บทที่ 7 ถูกโจมตีจากสองด้าน!
เจียงหนานเพิ่งขาย ‘เก็บเกี่ยวสามหมัด’ ไปหนึ่งขวด และได้ลิ้มรสความหอมหวานของเงินตราในที่สุด!
เขาจะปล่อยโอกาสทางธุรกิจนี้ไปได้อย่างไร?
ไม่เพียงได้เงินเท่านั้น แต่ยังได้แต้มความคับแค้นเป็จำนวนมากอีกด้วย!
รวยเละแน่ ๆ
เขาหยิบอิฐแดงออกมาจากมิติอื่นเพิ่มอีกกองหนึ่ง!
“มา ๆ ๆ เก็บเกี่ยวสามหมัดตำรับโบราณ!”
“อึกแรกผ่าอิฐด้วยหัวได้!”
“อึกที่สองเตะทุเรียนได้!”
“อึกที่สามทะยานขึ้นฟ้าได้ทันที!”
“ทำให้คุณมีความสุขได้ราวกับเทพเ้า!”
“ไม่โม้ ไม่หลอก ผ่าอิฐให้ดูกันสด ๆ เลย!”
พูดพลางก็หยิบอิฐแดงขึ้นมาฟาดหัวตัวเองทันควัน!
เสียง ‘ปัง’ ดังขึ้นก่อนที่ก้อนอิฐจะแตกละเอียด
ทุกคนมองอย่างงุนงง ไม่นานหลายคนก็เข้ามามุงดูเป็จำนวนมาก
“หมอนี่! เจ๋งจริง ๆ!”
“ตอนนี้ถ้าไม่มีของวิเศษติดตัวสักหน่อย ก็ขายของข้างทางไม่ได้แล้วสินะ?”
“เ้าของร้านโหดเกินไปแล้ว!”
“หาเงินโดยไม่เกรงกลัวความตายเลยนะ!”
ตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “เ้าของร้าน อิฐของคุณเป็ของปลอมหรือเปล่า?”
เจียงหนานโมโหทันที ก่อนจะคว้าอิฐสีแดงขึ้นมา “ปลอมงั้นเหรอ? มา! ให้ฉันลองทุบหัวคุณดูไหม?”
[แต้มความคับแค้นจากซ่งซิน 666 แต้ม!]
เ้าของร้าน...
ถึงแม้จะเป็ของปลอม เขาก็ไม่กล้าเข้าไปให้คุณทุบหรอก...
“ฮ่า ๆ เ้าของร้านเก่งจริง อิฐก็เป็ของจริง! อิฐเผาสีแดงเนื้อดำ! แข็งมาก ๆ!”
“พี่คนนี้รู้จักของดีนะ!”
ระหว่างนั้นหลายคนก็ยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปสั้น ๆ ผู้คนก็ยิ่งเข้ามามุงดูกันมากขึ้น
เจียงหนานทุบอิฐไปกว่ายี่สิบก้อน!
เสียงของเขาชักจะเริ่มแหบแล้วด้วย!
แต่พวกที่มามุงดูก็ไม่ยอมควักเงินซื้อสักที!
เจียงหนานเศร้าใจมาก! อิฐแดงไม่ใช่เงินเหรอ?
สมัยนี้ดูการแสดงสดแค่สองคนยังเก็บค่าเข้าชมเลย!
ถ้าไม่ซื้อเก็บเกี่ยวสามหมัด ซื้อยางรัดผมหรือกางเกงในก็ยังดี
ไม่งั้นก็กลายเป็ว่าทุกคนมาดูฟรีหมดเลยน่ะสิ?
ในตอนนั้นเอง เสียงอุทานก็ดังขึ้นมาจากฝูงชน ผู้คนที่มุงอยู่เดินจากไปกว่าครึ่ง พวกเขาต่างถูกดึงดูดไปยังอีกที่หนึ่ง
เจียงหนานยังก้มหน้าก้มตาผ่าอิฐอยู่เลย!
ในขณะที่ฝูงชนอีกด้านเกิดความวุ่นวายขึ้นมา
“สาวสวยชั้นยอดเลยว่ะ พี่ชาย ฉันไม่เคยเห็นใครสวยขนาดนี้มาก่อนเลยตลอดชีวิต!”
“นี่เทียบกับดาราได้เลยนะ!”
“ฉันตกหลุมรักเธอแล้ว!”
“นี่คือความรู้สึกของรักแรกพบสินะ?”
เซี่ยเหยากำลังมองไปรอบ ๆ…
กลิ่นอายที่ออกมาจากตัวเธอเต็มไปด้วยความป่าเถื่อน
ราวกับหมาป่าสีเงินที่กำลังหาเหยื่อท่ามกลางหิมะขาวโพลน!
ดวงตาสีฟ้า ผมสีเงินสั้นระต้นคอ สวมกางเกงขาสั้น เสื้อกล้ามสีดำและทับด้วยแจ็กเกตยีน!
รูปร่างสูงเพรียวราว 180 เิเ ขาทั้งสองข้างตรงเหมือนตัวละครในการ์ตูน
ส่วนจงอิ๋งเสวี่ยที่ตัวเล็กกว่าเล็กน้อย สวมกางเกงยีนรัดรูปและเสื้อเชิ้ตสีขาว
บนหัวสวมหมวกกันแดด ผมสั้นสีดำเสมอใบหู เผยให้เห็นลำคอขาวราวกับหิมะ
ใบหน้างดงามราวกับภาพวาด ยากจะบรรยายได้
“เป็ยังไงบ้างเสี่ยวเหยา เจอหรือเปล่า?”
เซี่ยเหยาส่ายหน้า ขณะมองหาไปทั่ว
อยู่ ๆ ดวงตาของจงอิ๋งเสวี่ยก็สว่างวาบ “ตรงนั้นคนเยอะดีนะ พวกเราเข้าไปดูกันเถอะ!”
เซี่ยเหยาตาเป็ประกาย ก่อนจะดึงจงอิ๋งเสวี่ยออกจากฝูงชน
พวกเธอมองเห็นคนหัวล้านคนหนึ่งกำลังผ่าอิฐ...
เจียงหนานเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนที่ใบหน้าจะไร้สีเืในทันที
ถึงเวลาเคลื่อนย้ายมิติแล้ว!
“ในที่สุดฉันก็จับนายได้ซะที! จะหนีไปไหน?!”
พูดจบก็พุ่งเข้าใส่
เธอพุ่งตรงเข้าไปที่แผงขายของ และจับเจียงหนานล็อกคอไว้อย่างแ่า
เจียงหนานเบิกตากว้างอย่างใ!
[แต้มความคับแค้นจากเซี่ยเหยา 1000 แต้ม!]
“ไอ้พ่อค้าใจดำ! ฉันตามหานายมาตั้งครึ่งปีเชียวนะ!”
“กางเกงในสองตัวที่นายขายให้ฉันนั่นสีตกทั้งหมดเลย!”
เจียงหนานเหงื่อตกทันที ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าเจื่อน ๆ “พูดเหลวไหล… เธอรู้ได้ยังไงว่าสีมันตก?”
เซี่ยเหยาโกรธจนเืขึ้นหน้า!
เธอจะไม่รู้ได้ยังไง?
หลังจากใส่ทั้งวันแล้วกลับบ้าน เซี่ยเหยาก็เตรียมจะอาบน้ำแช่ตัวอย่างสบายใจ
แต่พอเธอเข้าไปในห้องน้ำ ก็กลับพบว่าตัวเองถูกสีจากกางเกงในที่สีตกย้อมจนดำไปหมด!
ตอนนั้นจงอิ๋งเสวี่ยหัวเราะจนตัวงอ!
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใช้สีย้อมอะไรกันแน่!
เซี่ยเหยาต้องล้างตัวเป็อาทิตย์กว่าจะออกหมด แถมยังไม่กล้าถูแรง ๆ อีก!
นี่มันฝันร้ายที่ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตชัด ๆ!
แบบนี้จะให้พูดออกไปได้ยังไง?
มันน่าอายสุด ๆ ไปเลย!
หลังจากที่เกิดเื่นี้ขึ้น เซี่ยเหยาก็สาบานว่าจะต้องแก้แค้นให้ได้!
ครึ่งปีมานี้เธอเดินเตร่ไปตามตลาดกลางคืนขนาดใหญ่ทุกแห่ง!
แม้จะเจอเจียงหนานถึงสองครั้ง แต่เขาก็หนีไปได้ทุกครั้ง!
ครั้งนี้ยังไงก็ต้องไม่ปล่อยให้หนีไปได้อีก!
เซี่ยเหยาหน้าแดงก่ำ และตะคอกอย่างดุดัน “นายจะมายุ่งอะไรด้วย? รีบชดใช้ให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
ฝูงชนพากันตะลึงงัน!
“โห! นี่มันเื่อะไรกัน?”
“เ้าของร้านหัวล้านนี่แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?”
“สองสาวสวยมาหาเขางั้นเหรอ? ว้าว! โดนสาวสวยรัดคอด้วย ผมก็อยากโดนบ้างจัง!”
“ฮ่า! กางเกงในสีตกนี่! พ่อค้าขี้โกงแบบนี้ก็สมควรแล้ว!”
“อิจฉาจัง… ฉันก็อยากเป็พ่อค้าขี้โกงบ้าง!”
เดิมทีเจียงหนานคิดจะหนีไปด้วยการเคลื่อนย้ายฉับพลัน
แต่ว่าตอนนี้…
อีกฝ่ายก่อนเขาไว้แน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก จะหนีไปไหนได้อีกล่ะ!
จงอิ๋งเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ปิดปากเงียบ ขณะจ้องมองเจียงหนานด้วยสีหน้าตกตะลึง!
น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตาของเธอั้แ่เมื่อไรไม่รู้
“เจียงหนาน? นายใช่ไหม?”
เจียงหนานได้ยินเสียงที่คุ้นหูก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
เมื่อครู่เขาระวังตัวจากเซี่ยเหยาจนไม่ทันสังเกตว่ามีจงอิ๋งเสวี่ยอยู่ด้วย!
เขาเงยหน้ามองเด็กสาวตรงหน้าอย่างช่วยไม่ได้
“อิ๋ง… อิ๋งเสวี่ย?”
หัวใจพลันเต้นระรัวด้วยความดีใจสุดขีด!
ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากพูด จงอิ๋งเสวี่ยก็โผเข้ากอดเจียงหนานอย่างไม่สนใจสิ่งอื่นใด
ชั่วพริบตานั้นจมูกของเจียงหนานก็ได้กลิ่นหอมหวานเต็มไปหมด!
ััได้ถึงความอบอุ่นอ่อนโยนเต็มอ้อมกอด!
ผู้คนต่างพากันตะลึงงัน!
โอ้วว!
ให้ตายเถอะ!
โจมตีทั้งด้านหน้าและด้านหลังเลยเหรอเนี่ย?
เธอรุกหนักขนาดนี้เลยเหรอ!
ไม่มีความยุติธรรมบนโลกใบนี้แล้วหรือไง!
ในตอนนี้ เจียงหนานเผชิญกับสถานการณ์ที่ถูกโจมตีจากสองด้าน ส่งผลให้เขาอึดอัดใจเป็อย่างมาก!
“อื้อ… เสี่ยวอิ๋งเสวี่ย!”
“ฉัน… ฉันหายใจไม่ออกแล้ว!”
เจียงหนานดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง ขณะถูกรัดคอจนแทบจะขาดใจ ความอึดอัดนั้นทำให้เขาร้อนรน!
แต่ความรู้สึกนี้ช่างวิเศษจริง ๆ!
จงอิ๋งเสวี่ยเพิ่งตระหนักได้ว่ามันไม่เหมาะสมนักจึงรีบปล่อยมือ ขณะที่ใบหน้าของเธอก็เริ่มแดงก่ำ
เด็กสาวใช้มือปัดฝุ่นอิฐที่ศีรษะของเจียงหนานออก
ขณะที่เซี่ยเหยาก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เสวี่ยเสวี่ยวิ่งเข้ามาด้วยเหรอ?
เธออยากจะช่วยฉันแก้แค้นหรือเปล่านะ?
“เสี่ยวเหยา รีบปล่อยเจียงหนานเร็วเข้า!”
“?”
เซี่ยเหยาทำหน้างง ก่อนจะส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง!
กว่าเธอจะจับเขาได้ไม่ง่ายเลยนะ!
ถ้าปล่อยแล้วเขาหนีไปจะทำยังไง!
จงอิ๋งเสวี่ยมองเธอด้วยสายตาสิ้นหวัง ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ “เขาคือเจียงหนาน เพื่อนที่ฉันเคยเล่าให้เธอฟังตอนฉันอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไง!”
เซี่ยเหยาใสุดขีด
ไม่จริงน่า?
บังเอิญขนาดนี้เชียวเหรอ?
พวกเธอสองคนรู้จักกันมาก่อนแล้วเหรอ?
แถมยังเป็ตอนที่อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกต่างหาก?
เพื่อนวัยเด็ก?
เซี่ยเหยาทำหน้าดุใส่เจียงหนาน “งั้นฉันจะคลายมือออกนิดหน่อย แต่นายห้ามหนีนะ!”
เจียงหนานที่อึ้งไปนาน มองจงอิ๋งเสวี่ยที่อยู่ตรงหน้า!
เขายังพอจะมองเห็นเค้าโครงหน้าตอนเด็ก ๆ อยู่บ้าง!
จงอิ๋งเสวี่ยปาดน้ำตาที่หัวตา “ทำไมถึงได้โกนหัวจนเกลี้ยงเลยล่ะ แล้วยังมานั่งผ่าอิฐขายของข้างถนนอีก…”
เจียงหนานเกาหัวพลางหัวเราะ “มันร้อนน่ะ ก็เลยโกนออกหมดเลย ไม่ต้องตัดผมบ่อย ๆ ก็ประหยัดเงินดีนะ!”
“ส่วนเื่ผ่าอิฐน่ะ… เพราะคิดว่าแบบนี้ธุรกิจน่าจะดีขึ้นหน่อยไง!”
จงอิ๋งเสวี่ยตาแดงอีกครั้ง
“หลังจากออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาหลายปี นายคงลำบากมากเลยสินะ?”
เจียงหนานไม่สนใจ “แล้วไงล่ะ? ตอนอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ใช่ว่าพวกเราจะไม่เคยลำบากกันนี่?”
“ตราบใดที่ยังมีมือมีเท้า ก็ไม่มีทางอดตาย”
ทั้งคู่เป็เด็กกำพร้า และเติบโตมาด้วยกันที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเจียงเฉิง
อาจกล่าวได้ว่าพวกเขาพึ่งพาอาศัยกันและกันเพื่อความอยู่รอด!
ตอนเด็ก ๆ เจียงหนานเก็บเงินค่าขนมหนึ่งหรือสองเดือนเพื่อซื้อลูกอมนมกระต่ายขาวถุงใหญ่ให้เธอ!
เมื่อถูกรังแก เจียงหนานก็จะยืนขวางอยู่ข้างหน้าเธอเสมอ
เมื่อเจียงหนานป่วย คนที่คอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงก็มักจะเป็เธอ
สำหรับจงอิ๋งเสวี่ย เจียงหนานไม่ได้เป็แค่เพื่อน แต่เขายังเปรียบเสมือนต้นไม้ใหญ่ที่คอยปกป้องเธอจากลมและฝน!
สายสัมพันธ์นี้…
ไม่ว่าจะใช้เงินเท่าไรก็แลกไม่ได้!
เด็กกำพร้าสองคนที่ไร้ซึ่งพ่อแม่ ต่างพึ่งพาอาศัยกันมาั้แ่เด็ก ฝ่าฟัน่เวลาที่ยากลำบากที่สุดมาด้วยกัน
เดิมทีคิดว่ามันจะเป็แบบนี้ตลอดไป
แต่จงอิ๋งเสวี่ยสามารถปลุกพลังวิเศษสายอัคคีได้ั้แ่อายุ 13 ปี!
และพร์ของเธอก็สูงถึงระดับ S!
ในที่สุดเธอก็ถูกตระกูลใหญ่อย่างตระกูลจงรับไปเลี้ยงดูและฝึกฝนอย่างเข้มงวด!
ต่อให้จงอิ๋งเสวี่ยจะร้องไห้โวยวายสักแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ต้องแยกจากเจียงหนาน
หลังจากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้พบกันอีกเลย
ตอนที่เจียงหนานอายุสิบหกปี เขาก็ย้ายออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และพึ่งพาตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้!
ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้มาเจอจงอิ๋งเสวี่ยที่นี่!
เซี่ยเหยาเบ้ปาก “เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย! เ้าหัวล้าน! อย่าคิดว่าเป็แบบนี้แล้วจะหนีรอดการลงโทษของฉันไปได้นะ นายต้องชดใช้ให้ฉัน!”
เจียงหนานหน้าซีดเผือด!
ก่อนจะเอ่ยอย่างระมัดระวัง
“ถ้างั้น ฉันจะชดใช้กางเกงในให้เธออีกสองตัวก็แล้วกัน คราวนี้เธอเลือกสีที่เธอชอบเองได้เลย”
เซี่ยเหยาจ้องตาเขม็ง และออกแรงรัดคอเขามากขึ้น!
เฮอะ!
ฝันไปเถอะ!
ชดใช้ให้ฉันไปทำไม?
ใส่แล้วย้อมสีตัวเองอีกเหรอ?
เจียงหนานถูกรัดคอจนตาเหลือก
สาวน้อยที่ชื่อเซี่ยเหยาคนนี้แรงเยอะมากจริง ๆ!
“พอเถอะน่า อย่าซนสิ! ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ยังซุกซนเหมือนเดิมเลยนะ!”
“ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ แล้วค่อยคุยกันตอนกลับบ้าน!”
เซี่ยเหยาไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยเจียงหนานเลย
เธอตั้งใจจะให้เขาได้ลองดีกับฝีมือของเธอ!
“เดี๋ยว… ฉันขอขายของให้เสร็จก่อน!”
เซี่ยเหยากดเจียงหนานลงบนเก้าอี้ตัวเล็กและยังคงล็อกคอเขาเอาไว้ เธอใช้น้ำหนักทั้งหมดของเธอกดลงบนหลังของเขา
“อย่าคิดหนีนะ! ฉันจะช่วยนายขายของเอง!”
เจียงหนานตาเหลือกอีกครั้ง “เธอจะขายก็ขายไป! แต่อย่ารัดคอสิ! ฉันหายใจไม่ออกแล้ว!”
18K
