยนต์เคลื่อนมาจอดสนิทที่หน้าประตูใหญ่ของตระกูลจาง

        ก่อนลงจากรถจี้เยี่ยนจื๋อเอ่ยเสียงเย็น "เดี๋ยวเข้าไปทักทายผู้ใหญ่เสร็จแล้วนายค่อยไปหาจางซวี่"

        จี้ทิงยกข้อมือขึ้นดูเวลา"ตอนนี้ห้าโมงห้าสิบแปด ผมจะออกจากที่นี่ตอนหนึ่งทุ่มห้าสิบแปดตรงเวลาเป๊ะ"

        พูดจบเขาก็เปิดประตูลงจากรถไปก่อนทันที

        ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าสู่บริเวณงานเลี้ยงบรรดาแขกเหรื่อต่างพากันดาหน้าเข้ามาทักทายจี้เยี่ยนจื๋อไม่ขาดสายคนจำนวนมากขนาดนี้จี้เยี่ยนจื๋อย่อมจำได้ไม่หมดจึงต้องพึ่งพาฟางเจี๋ยที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังคอยกระซิบเตือนเบาๆ

        "ท่านนี้คือรองประธานเฝิงเจี้ยนหวาจากกลุ่มบริษัทจินหูครับ ส่วนข้างๆคือผู้อำนวยการหลี่ลี่"

        สิ้นเสียงรายงานเฝิงเจี้ยนหวาก็เดินยิ้มกริ่มเข้ามาหา "ไอ้หยาประธานจี้ วันนี้ผมโชคดีจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะได้พบคุณที่นี่"

        จี้เยี่ยนจื๋อยื่นมือไปทักทายตามมารยาทเขาตั้งใจจะทักทายพอเป็นพิธี ทว่าเฝิงเจี้ยนหวากลับพ่นคำพูดออกมาไม่หยุดหย่อน

        ฟางเจี๋ยแอบขยับมาด้านหลังจี้ทิงแล้วกระซิบถาม "คุณชายรองครับให้ผมไปหยิบเครื่องดื่มมาให้ไหมครับ?"

        จี้ทิงเอียงหน้าเล็กน้อย"ไม่ต้องครับ ขอบคุณ"

        จังหวะที่เขาหันไปนั้นเองที่เรียกความสนใจจากเฝิงเจี้ยนหวาได้"ประธานจี้ ท่านนี้คือ..."

        "น้องชายผม จี้ทิงครับ"

        "โอ้ ที่แท้ก็คุณชายน้อยจี้นี่เอง ยินดีที่ได้รู้จักครับ" เฝิงเจี้ยนหวาปรี่เข้ามาใช้มือทั้งสองกุมมือจี้ทิงพลางเขย่าไปมา"ท่านจี้นี่ช่างวาสนาดีจริงๆ มีลูกชายโดดเด่นกันทุกคนนับเป็นเกียรติแก่ตระกูล..."

        ยังพูดไม่ทันจบแผ่นหลังของเขาก็ถูกใครบางคนสะกิดแรงๆ หนึ่งที

        ตอนนั้นเองหลี่ลี่ที่ยืนข้างๆก็รีบแทรกขึ้นมา "ประธานจี้น่าจะยังไม่ได้ไปพบผู้อาวุโสจางใช่ไหมครับถ้าอย่างนั้นพวกเราไม่กวนเวลาแล้วครับ"

        จี้เยี่ยนจื๋อพยักหน้าตามมารยาทก่อนจะพาจี้ทิงและฟางเจี๋ยเดินปลีกตัวออกมา

        เมื่อเดินพ้นระยะมาแล้วเฝิงเจี้ยนหวาก็หันขวับ "เมื่อกี้คุณสะกิดผมทำไม?"

        "นี่คุณไม่รู้เหรอว่าลูกคนเล็กของตระกูลจี้น่ะเป็นลูกนอกสมรสจี้เยี่ยนจื๋อกับพ่อเขามีเรื่องจนมองหน้ากันไม่ติดก็เพราะเด็กคนนี้คุณยังกล้าไปเรียกเขาว่าคุณชายน้อยต่อหน้าจี้เยี่ยนจื๋ออีกนะ"

        เฝิงเจี้ยนหวาใจหายวาบไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดแกมรำคาญ "ในเมื่อเป็นตัวปัญหาขนาดนี้แล้วจี้เยี่ยนจื๋อจะพามางานแบบนี้ทำไมให้ขายหน้าล่ะเนี่ย"

        "ตระกูลจี้ร่ำรวยมหาศาล พวกเขาจะวางแผนอะไรกันอยู่คนอย่างพวกเราจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ"

        แม้ทั้งสามคนจะไม่มีใครได้ยินบทสนทนานั้นแต่เหตุการณ์ที่ตามมากลับตอกย้ำความจริงเหล่านั้นอย่างชัดเจน

        แขกบางกลุ่มที่รู้ตื้นลึกหนาบางของตระกูลจี้เวลาเข้ามาทักทายจี้เยี่ยนจื๋อก็จะแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นจี้ทิงแม้แต่สายตาก็ไม่คิดจะเหลือบมอง

        ส่วนกลุ่มที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างเฝิงเจี้ยนหวาถ้าไม่ถูกคนข้างๆ สะกิดเตือน ก็จะมีสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วนยิ่งกว่าคือในตอนที่กำลังพยายามทำความรู้จักกับจี้ทิงอยู่ดีๆก็มีคนหาข้ออ้างมาลากตัวออกไปเสียดื้อๆ

        'มิน่าล่ะคุณชายรองถึงไม่อยากมา' ฟางเจี๋ยนึกในใจเป็นเขาก็คงยอมตายดีกว่าต้องมาทนอยู่ในงานเลี้ยงแบบนี้

        "นายนี่ก็นิ่งได้ใจจริงๆ" จี้เยี่ยนจื๋อเปรยขึ้นเขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองคนข้างกายอย่างไม่เป็นธรรมชาติ "ความจริงนายไม่ต้องไปใส่ใจ..."

        คำพูดหยุดชะงักลงทันควันเมื่อจี้เยี่ยนจื๋อพบว่าจี้ทิงไม่ได้ฟังเขาอยู่เลยแม้แต่น้อยดวงตาที่ปรือลงเล็กน้อยคู่นั้นบอกชัดว่าเจ้าตัวกำลังปล่อยใจลอยไปไกลสุดกู่

        "จี้ทิง"

        ผ่านไปครู่ใหญ่จี้ทิงถึงค่อยเงยหน้าขึ้น "ครับ?"

        ขมับของจี้เยี่ยนจื๋อกระตุกรัวเขาพยายามข่มใจพลางเอ่ย "ไปหาจางซวี่เถอะพอเริ่มงานเลี้ยงแล้วฉันจะให้ฟางเจี๋ยไปตาม"

        "อื้อ"

        หลังจากจี้ทิงเดินจากไปฟางเจี๋ยก็พูดหยั่งเชิง "ความจริงคุณชายรองที่เป็นแบบนี้ก็ดีนะครับอย่างน้อยในใจเขาก็คงไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไร"

        จี้เยี่ยนจื๋อแค่นหัวเราะอย่างไม่เห็นด้วยจะไม่ดีได้ยังไงล่ะ มิน่าถึงมีคำกล่าวว่าพวกคนหัวช้าไร้หัวใจน่ะมักจะอายุยืน

        ตามมารยาทแล้วจี้เยี่ยนจื๋อต้องไปพบท่านผู้อาวุโสจางก่อน ถึงจะปลีกตัวไปหาประธานอู๋ได้ทว่าเมื่อมาถึงหน้าห้องกลับพบว่าประธานจางแห่งกลุ่มบริษัทเหิงรุ่ยเดินสวนออกมาพอดี

        "ช่วงสองปีมานี้คุณปู่สุขภาพไม่ค่อยดีท่านเพิ่งพบพวกคุณอาเสร็จก็บ่นว่าเวียนหัว อยากจะนอนพักสักครู่หวังว่าประธานจี้จะเข้าใจนะคะ" จางเหมยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

        "ประธานจางเกรงใจไปแล้วครับ" จี้เยี่ยนจื๋อกล่าวจบตั้งใจจะทักทายอีกสองสามประโยคแล้วขอตัวทว่าอีกฝ่ายกลับเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาเอง

        "ความจริงถึงวันนี้ประธานจี้ไม่มาฉันก็ตั้งใจจะไปขอคำปรึกษาที่บริษัทอยู่พอดีค่ะ"

        จี้เยี่ยนจื๋อขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็นเดิมทีการที่อีกฝ่ายส่งเทียบเชิญมาอย่างเป็นทางการก็ดูแปลกอยู่แล้วคำพูดนี้ยิ่งทำให้เขางุนงงเข้าไปใหญ่

        จางเหมยถอนหายใจอย่างอ่อนใจทว่าแววตากลับดูจริงใจขึ้น "เดิมทีฉันไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวน้องชายคนนี้แล้วค่ะทั้งด่าทั้งตีทั้งขอร้องดีๆ ก็แล้ว แต่จางซวี่กลับไม่รักดี วันๆเอาแต่เที่ยวเล่นกินเหล้าไปวันๆ"

        พอพูดถึงตรงนี้ประกายในดวงตาของเธอก็เริ่มมีความยินดีผุดขึ้นมา "ไม่นึกเลยว่าตอนนี้เขาจะได้รับอิทธิพลจากจี้ทิงจนเริ่มหันมาตั้งใจเรียนด้านการเงินอย่างจริงจังเห็นว่าวันก่อนยังบ่นว่าอยากจะไปเรียนต่อ MBA [1] ด้วยซ้ำ"

        เมื่อจางเหมยพูดจบจี้เยี่ยนจื๋อกลับนิ่งงันไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง

        บรรยากาศเริ่มจะเข้าสู่ความกระอักกระอ่วนจี้เยี่ยนจื๋อถึงค่อยๆ เค้นคำพูดออกมาทีละคำ "จี้ทิงที่ประธานจางพูดถึง...คือจี้ทิงบ้านผมเหรอครับ?"

        จางเหมยชะงักไปนึกว่าเขาแกล้งล้อเล่น "ไม่นึกเลยว่าประธานจี้จะมีอารมณ์ขันขนาดนี้ก็ต้องเป็นจี้ทิงบ้านคุณสิคะ จะมีจี้ทิงคนที่สองที่ไหนฉลาดหลักแหลมขนาดนั้นอีก"

        นัยน์ตาของจี้เยี่ยนจื๋อวูบไหวราวกับกำลังพยายามกดทับอารมณ์บางอย่างเอาไว้"เรื่องนี้จี้ทิงกลับบ้านไปไม่เคยเล่าให้ผมฟังเลยไม่ทราบว่าประธานจางพอจะสะดวกเล่ารายละเอียดให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ?"

        จางเหมยไม่ได้เอะใจอะไรจึงเริ่มเล่าอย่างละเอียด "ก็น่าจะเมื่อเดือนก่อนมั้งคะกลุ่มเพื่อนของพวกเขานัดกันไปเที่ยวที่คลับจุนเตี่ยนเห็นว่ากว่าจะลากจี้ทิงออกมาได้ก็ยากแสนยาก..."

        ไม่กี่นาทีต่อมาฟางเจี๋ยที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ก็ถึงกับอ้าปากค้างตกอยู่ในอาการช็อกราวกับเพิ่งได้รับรู้เรื่องราวสะเทือนโลกจนแววตาเริ่มดูเหม่อลอย

        "วันนั้นจางซวี่กลับมาเล่าให้ฉันฟังไม่หยุดว่ามันยอดเยี่ยมมากฉันเลยถามเขาว่าเยี่ยมตรงไหนเขาบอกว่าตอนเรียนน่ะเขาฟังที่อาจารย์พูดไม่รู้เรื่องเลยสักนิดแต่พอจี้ทิงเป็นคนอธิบาย เรื่องยากๆซับซ้อนพวกนั้นกลับเหมือนไหลเข้าสมองเขาเองโดยอัตโนมัติ เข้าใจปรุโปร่งในทันทีเลยค่ะ"

        พูดถึงตรงนี้จางเหมยก็เผยสีหน้าทั้งดีใจและปลาบปลื้ม "ประธานจี้ไม่รู้หรอกค่ะว่าฉันไม่เคยเห็นจางซวี่ทำหน้าตาแบบนั้นมาก่อนเลยเหมือนคนที่มีไฟในตัว พยายามฮึดสู้ไม่ใช่ไอ้เด็กไม่เอาถ่านที่ใช้ชีวิตเลื่อนลอยไปวันๆ เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว"

        เชิงอรรถ

         [1]MBA (Master of Business Administration) คือหลักสูตรการพัฒนาทักษะการเป็นผู้นำเพื่อการต่อยอดในการทำธุรกิจ