แล้วตะวันก็ขับรถเลยไปจอดที่ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างไปอีกเล็กน้อยและเมื่อเขากลับมาก็พบว่าทุกคนลงไปลอยคออยู่ในน้ำกันหมดแล้ว ยกเว้นลลินคนเดียวที่นั่งเล่นอยู่บนโขดหินเสียงทะนงกับนภาแข่งกันเรียกให้เขาลงไปเล่นน้ำด้วยกัน
“เอาเลยตามสบาย ฉันไม่ค่อยถูกกับน้ำ”
เขาะโตอบกลับไปก่อนเดินไปหยุดอยู่ข้างหลังของลลิน
“ทำไมไม่ลงไปเล่นน้ำกับคนอื่นเขาล่ะ”
เขาถาม
“ไม่ละค่ะ ลลินเล่นจนเบื่อแล้ว”
เธอหันมาตอบ
“ออกมาเล่นบ่อยสิน่ะ”
“ก็บ่อยเหมือนกันค่ะ”
“ขอโทษด้วยน่ะ เื่เมื่อคืนนี้”
“เื่อะไรค่ะ”
เด็กสาวถามอย่างแปลกใจ
“อ้าว ลืมแล้วเหรอ ก็ที่ฉันเดินชนเธอในงานเลี้ยงนั้นไง”
“อ๋อ ไม่เป็ไรค่ะ ลลินลืมมันไปหมดแล้ว”
“ไม่น่าจะเป็คนขี้ลืมเลยนะเรา ได้ข่าวว่าเรียนเก่งมากนี่”
เขาทำเสียงราวกับประชด
“ก็ไม่ถึงกับเก่งหรอกค่ะ แค่สอบได้ทุกวิชาก็เท่านั้น”
“เหรอ ว่างๆช่วยสอนฉันขี่จักยานหน่อยสิ”
จู่ๆเขาก็เปลี่ยนเื่พูดไปดื้อๆ
“เอ่อ ได้ค่ะ”
ลลินตอบทั้งที่รู้สึกงงๆ
“คุยอะไรกันอยู่เอ่ย”
เสียงของทะนงดังขึ้นในระยะใกล้ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่
“อ้าว ทำไมรีบขึ้นมากันจัง ไม่สนุกหรือไงนภา”
ตะวันหันไปมองแล้วก็ถามนภาที่ทำสีหน้าบึ้งตึง
“ไม่สนุกค่ะ แดดร้อนจะตาย เรากลับกันเถอะ”
นภาพูดเสียงสะบัดความจริงเธอไม่พอใจที่เห็นตะวันมายืนคุยอยู่กับลลินมากกว่า
“ไปสิ กลับก็กลับ”
ตะวันกล่าวง่ายๆแล้วก็เดินนำไปที่รถ
“ทำไมไม่ลงไปเล่นนำล่ะลลิน”
ทะนงถามพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ลลิน
“ไม่อยากเล่นค่ะ ลลินมาเล่นกับน้องๆบ่อยแล้ว”
ลลินตอบ
“เดินเร็วๆสิพี่ทะนง มามัวพูดคุยไร้สาระอยู่ได้ นภาร้อนจะแย่อยู่แล้ว”
นภาเอะอะโวยวายเมื่อเห็นพวกผู้ชายรุมให้ความสนใจกับลลินกันหมด
“ร้อนเธอก็รีบไปสิ มามัวรออะไรอยู่ล่ะ”
ทะนงว่าน้องสาวทำให้นภายิ่งหน้างอ รีบดึงมือดวงดาวพาเดินนำหน้าไปทันที
“ผมขอโทษแทนน้องด้วยนะครับ แกชอบเอาแต่ใจจนเคยตัว”
ทะนงหันมากล่าวกับลลิน
“ไม่เป็ไรค่ะ”
“เรารีบเดินกันดีกว่านะ ดูเหมือนทุกคนจะถึงรถกันหมดแล้วเดี๋ยวพวกเขาไม่รอเราจะต้องเดินกลับ”
ทะนงพูดเล่นกับลลิน ทั้งสองสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว คงเป็เพราะนิสัยที่ไม่ถือตัวของทะนงนั้นเอง
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“เป็ไง สนุกไหมลูก”
คุณหญิงแวววรรณถามเมื่อเห็นลูกกับเพื่อนๆกลับมา
“สนุกค่ะคุณแม่”
ดวงดาวตอบ
“แต่แดดร้อนจังค่ะคุณป้า ดูสิผิวนภาคล้ำขึ้นมาเชียว”
นภาบ่นให้ฟัง
“เดี๋ยวปีหน้าอาก็คงจะมาอยู่ที่นี่จริงๆแล้วละ คุณลุงสุรินทร์เขาจะเกษียรแล้ว”
“ว้า จะมาอยู่ได้ไงค่ะคุณป้า กันดารออกจะตาย”
นภาทำหน้าเบ้
“อะไรกันยัยนภา ตัวเมืองอยู่ห่างไปไม่ถึงยี่สิบกิโล ไม่เห็นหรือไง”
147
