บทที่ 47
ยอดฝีมือปริศนา
ภาพเหตุการณ์ที่อยู่บริเวณด้านหน้ามันทำให้ตัวของหวงหมิงรู้สึกตกตะลึงเว้นวรรคในขณะที่เขากำลังจะเข้าไปปะทะกับผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าหยุดนิ่งในขณะเดียวกันในขณะที่ร่างกายของคนผู้นั้นหยุดนิ่งเขาเองก็หยุดนิ่งเช่นเดียวกัน
กระบี่ที่กำลังจะปะทะเข้าหากันอยู่แล้วอยู่มันมีบางอย่างที่พุ่งทะยานเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองโดยในสิ่งที่แทรกกลางระหว่างทั้งสองเอาไว้มันคือการโจมตีปริศนาที่พุ่งตรงมาจากด้านหลังของคนผู้นั้น
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าผู้ที่ปล่อยการโจมตีนี้คือผู้ใดแต่ว่าเมื่อรู้สึกตัวอีกทีร่างของผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้ามันก็โดนทะลวงจนบริเวณหน้าอกมันกลายเป็นรู
หวงหมิงตกตะลึงกับสิ่งที่ตนเองนั้นพบเห็นบริเวณด้านหน้าในตอนนี้เขาไม่รู้ว่าการโจมตีมันพุ่งทะยานมาจากไหน
แต่ในช่วงวินาทีถัดมาหวงหมิงกมองบาดแผลของมันและคาดการณ์จากการโจมตีและทิศทางหลังจากที่คาดการณ์จากการโจมตีและทิศทางจึงมองเห็นว่าการโจมตีนั้นพุ่งทะยานมาจากทางด้านหลังของคนผู้นั้น
คนที่ปล่อยการโจมตียืนอยู่บริเวณด้านหลังของชายผู้นั้นหวงหมิงยกกระบี่ของตนเองขึ้นมาขมวดคิ้วเข้าหากันดวงตาจ้องมองตรงไปยังบริเวณด้านหลัง
ภายในความมืดมิดบริเวณด้านหลังเสามีร่างของคนผู้หนึ่งแอบอยู่บริเวณนั้นจากมองบาดแผลที่ชายผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าได้รับไปหวงหมิงก็รู้ได้ในทันทีว่าอย่างไรเสียการโจมตีนี้ก็ต้องไม่ธรรมดาและคนที่ปล่อยออกมาก็ต้องมีความแข็งแกร่งในระดับนึง
เพราะว่ามองจากรูกว้างบริเวณหน้าอก คนที่สามารถสร้างบาดแผลขนาดนี้ได้จำเป็นจะต้องมีวรยุทธอยู่ในระดับสูง
หวงหมิงที่กำลังยืนอยู่มองร่างของคนผู้นั้นล้มลงไปกระแทกกับพื้นมันสิ้นใจตายในทันที " ตู้บ!!"หวงหมิงไม่ได้สนใจร่างไร้วิญญาณของผู้ที่อยู่ด้านหน้าดวงตาของเขาในตอนนี้มองตรงไปยังบริเวณด้านหลังเสา
ดวงตามองตรงไปยังบริเวณด้านหลังเสาคิ้วทั้งสองข้างของเขาขมวดเข้าหากัน “ ใคร!!!! ”
หวงหมิงทำการเร่งเสียงขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึมน้ำเสียงโทนต่ำของเขากำลังพยายามจะข่มขู่ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้า
ดวงตาที่มองตรงไปค่อยๆเห็นร่างเงานั้นปรากฏอย่างชัดเจนมากขึ้นชายผู้ที่ทำการก้าวเดินออกมาจากบริเวณด้านหน้าเสา
ผู้ที่ทำการปรากฏกายออกมามันสวมใส่ชุดสีดำสนิทห่วงไม่รู้จักคนผู้นี้มันเป็นชายวัยประมาณสี่สิบกลางเคร่งขรึมจริงจังมันมีผิวสีเข้มแดงออกไปในโทนดำมันมีร่างกายกำยำดูสูงใหญ่ปรากฏกายออกมาบริเวณด้านหน้าของ
หวงหมิงเห็นเพียงครั้งแรกก็รู้ได้ในทันทีว่าผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้ามีความแข็งแกร่ง
[ ชื่อ ???LV.99]
ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้ามีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมากแข็งแกร่งกว่าต์เขาเสียอีกหวงหมิงรู้ดีว่าถ้าความต่างของระดับความแข็งแกร่งทางด้านร่างกายของผู้ที่อยู่ด้านหน้าก็จะมากกว่าเขาอยู่ดี
จริงอยู่ว่าเขาสามารถพัฒนาระดับความแข็งแกร่งหรือว่าคุณสมบัติของร่างกายได้แต่ในขณะเดียวกันมองดูจากผู้ที่อยู่ด้านหน้าถ้าเลเวลของเขาและมันต่างกันขนาดนี้มันเองก็คงจะมีคุณสมบัติภายในร่างกายที่ไม่น้อยไปกว่าเขา
หวงหมิงเขารู้ดีว่าการเข้าปะทะกับผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าเป็นเรื่องยากการที่เขาปะทะกับมันตัวของเขาเองก็คงจะได้รับบาดเจ็บไม่มากก็น้อยเผลอๆแล้วอาจจะไม่สามารถสู้มันได้และโดนสังหารตายด้วยซ้ำ
คนผู้นั้นเดินออกมาจากบริเวณด้านหลังเสามาเผชิญหน้ากับหวงหมิงตัวของมันยืนอยู่ห่างจากเขาประมาณสิบเมตรดวงตาของคนผู้นั้นดำมืดไร้ความรู้สึก
หวงหมิงไม่สามารถบรรยายได้เช่นเดียวกันแต่หลังจากที่ตัวของเขานั้นเดินทางที่สถานที่แห่งนี้มาอยู่ภายในร่างกายนี้ความรู้สึกภายในโลกใบนี้มันไม่เหมือนเกมอีกแล้ว
ในตอนนี้มาพบเจอผู้แข็งแกร่งกว่าตนเองที่อยู่ด้านหน้าเขาก็รู้สึกแบบนั้นความรู้สึกที่ฉันกลัวส่งผ่านเข้ามาถึงบริเวณร่างกาย
แม้ว่าท่าทางภายนอกจะพยายามสงบนิ่ง แต่ว่าภายในใจของเขาเองก็รู้สึกหวาดกลัวกับผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว
รอบๆกายของมันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของจิตสังหารมากมายรู้ได้ในทันทีว่าคนผู้นี้น่าจะทำการสังหารผู้คนมามากมาย
มันคงจะเป็นพวกตัวละครจากระบบที่ถูกตั้งค่าขึ้นมาให้กลายเป็นนักฆ่าตั้งแต่กำเนิดตัวละครประเภทนี้สามารถรับมือได้ยากเย็น
ในตัวละครหลากหลายประเภทที่ถูกสร้างขึ้นมามันก็มีตัวละครที่แตกต่างกันออกไปมีทั้งตัวละครที่มีพรสวรรค์มีทั้งตัวละครที่ไร้พรสวรรค์
มันเองก็มีพวกตัวละครที่มีความสามารถโดดเด่นในการฆ่าหรือเรียกง่ายๆว่าเป็นตัวละครสายนักฆ่า
อย่างเช่นเจ้าสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้ตัวละครประเภทนี้สามารถรับมือได้ยากเพราะว่ามันมีค่าสถานะและค่าความแข็งแกร่งภายในร่างกายที่สูง
คนผู้นั้นเดินออกมาด้วยตัวเปล่าหวงหมิงเหลือบไปมองมือข้างขวาของมันที่เปื้อนเลือดรู้ได้ในทันทีสิ่งที่ทะลวงหน้าอกของชายผู้นี้จนเป็นรูกว้างมันคือมือของมัน
หวงหมิงแสดงท่าทางสงบนิ่งเขาเอ่ยถามขึ้นมา “เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่เหตุใดจึงเข้ามาภายในตำหนักของข้า? ”
เขาถามกับผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเองคนผู้นั้นก็สนิทมองไปบริเวณรอบๆก่อนที่มันจะย่อร่างกายของตนต่ำลงนำเอาบางอย่างไปในเสื้อของชายผู้นั้นที่นอนตายกลายเป็นซากศพอยู่ที่พื้น
ในขณะที่มันหยิบขึ้นมาหวงหมินมองเห็นว่ามันเป็นเหมือนกับแผ่นกระดาษบางอย่างเขามองไม่เห็นว่ามันเป็นแผ่นกระดาษอะไรกันแน่แต่รู้ว่ามั่นคงมีความสำคัญ
หลังจากที่คนผู้นั้นได้นำเอาแผ่นกระดาษนั้นขึ้นมาแล้วมันใช้วิชาตัวเบาล้ำเลิศเคลื่อนที่ออกไปอย่างรวดเร็ว
ร่างกายของมันเคลื่อนที่ออกไปจากสถานที่แห่งนี้วิชาตัวเบาของมันนั้นอยู่ในระดับพริบตาเดียวร่างกายหายไปจากบริเวณนั้นเคลื่อนที่ทางหน้าต่างโดยที่ไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้เลยแม้แต่น้อย
หวงหมิงไม่คิดจะตามไปเขารู้สึกโล่งใจด้วยซ้ำที่คนผู้นั้นทำการถอยออกไปเองหลังจากที่ชายผู้นั้นถอยออกไปหวงหมิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา “ เฮ้อ… ”
“ เกือบไปแล้วถ้าตัวของมันไม่ถอยไปและเลือกที่จะโจมตีตัวของเราคงตายอย่างแน่นอน”
“ NPC สายนักฆ่าแบบนี้อยากรับมือพวกมันมีค่าความแข็งแกร่งของข้าตัวละครที่ถูกตั้งเอาไว้สูงเป็นพิเศษ”
“ แถมเลเวลของมันยังสูงขนาดนั้นถ้าปะทะกันอย่างไรเสียตัวของเราก็ตายอย่างแน่นอนแต่ว่ามันเอาอะไรออกไปกันแน่”
“ แล้วชายคนนี้กำลังหาอะไรอยู่… ”คำถามมากมายปรากฏขึ้นมาภายในหัวของหวงหมิงในตอนนี้
แต่หลังจากที่ผ่านพ้นเรื่องราวนั้นมา เขาเองก็ได้จัดการกับสถานที่แห่งนี้เริ่มจากการเดินบนดูบริเวณรอบๆสำรวจหาว่าคนพวกนี้ตั้งใจจะหาอะไร
แต่ในขณะที่กำลังสำรวจเดินหาบริเวณรอบๆอยู่นั่นเองที่หายไปจากภายในตำหนักก็ได้กลับเข้ามา
พวกเขาดูตื่นตระหนกใครที่เห็นแล้วรัชทายาทอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้และก็ดูตกใจเกี่ยวกับที่ว่าภายในสถานที่แห่งนี้มีคนตายด้วยเช่นเดียวกัน
หวงหมิงลองสอบถามพวกเขาว่าพวกเขานั้นหายไปที่ได้มาสรุปแล้วก็ได้ความจริงว่ามีงานสำคัญการเรียกรวมตัวผู้คนภายในวังหลังเพราะเกิดเหตุการณ์ขโมย
สำนักทุกสำนักและผู้คนทุกคนถูกเรียกไปรวมตัวบริเวณลานกว้างกลางวังหลังเพื่อไปหาตัวคนร้ายว่าผู้ใดที่เป็นคนขโมยของพวกนั้นไป
เมื่อผู้คนภายในตำหนักกลับมาทุกคนก็ตื่นตระหนกตกใจเรื่องราวเกี่ยวกับว่ามีผู้คนตายภายในตำหนักบูรพาแพร่สะพัดไปทั่วทั้งวัง
หวงหมิงที่อยู่เฉยๆมันเองก็มีเรื่องวุ่นวายเข้ามาถึงเขาอีกแล้วในตอนนี้ผู้คนมากมายผ้ากันเดินทางเข้ามาภายในตำหนักบูรพาเพื่อสอบหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น
หวงหมิงรู้สึกยุ่งยากและวุ่นวายมีคนมาตายภายในตำหนักของเขาแถมยังมีพวกทหารเข้ามาเป็นจำนวนมาก
เขารีบเข้าไปพักผ่อนหลังจากที่ตนเองนั้นเดินทางกลับมาที่ตำหนักเรื่องวุ่นวายทั้งหมดปล่อยให้บ่าวไพร่ภายในตำหนักนั้นจัดการ
ณ ห้องโถงของตำหนักบูรพา
จบบท