หลังจากที่นางอาบน้ำเสร็จนางก็กลับเข้าไปในบ้านเข้าไปพักผ่อนบนห้อง นางคิดถึงอนาคตต่อไปนี้นางจะทำอะไรต่อไปดี สิ่งแรงที่ชีวิตนี้ต้องมา ไม่มีก็ตายก็ว่าได้นั้นคือเงิน ไม่มีเงินก็ไม่มีข้าวกินไม่มีข้าวกินก็อดตาย และอะไรอีกหลายอย่างดังนั้นสิ่งแรกที่นางจำเป็ต้องทำคือหาเงิน แล้วหาอย่างไรล่ะด้วยยุคสมัยอะไรหลายอย่างยังยากลำบาก เช่นนางเป็สตรีจะทำอะไรต้องระมัดระวังอยู่เสมอ อีกอย่างทำอะไรก็ไม่สะดวกเท่ากับบุรุษอีก เฮ้ย!! กลุ้ม
“ท่านยังจะมีอะไรให้กลุ้มใจอีกล่ะ เ้ายังมีข้าบัวน้อยผู้น่ารักอยู่ด้วย ท่านมีความสามารถด้านการรักษา ท่านก็สามารถใช้ข้าเพิ่มคุณสมบัติตัวยาให้ดีเยี่ยมมากขึ้นก็ได้ไงล่ะ” เสียงเ้าบัวน้อยดังขึ้นในหัวนางจากนั้นก็โผล่ออกมาจากกำไลหยกมาอยู่ตรงหน้านาง
จะบอกว่าบัวน้อยกับนางเชื่อมถึงจิตใจกันได้โดยมีกำไลหยกขาวจักรพรรดิเป็ตัวสื่อ หากแต่บัวน้อยขอติดตามนางจึงยอมแลกพันธสัญญาเืกับนาง จึงทำให้ล่วงรู้ถึงความคิดของนาง ถึงแม้จะไม่สามารถอ่านใจได้แต่ก็สามารถััถึงความคิดความรู้สึกของนางถึง 8 ส่วน ไม่แปลกที่มันจะรู้ว่านางกังวลใจเื่อะไร
“แต่ข้าไม่ค่อยมีความรู้ด้านสมุนไพรโบราณมากนักนะสิ”
“ข้าเป็ใครข้าให้ความรู้ของท่านได้นะ นายท่าน” มันจ้องมองนางด้วยตาเป็ประกาย มันเคยบอกนางว่ายิ่งมันทำคุณแก่เ้านายมันก็ยิ่งมีตะบะเสริมพลังของมันเพิ่มขึ้น มันเคยบอกว่ามันเคยสามารถแปลงกายเป็ร่างมนุษย์ได้ แต่ด้วยพลังมันถึงผนึกไว้ด้วยกฎของโลกมนุษย์ และพลังมันไม่มากพอที่จะทำลายผนึกนี้ได้
“ต้องใช้เวลา อยู่ๆ ข้าก็เป็วิชาแพทย์เลย เดี๋ยวคนทั้งบ้านก็ใกันหมด จริงสิเ้ามีชื่อว่าอะไรหรือ”
“ข้าหรือ ข้ามีนามว่า เหลียงเซียน ที่หมายถึง บัว์ ส่วนเพื่อนข้านั้นชื่อว่า เสวี่ยเหลียง ที่แปลว่าบัวหิมะ พอรวมพลังตะบะละิญญากันข้าจึงกลายเป็จ้าวแห่งสมุนไพรเซียนไงล่ะ” นางกลอกตามองบน เ้าบัวน้อยโม้อีกแล้วนางฟังก็ไม่ค่อยเท่าไหร่หรอกนะ ถามหนึ่งประโยคมันจะตอบยาวเป็หางว่าวเลยล่ะนะ
“เอาล่ะๆ พอได้แล้ว ข้าเข้าใจแล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกทีละกัน ข้าง่วงแล้ว ฝันดีนะบัวน้อย” นางรีบล้มตัวลงนอนหนีเ้าบัวน้อยทันที
“ท่านพี่ขอรับ ตื่นเร็วขอรับช่วยอาเฉิงด้วนขอรับอาเฉิงแย่แล้ว” เด็กน้อยลี่จินวิ่งพลวดลงมาตบที่ประตูของนางเพื่อปลุกนางขึ้นมา
“จินเอ๋อ เกิดอะไรขึ้น” ทันทีที่นางเปิดประตูออกมาก็เห็นเด็กน้อยท่าทางแตกตื่นแวดตาหวาดกลัวเป็อย่างมาก
พอนางสอบถามเด็กน้อยก็รู้ว่า เมื่อเช้ามืดอาเฉิงได้ออกเดินทางไปขายเนื้อสัตว์ที่เหลือจากที่พวกนางล่ามาบางส่วนไปขาย พอเดินทางกลับบ้านระหว่างทางเจอเด็กสาวชาวบ้านร้องขอความช่วยเหลือเขาจึงยื่นมือเข้าไปช่วยจู่ๆ ก็มีพวกนักเลงพอทราบว่าเป็ลูกน้องของคุณชายจูบุตรชายของเศรษฐีสกุลจู และบุคลที่กำลังจะฉุดกระชากเด็กสาวไปข่มขืนก็คือคุณชายจู จูจู่อี้นั่นเอง หากเขายังไม่หายจากการาเ็มีหรือจะแพ้ให้แก่นักเลงข้างถนนต๊อกต๋อยพวกนี้เข้าเป็ใครกันเข้าเป็ถึงรองเเม่ทัพแห่งแคว้นเหลี่ยงเชียวนะ
จากนั้นเขาก็ถูกพวกมันซ้อมจนสาหัส ไม่พอพวกนั้นยังชั่วช้าเห็นเงินที่เขาแลกมาจากการขายเนื้อสัตว์หลายร้อยตำลึงจึงปล้นไปทั้งหมดแล้วปล่อยเขาทั้งไว้ข้างถนน ดีที่มีลุงเจาขังเกรียนผ่านมาเห็นพอดีจึงนำเขามาส่งที่บ้าน
ทันทีที่นางรับรู้สถานการณ์ทั้งหมดประกายอำมหิตก็ประกายวาบแล้วก็หายไปโดยเร็วจึงไม่มีใครสังเกตเห็น นางพยายามระงับอารมณ์และจิตสังหารของนางจากนั้นก็ขอวานลุงเจาแกเรียกหมอมาให้นาง
ระหว่างรอหมอมานางจึงสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมจากชาวบ้านที่มามุงดูพวกนางกัน จึงรู้ว่าแท้จริงแล้วเศรษฐีจูนั้นมีกิจการผิดกฎหมายโดยส่วนใหญ่ที่หลังๆ คือปล่อยเงินกู้แล้วเก็บดอกเบี้ยแสนแพง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสกุลนี้ถึงร่ำรวยเศรษฐีจูมีกิจการเช่าตลาดบังหน้าทุกคนที่นี่ต่างก็รู้แต่ก็ไม่มีทำอะไรได้ เนื่องจากที่ทำมาหากินของพวกนางต่างก็พึ่งสกุลจูทั้งนั้นที่สำคัญฮูหยินจูนั้นเป็น้องสาวของผู้ช่วยผู้ตรวจตราเื่พวกนี้จึงปิดตาข้างหนึ่งมาโดยตลอด
เอาล่ะในเนื่องเงินที่พวกนั้นได้มาไม่สะอาดอย่างงั้นนางก็ไม่เกรงใจแล้วนะ ที่สำคัญพวกนั้นบังอาจทำร้ายอาเฉิงที่เปรียบดั่งครอบครัวของนาง จะต้องรับผิดชอบ หึ! นางจะจ้องปล้นคืนเป็ 100 เท่า
นางต้องเตรียมอุปกรณ์สำหรับการปล้นคืนนี้ละกัน พวกเ้าบังอาจมาเตะต้องคนของนางพญามารอย่างนางต้องเจอดีแน่ล่ะ ดีเลยนางกำลังกลุ้มใจเื่ที่เงินอยู่เลย ขอบใจที่มอบเงินมาให้นางละกัน นางคิดอย่างมีความสุข ไม่นานท่านหมอก็มา
“ท่านผู้นี้ไม่เป็อะไรมากขอรับเพียงแค่โดนแผลเดิมทำให้แผลอักเสบขาหักนิดหน่อยดามกระดูกแล้วพักผ่อนสักสามเดือนก็หายแล้วขอรับ” หมอหลี่เป็หมอลึบลับอาศัยปลีกนิเวทอยู่ที่ชนบทมีความสามารถอยู่มาก
“ขอขอบคุณมากเ้าค่ะ ท่านหมอข้าไม่มีเงินให้ท่านวันเกินพึ่งได้เนื้อจากการล่าสัตว์มากขอแบ่งให้ท่านน่ะเ้าค่ะ” นางขอบคุณหมอผู้นี้จากใจเมื่อนางฟื้นมาก็ได้ท่านหมอท่านนี้ดูแลโดยคิดเลยแม้แต่อีแปะเดียว ดังนั้นเมื่อเขามารักษานางจึงแบ่งของเล็กๆ น้อยๆ ให้เขาไป
“ขอบใจมาก อย่างนั้นผู้ชราขอตัวก่อนนะขอรับ” หมอชรากำลังหันหลังกลับทันใดนั้นก็หยุดกึกมองมาทางนาง
“แม่นางข้าเห็นว่าเ้ามีความรู้ด้านยาสมุนไพรอยู่ไม่น้อย เ้าสนใจมาเรียนกับข้าหรือไม่” เขาเอ่ยชวนนางด้วยความรู้ถูกชะตาด้วยและมีความรู้สึกอะไรบางอย่างกับแม่นางน้อยเป็อย่างมากเขาเองก็บอกไหมถูก
“ได้หรือเ้าค่ะ ข้าอยากเรียนเ้าค่ะขอบคุณท่านหมอมากเ้าค่ะ” สายตานางเป็ประกายมองเห็นอนาคตช่องทางก็หาเงินของนางแล้ว
วันนี้นางมีความสุขมากจริงอนาคตที่สดใสของนาง เงินจ๋าเงินที่รักของข้า!! จงมาจงลอยมาหาข้า
153
