ปกป้องเธอ
( เย่วเฟิ่ง )
" ไอ้หยาาาา " เสียงคนตัวเล็กที่กำลังขับรถอยู่ร้องขึ้น เธอคงคิดว่ามันมากันแค่สองคนซินะ
บอกตรงๆ ผมเองก็ใเหมือนกันที่เห็นว่าคนที่ขับตามหลังมาเป็เธอ จริงๆผมรู้อยู่แล้วว่ามีรถขับตามหลังและคนพวกนั้นคงไม่ได้มาเล่นๆ...แต่จะแค่ขู่หรือหวังถึงขั้นเอาชีวิตนั้นผมก็ยังไม่รู้
เพื่อไม่ให้เกิดอันตรายกับคนอื่นๆ ผมจึงเลือกที่จะขับออกนอกเมืองเพื่อที่จะได้ทำอะไรได้สะดวกๆหน่อย มากันแค่นี้ผมไม่กลัวหรอก...มากกว่านี้ผมก็เจอมาแล้ว
แต่วันนี้...ดันมีอีกคนที่ผมไม่อยากให้อยู่ด้วยในเวลาเช่นนี้โผล่มาด้วยเนี้ยสิ ถ้าผมคนเดียวก็ไม่ต้องมาห่วงหน้าพะวงหลังแบบนี้หรอก
" บอกไว้ก่อน...ฉันไม่ใช่ตัวปัญหา นายก็รู้ว่าฉันมีฝีมือ " นั่น...ทียังงี้ทำมาเป็รู้ใจ รู้อีกว่าผมกำลังกังวลกับเื่ของเธอ
" รู้...แต่พวกนี้มันเป็นักฆ่ามืออาชีพ ชั้น...เป็ห่วงเธอ "
" ไม่ใช่เวลามาทำซึ้ง บอกมาว่าแผนจัดการกับพวกนี้ของนายคืออะไร " อาา...ผมประเมินผู้หญิงตรงหน้าผิดไปมาก ผมน่าจะรู้ว่าเธอเป็นักสู้ ... แววตาของเธอมันส่องประกายออกมาทุกครั้งเมื่อได้ต่อสู้
ปั้ง...ตุ๊บ....ครึดดดดดดดดดดดด
แต่ก่อนที่ผมจะได้บอกแผนการกับเธอเสียงปืนจากด้านหลังก็ดังขึ้นและตามมาด้วยเสียง่ล่างของรถที่เราสองคนนั่งอยู่ลากไถลไปกับท้องถนน ปาลินพยายามบังคับพวงมาลัยรถไม่ให้ตกข้างทาง ระหว่างนั้นผมก็เปิดกระจกเล็งปืนใส่พวกมันที่กำลังขับตามมาอยู่
ปั้ง ปั้ง... ผมเห็นมอเตอร์ไซด์ที่ขับตามมาล้มและไถลลงข้างทาง ผมเป็นักแม่นปืนนะ บอกไว้ก่อนเผื่อคุณยังไม่รู้ เอาล่ะ..เสร็จไปหนึ่ง ที่เหลือก็น่าจะอีกสัก 4 นะถ้าดูจากไฟหน้ารถที่ขับตามมา
" พวกมันน่าจะเหลืออีก 4 คัน รถเรายังพอไหวอยู่มั้ย " ผมเอ่ยถามเธอไป
" น่าจะได้อีกแป็บเดียว ยังดีที่มีปัญหาแค่ล้อหลังล้อเดียว " เธอตอบกลับทันที...กระทั่งตอนนี้คนที่อยู่ข้างกายผมก็ไม่มีท่าทีว่าจะกลัวเลยสักนิด ถ้าเป็ผู้หญิงคนอื่นมาเจอเหตุการณ์แบบนี้คงได้สติแตกกันไปหมดแล้ว
" เอาล่ะ...ชั้นจะนับ 1 ถึง 3 พอนับ 3 เมื่อไหร่ให้เธอขับถอยหลังทันที "
" หึ...เข้าท่า โอเค...พร้อม " ดูเอาสิ...รอยยิ้มของเธอน่ากลัวชะมัด เหมือนปีศาจกำลังกระหายเือะไรแบบนั้น ไม่กลัว..แถมยังพร้อมลุยอีกต่างหาก
" หนึ่ง สอง สาม " ในเมื่อเธอพร้อมผมก็ไม่ควรลังเล...วิชาที่สอนเธอมาผมคงได้ประเมินผลวันนี้นี่แหละนะ
บรึ้นนนนนน....ปั้ง ปั้ง ปั้ง รถมอเตอร์ไซด์ที่ขับตามหลังคงไม่คิดว่าพวกเราจะบ้าดีเดือดถอยรถเข้าหาพวกมันแบบนี้ ผมชะโงกหน้าออกด้านนอกพร้อมกับเล็งปืนใส่คนร้าย ในจังหวะที่รถถอยหลังมอเตอร์ไซด์ที่ขับตามมาไม่ทันได้ระวังตัวจึงพุ่งเข้าชนท้ายรถอย่างจัง ปาลินหยุดรถและจังหวะนั้นผมก็เล็งปืนใส่คนร้ายที่ขับตามมาได้อีกหนึ่ง
ปึก...เสียงกระแทกดังจากด้านข้างเมื่อหันไปมองผมก็เห็นคนตัวเล็กเปิดประตูกระแทกมอเตอร์ไซด์อีกคันที่ขับตามมา ดวงตาของผมเบิกกว้างเมื่อเธอก้าวขาออกนอกรถและหยิบปืนเล็งใส่พวกมันอีกคันที่ขับตามอีก
" เมย์...มันอันตราย " ไม่ฟัง...เธอไม่ฟังผมเลย ไม่หยุดแถมยังพุ่งเข้าใส่พวกมันอีก ผมรีบเปิดประตูรถตามเมย์ที่กำลังเตะเสยปลายคางคนร้ายที่กำลังจะลุกขึ้นยืน มันล้มหน้าหงายไปอีกครั้ง ถึงอย่างนั้นก็คงยังไม่สาแก่ใจ เธอเตะเข้าที่ใบหน้าเมื่อมันกำลังจะผงกหัวขึ้น คราวนี้นิ่งไปเลยครับ...คนร้ายคนนั้นนอนนิ่งแต่ก็คงจะแค่สลบไปแค่นั้นเองแหละ
เธอหันมายกยิ้มให้ผม จะถามว่าฉันเก่งมั้ย...ใช่มั้ยล่ะ
แน่นอน...ถ้าเป็ตอนที่ฝึกมาด้วยกันผมจะเดินเข้าไปหาและจับหัวเธอโยกไปมาพร้อมกับบอกเธอว่า เก่งมากกกก แต่นี่...ไม่ใช่เวลาครับ
" เมย์...ระวัง " ผมะโพร้อมกับพุ่งเข้าหาเธอเมื่อเห็นคนร้ายคนหนึ่งยืนเล็งปืนมาที่ตัวเธอ
ปั้งงง....เสียงปืนดังพร้อมกับผมที่โอบตัวเธอไว้ได้ทัน เราสองคนล้มไปด้วยกันทั้งคู่ ผมไม่มีเวลามานั่งถามเธอหรอกว่าเป็ยังไงบ้างเจ็บตรงไหนมั้ย รู้แค่ว่าตอนนี้...คนที่พวกเรากำลังต่อสู้ด้วยไม่ได้มาเล่นๆ ไม่ได้หวังแค่ขู่เหมือนครั้งก่อนๆ แต่มันหวังเอาชีวิต
ค่าหัวของผมแพงมาก และพวกมันก็คงต้องทำให้ได้
ผมดีดตัวเล็งปืนใส่คนร้ายที่ยิงใส่เมย์ในตอนแรก ปั้งงง....เอาล่ะ นักแม่นปืนอย่างผม ไม่พลาดแน่นอน แต่ในจังหวะนั้นใครจะรู้ว่าผมก็ประมาทเกินไป โอ้ยยยย....เสียงคนร้ายร้องดังมาจากด้านหลังพร้อมกับเสียงปืนที่ยิงขึ้น ผมหันไปก็เห็นคนร้ายยืนกุมมือของตัวเองอยู่ ในมือของมันมีมีดเสียบปักอยู่เืสีแดงไหลย้อยลงกับพื้น
ดูจากทิศทางการยืนแล้วมันคงกำลังเล็งปืนใส่ผมเป็แน่ แต่ดีที่เมย์ปามีดไปโดนมือมันซะก่อน
คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นและวิ่งเข้าไปหยิบปืนที่หล่นอยู่ข้างตัวมัน แต่เธอคงรีบเกินไป...ร่างเล็กไม่ทันได้ระวังตัว ในจังหวะที่เธอกำลังจะหยิบปืนคนร้ายหันมาหาและเตะเข้าที่ลำตัวของเธออย่างแรง ผู้หญิงต่อให้เก่งยังไงก็ยังบอบบางอยู่ดี เธอล้มนอนลงกับพื้น
ด้วยความโมโห..ผมวิ่งเข้าไปเตะที่ท้องของมันพร้อมกับเตะซ้ำเข้าที่ใบหน้าอีกครั้ง แค่นั้นยังไม่พอผมตามไปเหยียบหน้าอกเมื่อมันล้มนอนหงายอยู่ กระทืบซ้ำจนมันนอนแน่นิ่งไป ใครที่มันทำเธอเจ็บ..มันต้องเจ็บกว่าเป็ร้อยเท่า
แต่อย่านับรวมเอาผมด้วยนะ ... ตอนนี้ผมสำนึกผิดแล้ว
แว้นนนนน....เสียงมอเตอร์ไซด์ดังขึ้นในระยะที่ไม่ห่างจากเรามาก คนร้ายคนหนึ่งขับหนีไป...ผมรีบวิ่งเข้าไปพยุงคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ โดนเตะเข้าอย่างจังแบบนั้นคงเจ็บมากน่าดู
" เป็ยังไงบ้างเจ็บตรงไหน " ผมเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
" จุกที่ท้องนิดหน่อย " เสียงเล็กตอบกลับพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ น้ำตาลูกผู้ชายอย่างผมเกือบจะไหล...นานแค่ไหนกันนะที่ผมไม่ได้เห็นรอยยิ้มและแววตาแบบนี้ ความรู้สึกผิดที่ทิ้งเธอให้จมอยู่กับความเศร้าในอดีตถาโถมเข้ามา ผมผิดที่คิดแทนเธอ...
" ลุกไหวมั้ย "
" ถ้าบอกว่าไม่ไหวล่ะ .. จะให้ขี่หลังรึเปล่า "
" แน่นอนอยู่แล้ว "
( ปาลิตา )
" หึ " ฉันยิ้มพร้อมกับโน้มตัวไปด้านหน้าเมื่อร่างใหญ่หันหลังมาให้ แผ่นหลังหนาที่ฉันเคยโอบกอดสมัยที่เรายังคบกันอยู่ ฉันชอบเป็ลูกลิงเกาะหลังของเขาเวลาที่เราไปเดินเที่ยวด้วยกัน ความน้อยอกน้อยใจและความเสียใจในวันเก่าฉันจะทิ้งเอาไว้ก่อน
ฉันเองก็อยากกอดเขาจะแย่ ได้กอดแค่ข้างหลังก็ยังดี
" มีอะไรอยู่ในรถมั้ย เราคงต้องเดินกลับไปเอารถของชั้นที่จอดอยู่ตรงโน่น " คนตัวโตเอ่ยถามในจังหวะที่แบกฉันยืนขึ้น
" กระเป๋าเงินและโทรศัพท์ "
" โอเค...ไปเอาก่อนแล้วล็อครถไว้ " พูดจบเขาก็พาฉันเดินมาที่รถ เมื่อลงจากหลังของเขาได้ฉันก็รีบหยิบกระเป๋าและโทรศัพท์ที่วางอยู่ด้านข้าง หลังจากนั้นก็จัดการปิดประตูและล็อครถทันที ฉันหันมาหาคนที่ยืนรออยู่ก็เห็นเขากำลังจับที่ต้นแขนของตัวเอง
" อะไร "
" ปะ เปล่า ... รีบเข้าเถอะ เดี๋ยวไอ้คนที่สลบอยู่ฟื้นขึ้นมาพวกเราจะแย่ " แค่ถามแค่นั้นแล้วทำไมต้องอึกอักด้วยเนี้ย....แปลกคน แค่คิดในใจอ่ะนะ ฉันไม่กล้าว่าเขาไปแบบนั้นหรอก เดี๋ยวอดขี่หลัง
" อาาาาาา " เขาปล่อยเสียงออกมาเมื่อฉันะโขึ้นหลังและเขาก็แบกฉันเอาไว้ จะร้องทำไม...ฉันหนักขนาดนั้นเลยหรือนี่
" ทำไม ...หนักเหรอ งั้นวางฉันลงเถอะ "
" ไม่...ชั้นไม่อยากพลาดโอกาสนี้อีกแล้ว "
" หึ..ทำมาเป็พูดดี ทีตอนทำไม่คิด "
" ขอโทษ...แต่เธอก็คงเห็นแล้ว ว่าชีวิตของชั้นมันเสี่ยงแค่ไหน นี่ไม่นับรวมครั้งก่อนๆตอนที่อยู่เมืองจีนนะ"
" แต่นายไม่มีสิทธิ์มาคิดแทนชั้น " นี่จะบอกใช่มั้ยว่าตัวเองคิดถูกแล้วที่เลือกทิ้งฉันไปน่ะ...ดูถูกตัวเองชะมัด เค้าเป็คนสอนฉันมากับมือ เค้ารู้ดีว่าฝีมือของฉันเป็ยังไง
" เอาเป็ว่าขอโทษ...ขอโทษกับทุกเื่ที่ผ่านมา ให้โอกาสชั้น...ได้แก้ตัว...อีกสักครั้งจะได้มั้ย " เสียงของเขาเอ่ยถาม
" .... " ฉันนิ่งเงียบ ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของเขายังไงดี ไม่ใช่ไม่รัก แต่เพราะรักมากนี่สิ...ถึงต้องคิดมากแบบนี้
อ๊ะ...เสียงของคนที่กำลังเดินแบกฉันอยู่ร้องขึ้น เมื่อหันไปมองที่มือตัวเองก็เห็นว่าฉันกำลังบีบต้นแขนของเขาแน่นและฉันจะไม่ใเลยถ้ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น
" นะ นี่ นาย อาเย่ว...เื เืไหล ทะ ทำไม เืออกเยอะแบบนี้ วาง วางฉันลง "
...............................................................
เอาล่ะ...ตอนหน้า nc ต้องมาแล้วมั้ย ฮ่า ฮ่า
688
